zondag 21 mei 2017

Hoog bezoek

Al een tijdje vliegen ze af en aan. Gaan een poosje boven mijn hoofd zitten op een balk, soms met zijn drieën en vliegen dan weer weg. Vliegkunstenaars zijn het. Prachtig om naar te kijken. Soms raken ze een paal of knallen tegen het glas van de deur, maar ze vallen niet om, vliegen gewoon weer door....
Deze zit tegenover me op anderhalve meter afstand op de leuning van de schommelstoel. We kijken elkaar aan. Oke, zucht ik. Je mag blijven. De man is het er nog niet helemaal mee eens. "Ze schijten alles onder".  Maar ik vind ze prachtig en geniet ervan. Ze lijken zich niet zo te storen aan het feit dat ik hier ook woon. Gaan we gewoon een tijdje samenwonen:-))
Op een richel boven mijn hoofd op onze onze overdekte veranda zijn ze nu al twee dagen bezig een nest te bouwen. We probeerden het nog te voorkomen door er allerlei plankjes neer te leggen, maar daar gingen ze gewoon bovenop zitten. Als het niet bevalt halen we het nest in september, als ze weer naar Afrika vliegen weg. Kan ik dit jaar van heel dicht bij de boerenzwaluw zien nestelen.
En jullie ook een beetje.....

zondag 7 mei 2017

Verven met fluitenkruid



 Onderweg op mijn fiets  rij ik door een natuurstiltegebied. Er staat een bordje dat ik welkom ben van 15 juni tot 15 maart. Ha, dat vind ik fijn. Ik mag hier eigenlijk niet zijn. Dat maakt mijn fietstocht meteen een stuk avontuurlijker. Ik kom een grote groep reeën tegen, zwanen, ganzen en heeel veel vogels die ik niet ken. De foto's van de reeën zijn genomen van een flinke afstand. Van de man hier in huis hoor ik dat bovenstaande vogel een wulp is. Eigenlijk ben ik op weg om fluitenkruid te plukken. Ik wil geel in mijn verfpan!
 Ik hoef niet bang te zijn. Het staat er boordevol mee. Ik pluk een flinke hoeveelheid en fiets in de zon weer naar huis. Wat ben ik blij met die zon en de aangename temperatuur. Want wat bleef het lang koud de afgelopen lente!
 Thuis steek ik het vuur in de kachel, pan erop met fluitenkruid. Binnen heb ik een pan op het vuur om de wol te beitsen. Ondertussen spin ik wat....

 En het resultaat van een uur in de pan. Prachtig geel!

Ik heb een tijd niets van me laten horen of zien in blogland, maar ik mis het schrijven en de contacten met deze en gene. Heel voorzichtig neem ik de camera en de pen weer ter hand en hoop ik jullie weer tegen te komen:-))

vrijdag 5 mei 2017

Pop

Ik was denk ik een jaar of zes, toen ik dan eindelijk mijn eerste pop kreeg. Ik denk dat ik er al heel lang om gezeurd had bij mijn moeder en ze genoeg had van mijn gezeur. De pop die ik kreeg was van één van mijn oudere zussen geweest. Aaah, ik weet nog precies hoe ze eruit zag. Ze was lelijk.....
Plastic, te dun, bloot, haar haren waren  te kort geknipt en haar gezicht was met pen bekladdert. Nee ze was niet mooi! Maar hé. Ik had dan eindelijk mijn pop.
Maar de pop was bloot. Dus ging ik opnieuw naar mijn moeder voor kleren voor de pop. Ik denk dat mijn moeder wel eens diep gezucht heeft . Ze had acht kinderen groot te brengen, te voeden en te kleden en ik wilde kleertjes voor mijn pop. Daar had ze helemaal geen tijd voor!
Want och, wat had pop het koud. Ik kon haar in dekentjes wikkelen en met mijn handen onder die deken voelen, maar pop bleef koud.
Op een dag gaf ze me lapjes, spelden en naalden en zei; maak zelf maar wat kleren voor je pop. Ik weet nog hoe verrukt ik was. Met mijn kleine vingertjes friemelde ik een paar lapjes aan elkaar met spelden, deed een poging om het aan elkaar te naaien, welke jammerlijk mislukte, maar was intens tevreden. De pop had kleren!

En nu. Zoveel jaren later zit ik opnieuw te friemelen met naalden en draden. Met lapjes en draadjes. Mijn vingers zijn geoefend, kunnen overweg met naaimachine en breinaalden. Intens tevreden ben ik als pop warm is en er mooi uitziet! Nee, geen plastic poppen, want die krijg je nooit warm. En geen geklieder met pennen op het gezicht. Heel langzaam, met heel veel oefenen, uithalen en opnieuw beginnen, begin ik de pop te creëren die ik als kind zo graag gehad had.

zaterdag 25 februari 2017

Eén en één is twee

Wie mij al langer leest kent het verhaal van Koezie wel. Koezie kwam bijna drie jaar geleden in ons leven.
Ze leefde tussen de kippen in onze tuin en leek het prima naar haar zin te hebben!
Maar ik vond het toch regelmatig sneu. Ze had nog nooit een andere gans van dichtbij gezien. Wat zou het leuk zijn als ze een partner had... Maar ja. Dan heb je ook genoeg grasland nodig, want ze (vr)eet de hele dag gras! Dus. Het bleef bij mijmeren.....
Tot drie dagen geleden.
Twee kilometer verderop in een weitje zagen we al eens andere Koezies. Op een dag ging de man daar eens vragen of er misschien een mannetjesgans over was. Dat was toen niet zo, maar een week of wat geleden kwam de eigenaar van die ganzen melden dat er een gans dood was gegaan. Nu had hij er nog maar één en die kwijnde een beetje weg. Eén en één is twee.
Ha. Wat een feest. Koezie heeft een man!
De eerste nacht heeft hij het hele erf wakker gehouden. Zoo, wat kan ie schreeuwen! Maar nu, na drie dagen slaapt ie 's nachts goed (en wij dus ook weer). Ze zijn onafscheidelijk, Koezie en Dobber. Hij kijkt nog wat angstig en blaast als we te dichtbij komen. Maar ik ben blij. Koezie heeft eindelijk een man:-)