zaterdag 26 december 2015

Vandaag...






Is het nou zaterdag vandaag of toch een soort zondag? Tweede kerstdag..... Waarom zijn er twee kerstdagen Mam? Jezus is toch maar op één dag geboren? Ik weet eigenlijk het antwoord niet. Ooit heeft iemand dat ws. bedacht, net als de tweede paasdag en de tweede pinksterdag. Twee dagen extra vrij, als het tenminste niet in het weekend valt. Maar goed. Voor mij vooral een dag om te wandelen Net als overigens alle andere dagen van het jaar. En vandaag nam ik mijn camera weer eens mee. Ik wil ook een stappenteller, want hoeveel kilometer zou ik vandaag gelopen hebben? Windkracht vijf! Ik heb bewondering voor de wielrenners die mij tegen de wind in voorbij snellen...
En dan is het ineens leuk om ook te bloggen. Ik maak wat foto's voor mijn etsy winkeltje, praat met Koezie. En Koezie met mij!
Ja, het gaat goed met haar! We zijn nog iedere dag blij met haar aanwezigheid in de tuin.
En morgen? Morgen is het echt zondag. Wat zal ik dan toch eens gaan doen ,-)

dinsdag 15 december 2015

Nu de mist optrekt...

en de zon tevoorschijn komt....


....lijkt er weer een weg in zicht....
....al zijn de contouren nog niet helder.....
.... moet je blijven uitkijken voor onverwacht diep water......
(tot aan mijn knieën zakte ik weg en ging languit ,-)
.... lijken sommige gebieden afgesloten.....
maar geniet ik van eindeloos wandelen
en kan ik weer de schoonheid  inademen
van moeder aarde!!

zondag 13 december 2015

Uil

van het www
Het is al weer even geleden dat zij met een dode ransuil bij me kwam....
'Wil jij hem hebben', vroeg ze, 'ik vind hem prachtig maar ook een beetje vies!'
Mijn hart maakte een sprongetje! Wauw! Kon ik zomaar een uil vasthouden.
Helaas kan dat meestal ook alleen maar als ie dood is. Maar goed.
Ook ik vond het toch een beetje eng. En deed handschoenen aan om hem vast te houden:-)
Haha, alsof dat de dood op afstand hield.
van het www.
Ook de Man in huis bekeek hem van alle kanten en overwoog om hem op te zetten.
Maar uiteindelijk knipten we zijn vleugels af en deze hingen we te drogen onder het afdakje van het bijenhotel.
Het lichaam van de uil begroef ik op een mooie plek onder een boom in mijn tuin.

Gisteren was ik op bezoek bij Madelief. En aan de rand van het dorp zitten daar de ransuilen. Overdag slapen ze in de bomen, maar rond schemer gaan ze op jacht. En rond schemer stapte ik op mijn fiets om weer naar huis te gaan. En net op dat moment besloten twee uilen om over mijn hoofd heen te 'scheren' richting het Balloërveld. Wauw. Een ransuil in levende lijve zien is nog indrukwekkender dan een dode uil vasthouden. Het herinnerde mij aan die vleugels die ik nog ergens te drogen had hangen!

Vandaag bond ik ze samen aan een stok en ze hangen nu aan mijn muur in huis,
prachtig en indrukwekkend te zijn ....

Uil....
Magie,
voortekenen,
tijd en ruimte.

Komt de waarheid aan het licht?

Heilige vogel,
verjaag misleiding
in je stille vlucht.
(Jamie Sams)


woensdag 25 november 2015

Wandelen....

Kom honden, we gaan lopen!
De wind is gaan liggen, het regent niet, de zon piept door de wolken.
Tijd voor een lange wandeling!
In de afgelopen dagen meed ik het bos. De storm triggert teveel. Ik word er onrustig van!
Er hangt een lage bewolking. De akkers staan vol met water. Ik geniet!
Ook de honden zijn uitgelaten en rennen me ver vooruit. Kellie verdwijnt in een bosje en hoe ik haar ook roep, ze komt niet...
Dus ga ik het bos in en er weer uit. Kellie staat op de akker te graven. En daar ligt wat.....
Tssss. Een dode vos. Ik denk dat hij geschoten is door een jager en deze heeft een poging gedaan hem te begraven. Maar niet diep genoeg, want de geursporen zijn blijkbaar sterk genoeg om hem door een hond weer op te graven.
Ik zie liever een levende vos! En ik denk terug aan die paar dagen begin juli in Luxemburg.....


Wat was het heet toen zeg! 37 graden toen we uitstapten uit een auto met airco. Een paar dagen lang dacht ik dat ik een zonnesteek had, maar dat bleek toch een flinke burn-out te zijn. Gek woord eigenlijk. Burn-out. Het voelt mij meer als een burn-in.
Maar goed. Bijna vijf maanden verder en opnieuw kom ik een vos tegen.
Net nu ik mij echt beter begin te voelen, mijn energie weer begint te stromen, het licht weer binnen komt en ik meer emoties blijk te hebben dan alleen maar boos......

Ik wandel weer terug naar huis. Kellie moet aan de riem, want ze wil alsmaar terug naar die vos. De paddenstoelentijd is weer bijna voorbij, nu de eerste vorst is geweest. Maar nu zoek (en vind) ik de galappeltjes. Als ik geluk heb één per wandeling. De appeltjes geven een zwarte kleurstof aan wol. Ik heb er nog nooit mee geverfd, want het duurt echt eindeloos voor je een paar gram hebt.
Als ik de deur van het huis binnen stap begint het keihard te regenen. Precies op tijd binnen.
Ik ga de kachel aan steken! Vuur in huis.

zondag 1 november 2015

Herfst aan de waslijn.


Op een dag was ik verdwaald.... Het was zo'n dag waar het de hele dag  in motregende. Ik nam eens een andere route, dwars over de akkers en ging op een vreemde plek het bos weer in. De honden liepen weg en toen stond ik ineens in de tuin van de bosheks. Pffff. Het was er prachtig! Maar ik was wel op verboden terrein! Nog niet zo lang geleden werd ik woest weggejaagd en kreeg ik de hondendrollen van Kellie naar mijn hoofd geslingerd. Niet ver van mij vandaan zie ik rook uit haar tent komen. Ze is ook nog thuis....
Vlak voor mijn voeten groeit bovenstaande zwam. Mijn hart klopt in mijn keel. Wauw, wat is ie mooi! Er groeien er trouwens meer, maar deze haal ik voorzichtig van de bosbodem en verdwijn dan op mijn tenen van haar erf. En dat is nog niet makkelijk, want ze heeft haar tuin met allerlei takken en bossages stevig afgeschermd van de rest van het bos. Ik fluit de honden en vind mijn weg weer naar huis. De zwam doe ik in de vriezer nadat ik er een foto van gemaakt heb....


In de veronderstelling dat ik te maken had met een dennenvoetzwam, gooide ik hem afgelopen vrijdag in mijn verfpan. Ik verwachtte iets heel anders, maar kreeg opnieuw gelen, oranjes..... Had ik toch weer te maken met de dennenmoorder! Haha.
Nu hing mijn waslijn wel heel erg vol met gelen! Ondertussen had ik mijn pan ook al gevuld gehad met walnootbolsters. Wél een mooie combinatie. Het lijkt wel herfst!
 Maar dan ontbreekt er nog wat. Groen!
Dus deed ik vandaag de resultaten van die tweede dennenmoorder in een bad met indigo.
En nu ben ik tevreden.

(De bosheks heeft ondertussen trouwens zelf een hond.... Een groot blond, wollig, zachtaardig dier die steeds uit haar tuin ontsnapt en dan kwispelend voor mijn achterdeur staat te wachten op twee zwarte wollige vriendjes. Ik breng hem altijd terug naar zijn bazin..... maar ik geloof niet dat de baasjes bevriend raken:-))

vrijdag 30 oktober 2015

De dennenmoorder


heterobasidion annosum

Ik vond een prachtige dennenmoorder (heterobasidion annosum) midden in het bos en vroeg hem of hij wel mee wilde naar huis om in mijn pan zijn geheime kleuren te onthullen.
Dat wilde hij wel:-)
Ik verwachtte bruine tinten, maar werd verrast door gele en oranje kleuren.
Vooraf beitste ik 200 gram gesponnen wol met aluin. In vier baden waarin steeds 50 gram gebeitst en 50 gram ongebeitste wol ging, stond de paddenstoel zijn kleuren af. Ongekend zoveel kleurstof!

zaterdag 5 september 2015

Paddenstoelenkoorts

Het prettige van leven in het bos, is dat je de plekken kent waar wat groeit. Althans, waar het het vorige jaar groeide. Met deze regenachtige dagen schieten de paddenstoelen als, (ja ja) als paddenstoelen uit de grond,-). En dus zoek ik de plekken waar vorig jaar de Goudhoed (Phaeolepiota aurea) groeide...
Gevonden! Al weken kijk ik op deze plek, maar vandaag tref ik haar in babyformaat. Ze moet nog maar een poosje doorgroeien!
Verder gaat de tocht naar die ooit omgevallen boom, waar de wortels nog half in een watertje staan en blijkbaar een goede voedingsbodem vormt voor de Dennenvoetzwam (Phaeolus Schweinitzii).
Yes. Ook weer raak.
Ik kom oude bekenden tegen, maar ook  een enkele (voor mij ) nieuwe.
koraalzwammetje (calocera viscosa)
Nee hoor, geen stoel maar een eikel. Deze heeft zijn hoed nog op.

Bruine bekerzwam (peziza badia)

 Gideon heeft geen enkel ontzag voor al die tere wezens op de bosgrond en loopt heel veel van die arme stelen omver. Zijn enige belang is dat zijn bal gegooid wordt! Ach, en dat doe ik dan maar braaf....
Russula


Gewone zwavelkop  (Hyploma fasciculare)
Als ik 's middags op de fiets (door de regen) nog een boodschap doe zie ik deze in de berm tegen een hek geleund. Oranje fluorescerend schijnt ze me tegemoet. Nog nooit gezien. Het lijkt een aangevreten pompoen. In ieder geval zijn er dieren die er van eten. Op de terugweg verdwijnt ze in mijn fietstas.
Thuis duik ik in de paddenstoelenboeken. Het lijkt het meest op een zwavelzwam (Laetiporus sulphureus), maar die parasiteert op levende bomen en deze stond toch echt in het gras. Volgens het boek 'the rainbow beneath my feet', welke paddenstoelen beschrijft met kleurstof geeft deze geen kleur af. En dat verbaasd me.
Ik denk dat ie binnenkort toch in mijn verf pan verdwijnt,-)

vrijdag 4 september 2015

Ree

Op een dag hoorde Ree dat Grote Geest hem riep vanaf de top van Heilige berg. Ree ging onmiddellijk op pad. Het wist niet dat een verschrikkelijke demon de weg naar de woonplaats van Grote Geest bewaakte. De demon probeerde alle wezens van de schepping weg te houden bij Grote Geest. Hij wilde dat alle schepselen zouden denken dat Grote Geest met rust gelaten wilde worden. Daardoor zou de demon zich machtig voelen: Hij zou in staat zijn om alle schepselen angst in te boezemen.
Ree was helemaal niet bang toen het op de demon stuitte. Dit was merkwaardig. De demon was het archetype van alle afstotende monsters die er ooit bestaan hebben. De demon ademde vuur en rook uit en maakte walgelijke geluiden om Ree bang te maken. Elk normaal wezen zou gevlucht zijn of ter plekke dood zijn gebleven van angst.
Ree echter zei vriendelijk tegen de demon: 'Laat me er alstublieft door. Ik ben op weg naar Grote Geest.'
De ogen van Ree waren vol liefde en mededogen voor deze uit zijn krachten gegroeide bullebak van een demon. De demon was verbijsterd door het gebrek aan angst van Ree. Hoe hij zijn best ook deed, hij kon Ree niet bang maken, omdat de liefde van Ree tot zijn gepantserde, lelijke hart was doorgedrongen.

Tot groot ongenoegen van de demon begon zijn steenharde hart te smelten, en zijn lichaam kromp tot het formaat van een walnoot. De volhardende liefde en zachtheid van ree hadden de demon doen smelten. Dankzij deze zachtheid en zorgzaamheid belichaamd door Ree, is de weg nu vrij voor alle kinderen van Grote Geest om Heilige Berg te bereiken zonder dat hun weg geblokkeerd wordt door de demonen van de angst.
Ree leert ons de kracht van zachtheid te gebruiken om de harten en geesten te raken van gewonde wezens die proberen ons weg te houden van Heilige Berg..........
Uit; Medicijnkaarten, dieren als symbolen van helende kracht door Jamie Sams en David Carson

zondag 30 augustus 2015

De zee....

De zee
oergrond van 
mijn bestaan.

Ooit werd ik 
door haar woeste hoge golven
ademloos
op het strand 
uitgespuwd....

Mens werd ik
mens van de aarde
mens van de stenen
mens van de bossen en
 ook mens van de mensen. 

Maar altijd is er ergens
diep verborgen
die heimwee
dat verlangen
naar mijn moeder
De zee

Oergrond van mijn bestaan!


 Gisteren 
had ik het onverwachte genoegen
om uren lang
in mijn eentje
terug te zijn
bij de Moeder.....

Oergrond
van
mijn 
mens-zijn.

Oergrond
van
mijn bestaan.

woensdag 26 augustus 2015

Somewhere....

 over the rainbow...


Ik verfde de afgelopen dagen 2100 gram zelfgesponnen wol 
in alle kleuren van de regenboog.
Zeven kleuren,
met meekrap, cochenille, guldenroede, 
boerenwormkruid, uienschillen, berkenbast en indigo.
Met dank aan moeder aarde :-)