zondag 19 juni 2016

Bestemming bereikt...

.....  de tomtom op mijn dashboard laat een vlag zien, zwart, wit geblokt.
Ik draai de sleutel uit het slot en stap uit. Nummer 51. Hier moet ik zijn.
Ik druk op de deurbel en moet lang wachten. Maar dan zwaait de deur open. Ik geef de man een hand.
Thuiszorg, roep ik....
"Mijn moeder is in de kamer" zegt ie...'. Ik loop achter hem aan naar de huiskamer.
Een kleine broze vrouw staat op van de bank, Ze is gekleed in een nachthemd, pantoffels aan. Ze grijpt haar rollator en loopt voor mij uit door een lange gang naar een slaapkamer, een kinderkamer vol met speelgoed.
Het bed is laag en opgemaakt met een paars dekbed. Kreunend gaat ze er bij liggen.
De zoon loopt zenuwachtig om mij heen. Moeder roept hem opdrachten toe: "pak even een handdoek, wil je, links in die kast'.
Mijn handen doen wat ze moeten doen, mijn stem is laag en zelfverzekerd.
Alle spanning is weggevallen. Tuurlijk kan ik dit!
Bij het weggaan draai ik mij om en zwaai nog een keer.
In de auto stel ik de tomtom in op het volgende adres.
Aan het eind van de weg, sla links af....

 
Pffff, ik heb weer een baan!

dinsdag 14 juni 2016

Zomaar een dag..



Zodra de zon schijnt, verhuis ik met mijn bezigheden naar buiten. En dit is waar ik mij dan bevind. In die grote houten ton staat pluksla, in de bakken aan het hek groeien de aardbeien, overal in de tuin bloeien de bloemen uitbundig en hier en daar groeien kruiden.
De tuin, waar ik vorig jaar nog moestuinierde, is veranderd in een bloemenzee. Als je de natuur zijn gang laat gaan, dan weet zij heel goed wat ze wil. Ik maakte haar alleen wat meer Koezie en kippen proof. Hier en daar zaaide ik bloemenzaad, deed kruiden in potten en zette die wat hogerop en maakte een afrastering van bamboe stokken. De kippen en Koezie lopen nu vrij rond. En ik schrik me niet iedere keer een beroerte als er weer een kip door mijn net gezaaide landje loopt.... 

Gizmo kreeg een buiten ren met eigen zwembad. Iedere dag vissen we wat kroos uit de vijver en je kan haar niet blijer maken. Ze wordt al wat minder schuw, verschuilt zich niet meer doorlopend onder moeder kip als er een mens nadert. En wat groeit ze hard hé. Nog heel even en ze is groot genoeg om de grote wijde wereld in te vliegen!
Ik brei nog es wat, spin een mooie bruine, grijze vacht, pluk bloemen voor in huis en sleep de hele boel weer naar binnen als de eerste dikke regen druppels weer vallen....
 En in de schuur zitten deze twee gezusterlijk een ei te leggen. Ik vind het altijd weer een komisch gezicht! Ze leggen prachtige kleine eitjes, wat altijd met veel kabaal gepaard gaat!
Ik hoef niet heel lang na te denken over wat ik vanavond weer es zal eten... Sla, eieren en aardbeien. We kunnen er geen genoeg van krijgen!
Fijn hé, zomer :-)

donderdag 2 juni 2016

Gizmo...



Als je een ganzenei onder een kip kan laten uitbroeden én groot kan brengen, dan moet dat ,met een wild jong eendje ook kunnen. N oah vond twee weken terug twee jonge wilde eendjes in het zwembad wat in het bos ligt (en van Buurman is). Het zwembad staat vol regenwater, kikkervisjes, verdronken muizen, eendenkroos en ineens zaten daar die twee jonge eendjes, moederziel alleen. N oah wilde ze meteen al vangen, maar ik wilde eerst zeker weten dat er geen vader en/of  moedereend langs zou komen om hun jongen te voeden. Hoe we ook zochten, geen eend te bekennen! Echt vreemd. Want hoe ze daar nou gekomen zijn blijft een raadsel.
Affijn, het was niet zonder gevaar voor de jonkies, want ze lieten zich niet zomaar vangen.  Ze doken onder in dat gevaarlijke vieze zwembad en één eendje kwam nooit meer boven. De ander heeft meer geluk in dit leven. Een broedse kip als moeder. Ze wonen samen in een kooitje met een zwembad (het raampje van een wasmachine) gevuld met kroos, waar Gizmo regelmatig in rond spettert. Ben benieuwd of Koezie en Gizmo vrienden worden. Maar eigenlijk ben ik bang dat als Gizmo eenmaal de vrijheid proeft, buiten de kooi, ze er in een vliegende vlucht van door gaat!  Want aan alles merk je dat het een wilde eend is. En wilde dieren moeten maar vooral vrij zijn!
Maar eerst nog even groot worden onder de vleugels van een moeder kip......

vrijdag 6 mei 2016

De Oostzee




'Hebben jullie zin om mee te gaan naar Denemarken' vroegen de ouders van Cees aan N oah en mij..... 'We zitten tien meter vanaf de Oostzee'. 
Daar hoefden we niet lang over na te denken. En jongens, wat is het daar mooi! De zee, het bos, de stilte, het onverwachte stralende warme weer. We wandelden, visten (de vader van Cees dan hé:-)), vliegerden, haakten (ik), zwommen (Cees, brrrr toch nog wel koud dat zee water!) zochten naar stenen met gaten en genoten ontzettend van deze onverwachte zonvakantie.
De zons-opkomsten en ondergangen waren adembenemend mooi! Het bos was sprookjesachtig met zijn tapijt van bosanemonen, de velden waren goudgeel gekleurd door koolzaad, de natuur met dat zachte frisse groen....  Wauw! We zagen bruinvissen (nou ja, hun rugvinnen), ringslangen, en die zwanen die zo laag over dat water vlogen, dat geluid van die vleugels die zo over dat water galmden
Zucht.
Wat was het mooi:-)



maandag 25 april 2016

Wit....


Foto vanmorgen half acht gemaakt. Een narcis bedolven onder het gewicht van wit.....



'Schlüsli'

Het dorp ligt wit.
-wát een sneeuw!- 
Ik klim naar boven met twee
verse broden onder mijn arm.
Ze luiden, het is
acht uur.
Het begint weer, witte
vlokken en witte
woorden, het daalt zó maar.
O zie, het is wóórd geworden!-
op mijn donkere mouw
het kristal. 

Ida Gerhardt