woensdag 25 november 2015

Wandelen....

Kom honden, we gaan lopen!
De wind is gaan liggen, het regent niet, de zon piept door de wolken.
Tijd voor een lange wandeling!
In de afgelopen dagen meed ik het bos. De storm triggert teveel. Ik word er onrustig van!
Er hangt een lage bewolking. De akkers staan vol met water. Ik geniet!
Ook de honden zijn uitgelaten en rennen me ver vooruit. Kellie verdwijnt in een bosje en hoe ik haar ook roep, ze komt niet...
Dus ga ik het bos in en er weer uit. Kellie staat op de akker te graven. En daar ligt wat.....
Tssss. Een dode vos. Ik denk dat hij geschoten is door een jager en deze heeft een poging gedaan hem te begraven. Maar niet diep genoeg, want de geursporen zijn blijkbaar sterk genoeg om hem door een hond weer op te graven.
Ik zie liever een levende vos! En ik denk terug aan die paar dagen begin juli in Luxemburg.....


Wat was het heet toen zeg! 37 graden toen we uitstapten uit een auto met airco. Een paar dagen lang dacht ik dat ik een zonnesteek had, maar dat bleek toch een flinke burn-out te zijn. Gek woord eigenlijk. Burn-out. Het voelt mij meer als een burn-in.
Maar goed. Bijna vijf maanden verder en opnieuw kom ik een vos tegen.
Net nu ik mij echt beter begin te voelen, mijn energie weer begint te stromen, het licht weer binnen komt en ik meer emoties blijk te hebben dan alleen maar boos......

Ik wandel weer terug naar huis. Kellie moet aan de riem, want ze wil alsmaar terug naar die vos. De paddenstoelentijd is weer bijna voorbij, nu de eerste vorst is geweest. Maar nu zoek (en vind) ik de galappeltjes. Als ik geluk heb één per wandeling. De appeltjes geven een zwarte kleurstof aan wol. Ik heb er nog nooit mee geverfd, want het duurt echt eindeloos voor je een paar gram hebt.
Als ik de deur van het huis binnen stap begint het keihard te regenen. Precies op tijd binnen.
Ik ga de kachel aan steken! Vuur in huis.

zondag 1 november 2015

Herfst aan de waslijn.


Op een dag was ik verdwaald.... Het was zo'n dag waar het de hele dag  in motregende. Ik nam eens een andere route, dwars over de akkers en ging op een vreemde plek het bos weer in. De honden liepen weg en toen stond ik ineens in de tuin van de bosheks. Pffff. Het was er prachtig! Maar ik was wel op verboden terrein! Nog niet zo lang geleden werd ik woest weggejaagd en kreeg ik de hondendrollen van Kellie naar mijn hoofd geslingerd. Niet ver van mij vandaan zie ik rook uit haar tent komen. Ze is ook nog thuis....
Vlak voor mijn voeten groeit bovenstaande zwam. Mijn hart klopt in mijn keel. Wauw, wat is ie mooi! Er groeien er trouwens meer, maar deze haal ik voorzichtig van de bosbodem en verdwijn dan op mijn tenen van haar erf. En dat is nog niet makkelijk, want ze heeft haar tuin met allerlei takken en bossages stevig afgeschermd van de rest van het bos. Ik fluit de honden en vind mijn weg weer naar huis. De zwam doe ik in de vriezer nadat ik er een foto van gemaakt heb....


In de veronderstelling dat ik te maken had met een dennenvoetzwam, gooide ik hem afgelopen vrijdag in mijn verfpan. Ik verwachtte iets heel anders, maar kreeg opnieuw gelen, oranjes..... Had ik toch weer te maken met de dennenmoorder! Haha.
Nu hing mijn waslijn wel heel erg vol met gelen! Ondertussen had ik mijn pan ook al gevuld gehad met walnootbolsters. Wél een mooie combinatie. Het lijkt wel herfst!
 Maar dan ontbreekt er nog wat. Groen!
Dus deed ik vandaag de resultaten van die tweede dennenmoorder in een bad met indigo.
En nu ben ik tevreden.

(De bosheks heeft ondertussen trouwens zelf een hond.... Een groot blond, wollig, zachtaardig dier die steeds uit haar tuin ontsnapt en dan kwispelend voor mijn achterdeur staat te wachten op twee zwarte wollige vriendjes. Ik breng hem altijd terug naar zijn bazin..... maar ik geloof niet dat de baasjes bevriend raken:-))