maandag 5 december 2016

Hemel en aarde...



Dit heeft geen woorden meer nodig....

Wilde ganzen deel 2

Vanmorgen sloop ik op mijn pantoffels het huis uit...
Tsjonge, wat is de aarde mooi! Strakke blauwe lucht, een heldere zon, temperaturen onder nul, bomen vol met rijp. En vanuit mijn raam spotte ik een grote groep ganzen op het veld  tegenover ons huis. Nee honden, jullie blijven nog even thuis. Ik ga eerst eens met mijn camera alleen op pad en probeer wat dichterbij die ganzen te komen.
Dus voor wie geen zin heeft om op nieuw naar ganzen te kijken die kan gerust deze blog overslaan....




,
 Ik steek de weg over, loop dit pad af en rechts op het veld is een grote groep  neergestreken. Ik loop de akker op om nog dichterbij te komen. De aarde is keihard. In de trekkersporen zoeken mijn voeten de weg...

 De aarde lijkt haar adem in te houden. Om mij heen een diepe stilte, geen mens te zien!
 Aaah, een vreemdeling tussen de ganzen. Ik zie haar nu pas. Met het blote oog was ze me niet opgevallen!
Ik hoor het geluid van een vliegtuig en dit is voor de ganzen blijkbaar het signaal om met zijn allen op te stijgen om na een paar rondes in de lucht weer te dalen. Ik vind het een machtig gezicht!


 's Middags ga ik nog een keer met de honden langs. Ze blijven aan de riem en de ganzen zijn van ons niet onder de indruk. Af en toe vliegt er een koppeltje van een gans of vijf op. Ze vliegen twee rondjes boven de kudde en dalen dan weer midden in de groep. Dat gedrag herhaalt zich om de paar minuten.

 Zucht. Wat geniet ik! Dit gebied vind ik wat natuur betreft vrij saai. Er zijn akkers, akkers en akkers. Niet zoveel te zien. Maar het is ook een natuurstiltegebied en juist voor grote groepen vogels dus ideaal.

Ik ben bang dat er nog veel vogel blogjes zullen volgen .-)

zaterdag 26 november 2016

Wilde ganzen


Ben ik ineens midden in een 'meeting' van de wilde ganzen beland. Van alle kanten komen ze aanvliegen, luid gakkend en kwakend. Verderop in een weiland zoeken ze allemaal hun plek. Waar zouden ze het over hebben? En hoe vinden ze elkaar toch in die mist. Ik zou ze willen tellen, maar dat is onbegonnen werk. Honderden, duizenden? Een uur of wat later zie ik ze vanuit mijn huiskamerraam massaal weer opstijgen. Een machtig gezicht! Nee het gaat te snel om er een foto van te maken. Wat ben ik toch een bofkont.

donderdag 3 november 2016

Koezie....


He hallo Koezie! Gaat het goed met je? Heb je het een beetje naar je zin in je nieuwe wei?
Aww, het is best oké hier! Een stuk drukker dan ik gewend was, maar wel oke hoor!
Ik moet mijn stukje gras delen met nog wel 11 kippen. Hele grote, maar ook hele kleine.....
Kijk, dit is er zo één. Ontzettend groot. Eigenlijk wel fijn een vogel van mijn eigen formaat, zij het dat ze ook behoorlijk van mijn maaltijd mee eten. Ik moet echt vechten voor mijn graantjes.... En dat is best irritant!

En buiten die kippen krijg ik af en toe ook nog bezoek van een kalkoen. Pfff een kalkoen. Die rent dan keihard achter me aan met opgezette veren. Tja, de mensen hier moeten daar dan heel hard om lachen, maar ik vind dat niet leuk. Echt helemaal niet leuk!
 Hebben jullie een kalkoen wel eens goed van dichtbij bekeken? Foei, wat is die lelijk! Je zou bijna gaan begrijpen waarom de mensen hem met kerst op hun bord leggen. Maar hier aaien ze dat dier doorlopend! Ze heeft ook de bizarre gewoonte om steeds achter mensenvoeten te gaan liggen en dan kirrend omhoog te kijken met die woeste ogen van d'r; aai me nou, aai me nou....
Ik ben echt veeeeel mooier:-)


Maarre, als jullie het niet erg vinden? Ik ga even mijn ogen sluiten!
Ik ben echt hartstikke moe!!
Want is het jullie ook opgevallen dat ik een enorm gewicht mee draag, zo tussen mijn benen....
Ik denk dat het een tweeling wordt .-)

dinsdag 18 oktober 2016

Traag worden...

"Ga je weer vaker bloggen"?

Oh jee. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik het niet meer kon! Je weet wel: dat gevoel dat je je vingers op het toetsenbord zet en er zomaar een blog uit rolt.... Zo één die ik dan zelf kon terug lezen en dacht; Goh dat gaat ergens over..... Nee, dat lukte al een hele poos niet. En daarnaast had ik ook niet zoveel zin om alle ellende die een mens kan overkomen op het wereld wijde blog te gooien. Och en die ellende valt nu ook wel weer mee, nu ik in een warm huis zit, ver weg van dat bos waar op dit moment alle paden worden geasfalteerd.
Ach en heb ik dan wel wat te melden hier? Handwerken heb ik al in geen drie maanden gedaan. Mijn spinnenwiel koester ik. Hij stond steeds in het zicht. Gisteren, eer-gisteren stal ik een uurtje... Maar het lijkt of ik steel van de tijd. Spinnen lijkt een bezigheid uit een andere eeuw. Het tempo is te laag. Te traag. Zo traag kan ik nog niet zijn.
Ooh en die baan. Nou pffff. WAT een baan was dat zeg. Nee niets voor mij! Ik vind het niet leuk om alleen maar overal binnen te rennen bij mensen en te catheteriseren. Hup, slang erin, slang eruit; dat is dan 300cc..., noteren, dag, dag, nee geen idee wanneer ik weer kom, maar morgenochtend komt Marietje weer. Snel de auto in om onderweg te gaan naar de volgende sondepomp en catheterisatie en er aan het eind van de avond achter te komen dat je van de acht uur die je onderweg was, twee en half uur betaald wordt:-)
Dus, diep respect voor een ieder die dit met veel plezier doet!
Ik zoek verder naar een baan die bij me past!
Ja, Alle dieren verhuisden mee. Echt hartstikke fijn dat dat kon! Ook Koezie heeft weer een nog groter grasveldje!
Iedere morgen van de afgelopen vier weken stap ik samen met dochter rond zeven uur op de fiets. Dwars door de staatsbossen loopt een onverlicht fietspad waar wij binnen dertig minuten naar het volgende dorp trappen alwaar de bus wacht om dochter naar de grote stad te brengen. En dan fiets ik dertig minuten terug naar huis. Soms vind ik het een beetje vroeg en een beetje koud, maar meestal vind ik het heerlijk om door dit bos wat van helemaal niemand is en daarom op dat moment helemaal van mij, te trappen. Bijna dagelijks kom ik reeen, konijnen en eekhoorns tegen. Zucht. En dan ben ik blij! En dan begint de dag nog maar net! En wat is het fijn om de dag blij te beginnen.
Goh. Zomaar een heel verhaal te vertellen:-))
Ja, die tuin ben ik kwijt en nee, dat vind ik helemaal niet erg. Haha. Ik begin gewoon weer overnieuw.
Maar eerst nog even niet. Ik wil eerst weer leren traag te worden en mezelf toe te staan eens helemaal niks te doen. Zomaar gaan liggen slapen midden op de dag lijkt me fijn. Laat ik daar eerst maar eens aan gaan beginnen!
Want jongens, jongens. Wat was dat hard werken. Verhuizen......