dinsdag 18 oktober 2016

Traag worden...

"Ga je weer vaker bloggen"?

Oh jee. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik het niet meer kon! Je weet wel: dat gevoel dat je je vingers op het toetsenbord zet en er zomaar een blog uit rolt.... Zo één die ik dan zelf kon terug lezen en dacht; Goh dat gaat ergens over..... Nee, dat lukte al een hele poos niet. En daarnaast had ik ook niet zoveel zin om alle ellende die een mens kan overkomen op het wereld wijde blog te gooien. Och en die ellende valt nu ook wel weer mee, nu ik in een warm huis zit, ver weg van dat bos waar op dit moment alle paden worden geasfalteerd.
Ach en heb ik dan wel wat te melden hier? Handwerken heb ik al in geen drie maanden gedaan. Mijn spinnenwiel koester ik. Hij stond steeds in het zicht. Gisteren, eer-gisteren stal ik een uurtje... Maar het lijkt of ik steel van de tijd. Spinnen lijkt een bezigheid uit een andere eeuw. Het tempo is te laag. Te traag. Zo traag kan ik nog niet zijn.
Ooh en die baan. Nou pffff. WAT een baan was dat zeg. Nee niets voor mij! Ik vind het niet leuk om alleen maar overal binnen te rennen bij mensen en te catheteriseren. Hup, slang erin, slang eruit; dat is dan 300cc..., noteren, dag, dag, nee geen idee wanneer ik weer kom, maar morgenochtend komt Marietje weer. Snel de auto in om onderweg te gaan naar de volgende sondepomp en catheterisatie en er aan het eind van de avond achter te komen dat je van de acht uur die je onderweg was, twee en half uur betaald wordt:-)
Dus, diep respect voor een ieder die dit met veel plezier doet!
Ik zoek verder naar een baan die bij me past!
Ja, Alle dieren verhuisden mee. Echt hartstikke fijn dat dat kon! Ook Koezie heeft weer een nog groter grasveldje!
Iedere morgen van de afgelopen vier weken stap ik samen met dochter rond zeven uur op de fiets. Dwars door de staatsbossen loopt een onverlicht fietspad waar wij binnen dertig minuten naar het volgende dorp trappen alwaar de bus wacht om dochter naar de grote stad te brengen. En dan fiets ik dertig minuten terug naar huis. Soms vind ik het een beetje vroeg en een beetje koud, maar meestal vind ik het heerlijk om door dit bos wat van helemaal niemand is en daarom op dat moment helemaal van mij, te trappen. Bijna dagelijks kom ik reeen, konijnen en eekhoorns tegen. Zucht. En dan ben ik blij! En dan begint de dag nog maar net! En wat is het fijn om de dag blij te beginnen.
Goh. Zomaar een heel verhaal te vertellen:-))
Ja, die tuin ben ik kwijt en nee, dat vind ik helemaal niet erg. Haha. Ik begin gewoon weer overnieuw.
Maar eerst nog even niet. Ik wil eerst weer leren traag te worden en mezelf toe te staan eens helemaal niks te doen. Zomaar gaan liggen slapen midden op de dag lijkt me fijn. Laat ik daar eerst maar eens aan gaan beginnen!
Want jongens, jongens. Wat was dat hard werken. Verhuizen......

zondag 16 oktober 2016

Verhuisd....

Vanavond uit mijn keukenraam zie ik...
een prachtige maan. Als ik hem (of haar) op de foto probeer te zetten krijg ik er zo maar twee. Geen idee hoe ik dat deed!
Het is lang geleden dat ik foto's nam. Meteen maar één van de zonsondergang, aan de andere kant van het erf.....
Ook mooi!
We zijn verhuisd! En wonen niet meer in het bos, maar wel vlakbij het bos. Vanuit mijn keukenraam kan ik nu de zon én de maan zien opkomen. Wat is het heerlijk om ver te kunnen kijken. Als ik de weg over steek kom ik in een natuurstiltegebied. Het is er verboden voor gemotoriseerd verkeer. En dat vind ik helemaal niet erg..

Heerlijk die enorme blote blauwe hemel op mijn bol.
De houtkachel moet nog geïnstalleerd, nog een paar dozen uitgepakt en dan hoop ik weer wat vaker met mijn camera én de honden de natuur in te trekken.