zaterdag 26 november 2016

Wilde ganzen


Ben ik ineens midden in een 'meeting' van de wilde ganzen beland. Van alle kanten komen ze aanvliegen, luid gakkend en kwakend. Verderop in een weiland zoeken ze allemaal hun plek. Waar zouden ze het over hebben? En hoe vinden ze elkaar toch in die mist. Ik zou ze willen tellen, maar dat is onbegonnen werk. Honderden, duizenden? Een uur of wat later zie ik ze vanuit mijn huiskamerraam massaal weer opstijgen. Een machtig gezicht! Nee het gaat te snel om er een foto van te maken. Wat ben ik toch een bofkont.

donderdag 3 november 2016

Koezie....


He hallo Koezie! Gaat het goed met je? Heb je het een beetje naar je zin in je nieuwe wei?
Aww, het is best oké hier! Een stuk drukker dan ik gewend was, maar wel oke hoor!
Ik moet mijn stukje gras delen met nog wel 11 kippen. Hele grote, maar ook hele kleine.....
Kijk, dit is er zo één. Ontzettend groot. Eigenlijk wel fijn een vogel van mijn eigen formaat, zij het dat ze ook behoorlijk van mijn maaltijd mee eten. Ik moet echt vechten voor mijn graantjes.... En dat is best irritant!

En buiten die kippen krijg ik af en toe ook nog bezoek van een kalkoen. Pfff een kalkoen. Die rent dan keihard achter me aan met opgezette veren. Tja, de mensen hier moeten daar dan heel hard om lachen, maar ik vind dat niet leuk. Echt helemaal niet leuk!
 Hebben jullie een kalkoen wel eens goed van dichtbij bekeken? Foei, wat is die lelijk! Je zou bijna gaan begrijpen waarom de mensen hem met kerst op hun bord leggen. Maar hier aaien ze dat dier doorlopend! Ze heeft ook de bizarre gewoonte om steeds achter mensenvoeten te gaan liggen en dan kirrend omhoog te kijken met die woeste ogen van d'r; aai me nou, aai me nou....
Ik ben echt veeeeel mooier:-)


Maarre, als jullie het niet erg vinden? Ik ga even mijn ogen sluiten!
Ik ben echt hartstikke moe!!
Want is het jullie ook opgevallen dat ik een enorm gewicht mee draag, zo tussen mijn benen....
Ik denk dat het een tweeling wordt .-)

dinsdag 18 oktober 2016

Traag worden...

"Ga je weer vaker bloggen"?

Oh jee. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik het niet meer kon! Je weet wel: dat gevoel dat je je vingers op het toetsenbord zet en er zomaar een blog uit rolt.... Zo één die ik dan zelf kon terug lezen en dacht; Goh dat gaat ergens over..... Nee, dat lukte al een hele poos niet. En daarnaast had ik ook niet zoveel zin om alle ellende die een mens kan overkomen op het wereld wijde blog te gooien. Och en die ellende valt nu ook wel weer mee, nu ik in een warm huis zit, ver weg van dat bos waar op dit moment alle paden worden geasfalteerd.
Ach en heb ik dan wel wat te melden hier? Handwerken heb ik al in geen drie maanden gedaan. Mijn spinnenwiel koester ik. Hij stond steeds in het zicht. Gisteren, eer-gisteren stal ik een uurtje... Maar het lijkt of ik steel van de tijd. Spinnen lijkt een bezigheid uit een andere eeuw. Het tempo is te laag. Te traag. Zo traag kan ik nog niet zijn.
Ooh en die baan. Nou pffff. WAT een baan was dat zeg. Nee niets voor mij! Ik vind het niet leuk om alleen maar overal binnen te rennen bij mensen en te catheteriseren. Hup, slang erin, slang eruit; dat is dan 300cc..., noteren, dag, dag, nee geen idee wanneer ik weer kom, maar morgenochtend komt Marietje weer. Snel de auto in om onderweg te gaan naar de volgende sondepomp en catheterisatie en er aan het eind van de avond achter te komen dat je van de acht uur die je onderweg was, twee en half uur betaald wordt:-)
Dus, diep respect voor een ieder die dit met veel plezier doet!
Ik zoek verder naar een baan die bij me past!
Ja, Alle dieren verhuisden mee. Echt hartstikke fijn dat dat kon! Ook Koezie heeft weer een nog groter grasveldje!
Iedere morgen van de afgelopen vier weken stap ik samen met dochter rond zeven uur op de fiets. Dwars door de staatsbossen loopt een onverlicht fietspad waar wij binnen dertig minuten naar het volgende dorp trappen alwaar de bus wacht om dochter naar de grote stad te brengen. En dan fiets ik dertig minuten terug naar huis. Soms vind ik het een beetje vroeg en een beetje koud, maar meestal vind ik het heerlijk om door dit bos wat van helemaal niemand is en daarom op dat moment helemaal van mij, te trappen. Bijna dagelijks kom ik reeen, konijnen en eekhoorns tegen. Zucht. En dan ben ik blij! En dan begint de dag nog maar net! En wat is het fijn om de dag blij te beginnen.
Goh. Zomaar een heel verhaal te vertellen:-))
Ja, die tuin ben ik kwijt en nee, dat vind ik helemaal niet erg. Haha. Ik begin gewoon weer overnieuw.
Maar eerst nog even niet. Ik wil eerst weer leren traag te worden en mezelf toe te staan eens helemaal niks te doen. Zomaar gaan liggen slapen midden op de dag lijkt me fijn. Laat ik daar eerst maar eens aan gaan beginnen!
Want jongens, jongens. Wat was dat hard werken. Verhuizen......

zondag 16 oktober 2016

Verhuisd....

Vanavond uit mijn keukenraam zie ik...
een prachtige maan. Als ik hem (of haar) op de foto probeer te zetten krijg ik er zo maar twee. Geen idee hoe ik dat deed!
Het is lang geleden dat ik foto's nam. Meteen maar één van de zonsondergang, aan de andere kant van het erf.....
Ook mooi!
We zijn verhuisd! En wonen niet meer in het bos, maar wel vlakbij het bos. Vanuit mijn keukenraam kan ik nu de zon én de maan zien opkomen. Wat is het heerlijk om ver te kunnen kijken. Als ik de weg over steek kom ik in een natuurstiltegebied. Het is er verboden voor gemotoriseerd verkeer. En dat vind ik helemaal niet erg..

Heerlijk die enorme blote blauwe hemel op mijn bol.
De houtkachel moet nog geïnstalleerd, nog een paar dozen uitgepakt en dan hoop ik weer wat vaker met mijn camera én de honden de natuur in te trekken.

zondag 19 juni 2016

Bestemming bereikt...

.....  de tomtom op mijn dashboard laat een vlag zien, zwart, wit geblokt.
Ik draai de sleutel uit het slot en stap uit. Nummer 51. Hier moet ik zijn.
Ik druk op de deurbel en moet lang wachten. Maar dan zwaait de deur open. Ik geef de man een hand.
Thuiszorg, roep ik....
"Mijn moeder is in de kamer" zegt ie...'. Ik loop achter hem aan naar de huiskamer.
Een kleine broze vrouw staat op van de bank, Ze is gekleed in een nachthemd, pantoffels aan. Ze grijpt haar rollator en loopt voor mij uit door een lange gang naar een slaapkamer, een kinderkamer vol met speelgoed.
Het bed is laag en opgemaakt met een paars dekbed. Kreunend gaat ze er bij liggen.
De zoon loopt zenuwachtig om mij heen. Moeder roept hem opdrachten toe: "pak even een handdoek, wil je, links in die kast'.
Mijn handen doen wat ze moeten doen, mijn stem is laag en zelfverzekerd.
Alle spanning is weggevallen. Tuurlijk kan ik dit!
Bij het weggaan draai ik mij om en zwaai nog een keer.
In de auto stel ik de tomtom in op het volgende adres.
Aan het eind van de weg, sla links af....

 
Pffff, ik heb weer een baan!