woensdag 24 mei 2017

Eva, de pinksterbruid


In de afgelopen jaren dat N oah de vrijeschool bezocht, maakten wij alle jaarfeesten mee. Eén van die feesten is het pinksterfeest. Vaak op de vrijdag voor het pinksterweekend was 'het dansen rond de meiboom'. 

In de week voorafgaand aan het feest wordt er door iedere klas al flink geoefend. In een gat op het schoolplein komt de meiboom te staan. Een hele lange paal, met allemaal gekleurde linten en bovenop ruimte voor een boeket bloemen. Bij de kleuters worden het oudste jongetje en meisje de pinksterbruid en bruidegom. Op de dag van het feest worden ook alle ouders uitgenodigd. Iedereen komt in het wit. Ook de kinderen dragen allemaal witte kleren en hebben een papierenbloemenkrans in het haar. Vaak worden er duiven losgelaten. Na het dansen krijgt iedereen een beschuit met aardbeien. Een prachtig feest, vol betekenis!
N oah, 2014

Het feest duurde nooit lang. Een uurtje. Vaak scheen de zon meedogenloos en zocht ik een plek in de schaduw. Nooit eerder had ik een meiboom viering meegemaakt. Die traditie is eigenlijk volledig verdwenen.
Kilian Zoll Midsummer dance at Rätvik 1852
In heel Europa is door de eeuwen heen het meifeest door de meibruid en bruidegom opgeluisterd. Bij veel voorchristelijke gebruiken ging het om een meikoningin, de reinste ziel van de gemeenschap, die vóór de meimaand met een ceremonie werd uitverkozen. In Limburg worden zij nog steeds verkozen.
In de meifeesten spelde de bevruchting tussen man en vrouw met alles wat daar omheen speelt een grote rol. De bruid is beeld voor de aarde in bruidtooi, gereed om de heilige geest te ontvangen. Zij wordt op de schouders van sterke mannen rondgedragen, de hemel tegemoet.
Uit; Schipper mag ik overvaren van Juul van der Stokke





N oah zit niet meer op de vrije school. Ze is naar het voortgezet onderwijs gegaan. Het meifeest als moeder zal ik in die hoedanigheid nooit meer mee maken. Zou dat de reden kunnen zijn dat de pop die ik aan het maken was ineens een pinksterbruid werd?

Eva, de pinksterbruid. Ze is te koop. Ze is 50 cm groot. Voor informatie kun je me mailen.

dinsdag 23 mei 2017

DE kerkuil

Eindelijk, eindelijk zag ik vandaag de uil!
Iedere avond en soms in de nacht hoor ik hem. Een klaaglijk schreeuwen. Soms bij schemer zag ik een vage gestalte wegvliegen daar uit dat gat bovenin de schuur. Maar op klaarlichte dag? Nee nog nooit.
De man komt me roepen; "Als je hem wilt zien, moet je nu komen"! Ik ren met mijn camera in de aanslag naar buiten. Hij zit in de schuur bovenop een balk, maar zodra ik mijn gezicht laat zien vliegt ie weg.... door dat gat naar buiten. Maar gelukkig gaat ie in de eik zitten, vlak naast de schuur.
Waaah. Ik ben gelukkig:-)) Een foto van 'onze' uil.
Wat is ie mooi hé! Maar misschien is het wel een vrouw. Geen idee. Dat geluid wat ie in de afgelopen maanden maakte is een lokroep voor de vrouwtjes. Het ging soms door merg en been. Daar is ie al een tijdje mee opgehouden, dus het zou kunnen dat er ook al een vrouw is, maar we weten het niet. In de afgelopen jaren werden er jonge uilen geboren daar bovenin de kast in de schuur. Er komt dan een man van staats bosbeheer geloof ik die middels een enorme ladder in het nest kijkt en ze ook gaat ringen. Dat lijkt me een geweldig moment, want dan kan ik ze zien! Maar voor nu ben ik ook al heel tevreden!

zondag 21 mei 2017

Hoog bezoek

Al een tijdje vliegen ze af en aan. Gaan een poosje boven mijn hoofd zitten op een balk, soms met zijn drieën en vliegen dan weer weg. Vliegkunstenaars zijn het. Prachtig om naar te kijken. Soms raken ze een paal of knallen tegen het glas van de deur, maar ze vallen niet om, vliegen gewoon weer door....
Deze zit tegenover me op anderhalve meter afstand op de leuning van de schommelstoel. We kijken elkaar aan. Oke, zucht ik. Je mag blijven. De man is het er nog niet helemaal mee eens. "Ze schijten alles onder".  Maar ik vind ze prachtig en geniet ervan. Ze lijken zich niet zo te storen aan het feit dat ik hier ook woon. Gaan we gewoon een tijdje samenwonen:-))
Op een richel boven mijn hoofd op onze onze overdekte veranda zijn ze nu al twee dagen bezig een nest te bouwen. We probeerden het nog te voorkomen door er allerlei plankjes neer te leggen, maar daar gingen ze gewoon bovenop zitten. Als het niet bevalt halen we het nest in september, als ze weer naar Afrika vliegen weg. Kan ik dit jaar van heel dicht bij de boerenzwaluw zien nestelen.
En jullie ook een beetje.....

zondag 7 mei 2017

Verven met fluitenkruid



 Onderweg op mijn fiets  rij ik door een natuurstiltegebied. Er staat een bordje dat ik welkom ben van 15 juni tot 15 maart. Ha, dat vind ik fijn. Ik mag hier eigenlijk niet zijn. Dat maakt mijn fietstocht meteen een stuk avontuurlijker. Ik kom een grote groep reeën tegen, zwanen, ganzen en heeel veel vogels die ik niet ken. De foto's van de reeën zijn genomen van een flinke afstand. Van de man hier in huis hoor ik dat bovenstaande vogel een wulp is. Eigenlijk ben ik op weg om fluitenkruid te plukken. Ik wil geel in mijn verfpan!
 Ik hoef niet bang te zijn. Het staat er boordevol mee. Ik pluk een flinke hoeveelheid en fiets in de zon weer naar huis. Wat ben ik blij met die zon en de aangename temperatuur. Want wat bleef het lang koud de afgelopen lente!
 Thuis steek ik het vuur in de kachel, pan erop met fluitenkruid. Binnen heb ik een pan op het vuur om de wol te beitsen. Ondertussen spin ik wat....

 En het resultaat van een uur in de pan. Prachtig geel!

Ik heb een tijd niets van me laten horen of zien in blogland, maar ik mis het schrijven en de contacten met deze en gene. Heel voorzichtig neem ik de camera en de pen weer ter hand en hoop ik jullie weer tegen te komen:-))

vrijdag 5 mei 2017

Pop

Ik was denk ik een jaar of zes, toen ik dan eindelijk mijn eerste pop kreeg. Ik denk dat ik er al heel lang om gezeurd had bij mijn moeder en ze genoeg had van mijn gezeur. De pop die ik kreeg was van één van mijn oudere zussen geweest. Aaah, ik weet nog precies hoe ze eruit zag. Ze was lelijk.....
Plastic, te dun, bloot, haar haren waren  te kort geknipt en haar gezicht was met pen bekladdert. Nee ze was niet mooi! Maar hé. Ik had dan eindelijk mijn pop.
Maar de pop was bloot. Dus ging ik opnieuw naar mijn moeder voor kleren voor de pop. Ik denk dat mijn moeder wel eens diep gezucht heeft . Ze had acht kinderen groot te brengen, te voeden en te kleden en ik wilde kleertjes voor mijn pop. Daar had ze helemaal geen tijd voor!
Want och, wat had pop het koud. Ik kon haar in dekentjes wikkelen en met mijn handen onder die deken voelen, maar pop bleef koud.
Op een dag gaf ze me lapjes, spelden en naalden en zei; maak zelf maar wat kleren voor je pop. Ik weet nog hoe verrukt ik was. Met mijn kleine vingertjes friemelde ik een paar lapjes aan elkaar met spelden, deed een poging om het aan elkaar te naaien, welke jammerlijk mislukte, maar was intens tevreden. De pop had kleren!

En nu. Zoveel jaren later zit ik opnieuw te friemelen met naalden en draden. Met lapjes en draadjes. Mijn vingers zijn geoefend, kunnen overweg met naaimachine en breinaalden. Intens tevreden ben ik als pop warm is en er mooi uitziet! Nee, geen plastic poppen, want die krijg je nooit warm. En geen geklieder met pennen op het gezicht. Heel langzaam, met heel veel oefenen, uithalen en opnieuw beginnen, begin ik de pop te creëren die ik als kind zo graag gehad had.