maandag 27 april 2015

Wezel


Al vroeg ben ik in de tuin. Ik maak het pad rond de vijver vrij van zevenblad. Rigoureus ben ik aan het werk. Ik spit één schep diep om al die rottige worteltjes nou eens voor altijd de nek om te draaien. Langs het paadje maakten we vijf jaar geleden een muur van alle keien die we her en der vonden. Ook daar groeit het zevenblad tussen. Als ik even op de bank zit met een bak koffie om uit te puffen en te genieten van het zonnetje kijk ik ineens in twee kraaloogjes. Wat heb ik spijt dat mijn fototoestel niet klaar ligt.... Maar ik krijg een herkansing. Nog geen half uur later zie ik hem dwars door mijn moestuin rennen en in het konijnen rennetje verdwijnen.
Voor het eerst van mijn leven zie ik in levende lijve een wezel!
Hij komt zelfs de stoep op waar ik sta en loopt om mijn voeten heen. Vliegensvlug verplaatst hij zich en even later verdwijnt hij buiten de tuin en buiten mijn gezichtsveld.
Blijkbaar heb ik hem uit zijn hol opgeschrikt. Ineens begrijpen we waar onze kippeneieren blijven!

zaterdag 25 april 2015

Broeden...


Koezie besloot na het leggen van 25 (!) eieren om dag en nacht op haar nest te gaan zitten. Ze zit echter op één stenen ei...., want jullie begrijpen dat wij alle onbevruchte eieren raapten. Ik heb me er over verbaasd dat ze dit doet. Het dierlijke instinct om te broeden is blijkbaar sterker, dan een mogelijk (menselijk) inzicht dat uit een stenen ei geen gans kan ontwikkelen. Haar pleegmoeder Duif lijkt met haar te doen te hebben, want zij probeert Koezie dagelijks van haar nest te 'drukken' om haar onbevruchte kippeneitje in het nest te leggen. De eerste dagen vertrok Koezie dan van haar nest om even snel wat te eten en te drinken, maar nu gaat Duif er gewoon naast zitten en zitten ze gezamenlijk te broeden. Het is een aandoenlijk gezicht.

Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel...
Het grasveld bleek na de winter veranderd in een zandbak.
De sprietjes die hier en daar opkwamen werden meteen door Koezie verorbert en kregen de kans niet om uit te groeien tot een volwaardig grasje. Maar sinds ze op haar nest zit laat ze het met rust en zien we weer een grasveldje ontstaan.
het mannetje
En de bonte vliegenvanger is ook weer gearriveerd in onze tuin. Ze heeft een andere nestkast uitgekozen dan de voorgaande jaren. Het is een prachtig vogeltje om naar te kijken. Ze blijft in de buurt van de kast en je kan haar doorlopend vliegen zien vangen. Als het stil is kan je zelfs de 'klap' horen die haar snavel maakt als de vlieg in haar bek belandt. Vorig jaar had HIJ twee  nestkasten in gebruik, want ze kunnen er meer dan één vrouw op na houden! Zóó, en dat is hard werken voor de man! Twee vrouwtjes én het kroost voorzien van voedsel.
het vrouwtje

maandag 13 april 2015

Oom Schaap

We waren op bezoek. Bij een oom van Lief. In het Groningse land.
En oom heeft schapen. Heel veel schapen. En ze zitten midden in de lammertijd.
Twee uur oud.
Oom is een enthousiaste verteller! Hier en daar versta ik zijn  Gronings niet. Maar dat geeft niks. Ik begrijp hem ook wel zonder woorden.
Tachtig schapen waren er drachtig. Nu nog veertien. De ram is een Bleu du Maine. De ooien zijn Texelaars. 'Kijk eens naar dat hoofdje, mooi hé! Mooi rank! De bevalling gaat veel makkelijker door dat ranke kopje. Texelaars hebben een dikke kop, maar de Bleu du Maine zorgt voor een smaller hoofd''.
Eén keer moest de dierenarts komen. Ik vertrouwde het niet. Het duurde te lang. Er bleek een dood lam voor te liggen. Was al wat aan het afsterven, maar erachter lagen nog twee lammeren. Ik kan niet alles hé! Maar meestal wel.
Ik heb liever geen drielingen. De moeder heeft maar twee uiers en je ziet altijd dat er één achter blijft in de groei. Dat vind ik zielig. Zie je die daar. die weigert ook de fles. 
En die ooi daar, met die rode vlek op zijn rug; die kreeg twee dode lammeren. Die gaat weg!
Waarom, vraag ik;  Is ie niet vruchtbaar meer?
Ach, jawel hoor. Maar ik wil naar veertig schapen. Het is hard werken. Vorige week werd ik achtenzestig. Ik bouw langzaam af. En dan moet ik keuzes maken! De meest gezonde schapen wil ik houden.
Ken je alle schapen, vraag ik.
Hij grinnikt; Nou nee, maar ze kennen mij wel allemaal hé. Als ik de stal binnen kom beginnen ze allemaal te blaten. Krijgen ze voer hé!
N oah mag een lammetje de fles geven. En twee lammetjes vasthouden die een oorbel in krijgen.
Tegen zessen verlaten we het Groningse land weer. Er staat een straffe wind. We waaien uit onze kleren!

De achterbak van mijn auto ligt vol met vachten. Drie witte, vette, nog vieze vachten van schapen die voor het eerst geschoren zijn, dus extra zacht. De hele auto ruikt naar schaap.
Ik vind het heerlijk. Want nu kan ik weer aan het werk! Niets is fijner dan te spinnen met verse vettige wol.
Dankjewel Oom Schaap!

zondag 5 april 2015

Eieren zoeken?

Welnee, we gaan schapen vangen ,-)
Met Dochter en Vriendje zijn we onderweg en dan is er altijd wat te beleven.
Zo'n twee kilometer bij ons huis vandaan is er een afgezet gebied waar schapen lopen.
Eigenlijk zijn we benieuwd of er al lammetjes zijn, dus Dochter en Cees klimmen over het hek. Het gebied mag vrij bewandeld worden, maar honden zijn niet toegestaan. Dus bekijk ik met mijn camera (en de honden) hun avontuur. En dat levert mij leuke plaatjes op! De schapen zijn erg schuw dus moeten ze sluipen....



Dit schaap kon makkelijk geaaid. Ze heeft en manke poot. En een oormerk met nummer 550450. Dat jullie het ook weten....!

Wat verzamel jij Cees, vraagt Dochter als we op de terugweg zijn en  ze haar zakken vult met stenen...
Ik verzamel eigenlijk niets, nou ja, ik wil graag vogels zien.
Ach, we hebben geluk! Vogels genoeg te zien! En als het mij dan ook nog lukt ze op de foto te krijgen, ben ik ook weer gelukkig.

De Boompieper

De Geelgors

En de ZON was weer zóóó heerlijk aanwezig

Ze vonden trouwens geen lammetjes....
en met beider toestemming plaats ik deze blog :-)

vrijdag 3 april 2015

Licht en Schaduw.

En dan nu woorden.
Woorden die woordloos zouden moeten zijn.
Mijn handen maakten deze deken.
Mijn denken moest meer en meer plaats maken,
verstoorde het proces, van hoe ik vond dat het moest worden.
Iets groters nam het over als het mij lukte te stoppen met dat denken.
En dan bewoog ik in een andere wereld, die niet te pakken is als ik dat zou willen
maar als een grootse stroom door mij heen kolkte.
De kleuren, krachten en wezens in de natuur,
zijn wonderschoon......

woensdag 1 april 2015

DE Wandeling.

Meestal wandel ik in mijn ééntje door de natuur.....

Maar vandaag mocht ik weer mee op pad met de klas van Dochter.
We wandelden van school over het Balloërveld naar de schaapskooi.
Een wandeling die twee uur duurde. En ik ervaar dat als een feest!

Voor even word ik onderdeel van de klas. Tweeëntwintig kinderen waarvan de meesten elkaar al kennen vanaf de kleuterklas. Al zeven jaar delen ze lief en leed. Leren ze van en met elkaar. Huilen en lachen ze met elkaar. Respecteren elkaar. Houden van elkaar.....

Voor even ben ik deel van dat lichaam. Van die groepsziel. En ik geniet!
Juf reist al vijf jaar met ze mee. Kent ze door en door. Weet wat ieder kind nodig heeft. De kinderen houden van Juf. Er is geen betere Juf.....
Kwamen we zomaar Koezie 'in het wild' tegen ,-))

Onderweg krijgen de kinderen opdrachten. Nee, nu niet meer praten, maar stil worden. En luister dan eens naar wat je hoort? Kun je de stilte horen? Kun je je voeten heel bewust en met aandacht op de aarde zetten?

En hier, hier heeft de aarde andere krachten.... In vroeger tijden konden mensen dat vanzelfsprekend voelen. Daar werden dan kerken gebouwd of boerderijen. Kijk eens of jullie dat ook kunnen voelen?

Het regent, het hagelt, soms is de wind ijskoud,
 de zon breekt ook weer door, maar niemand moppert.






En ik? Ik heb weer genoten!