woensdag 17 februari 2016

Winterkleur...

Zonovergoten, 
iets beneden het vriespunt,
stil, stiller, stilst!
 Het groen lijkt groener,
het blauw, blauwer..
en de aarde
donkerder bruin
als de zon zo heerlijk schijnt.
Heel erg in de verte lopen reeën te grazen.
Die kom ik niet zo vaak tegen en daar word ik altijd blij van!
Gelukkig!
Nog altijd zijn er vrije dieren om mij heen.
Als één van de honden een gat graaft komt er
een heerlijke aarde-geur omhoog walmen.
Ik krijg zin om te gaan spitten,
de aarde wakker te kussen,
koppeltje te duikelen
en op blote voeten terug naar huis te huppelen.....
Maar ik doe niets van dat al.
Het is nog te koud voor blote voeten ,-)
Thuis zoek ik strengen gesponnen  en natuurlijk geverfde wol van bruinen,
blauwen en groenen
en hang ze aan een stok.....
 Ze hangen nu aan mijn muur te pronken.
Ik heb de winter naar binnen gehaald.
En ben begonnen aan een
gehaakte-winter-kleuren-
tas...
In de hoop dat ik daarmee de winter
hakend achter mij kan laten.
Want ik verlang naar Lente!


dinsdag 2 februari 2016

Tas

In het kader van; wat is het toch nog kleurloos buiten, hing ik mijn tas in de struiken.
Die tas heb ik bijna klaar. De voering moet ik nog vast naaien....
Nu ik zo naar hem kijk, lijkt hij op de tas van ome Nol. Ome Nol woonde naast ons, vroeger toen ik nog een klein meisje was. Hij ging altijd op pad met zo'n jute tasje over zijn schouder om gras te gaan plukken voor zijn konijnen. Ome Nol.... al jaren dood. Toen zijn vrouw overleed, (tante Hannah) kwam hij iedere avond bij ons aan tafel mee eten. En hij slurpte zijn soep altijd zo van het bord. Terwijl er snot uit zijn neus drupte... Met open mond keken we daar naar, wij, de acht kinderen die ook aan die tafel zaten. Mijn moeder zei er niets van en dat was misschien nog wel het vreemdst. Want jullie begrijpen dat wij dat niet mochten:-)
Ach en die voering maakte ik van het 'wiegenkleed' van N oah. Dat ligt al jaren netjes opgeborgen, tussen mijn lappenverzameling. Baarmoeder-rose. Nu zou ik zeggen; het tweede bad meekrap. Daaronder zou de pasgeboren baby het veilige gevoel ervaren van de baarmoeder. Geen idee of dat ook het effect was, maar ik keek er altijd graag naar. Ha en nu kan ik er iedere dag naar kijken. Want dit wordt mijn 'dagelijkse' tas.
Ik hou niet van handtassen, leren tassen of rugzakken. Al jaren heb ik een tas die ik zo scheef over mijn lijf draag. Die tas is tot op de draad versleten en ik hoef er alleen maar naar te kijken en er ontstaat weer een scheur.... Weg ermee! Tijd voor wat anders.

 En Koezie kan natuurlijk niet ontbreken op een foto die ik buiten maak. Ze is er altijd als de kippen bij! Er valt niet zoveel te eten voor haar op het moment, dus krijgt ze veel bijgevoerd. Brood, graan... En als we buiten komen denkt ze meteen dat het weer feest is! Voederfeest.
Die tas haakte ik van mijn zelf gesponnen draadjes. Het blijft een groot plezier om daar mee bezig te zijn!