maandag 27 oktober 2014

De wereld een klein beetje mooier haken....

Wat zit je nou wéér te haken mam?
N oah kijkt me vorsend aan..... 
toch niet weer een dekentje hé!
Ach jee, mijn handen willen bewegen, 
proberen weer een voor mij, nieuw vierkantje uit...
Kleuren combineren,
weer uithalen, toch niet zo mooi....
Opnieuw beginnen.
Wordt het een tas, een kussen, een deken?
Dat is eigenlijk helemaal niet belangrijk.
Ik zit op de bank
en haak de wereld een klein stukje mooier.
Ik word er blij van
en mediteer me onderwijl suf.
Stilte daalt in
een vacht wordt een draad
een draad krijgt een kleur
de kleuren gaan samen
en mijn ogen raken tevreden.
'Dit wordt een kussen'....

Ik denk dat je binnenkort een hoes voor de tv gaat haken.... zegt N oah...
Zoóóó, dát vind ik een goed idee!
De tv.... het lelijkste product hier in huis, óók geschapen door mensenhanden...
Een nieuw idee geboren!
Welke kleuren zal ik eens gaan gebruiken....,-)

De Bloedrode Gordijnzwam

N.oah, mijn dochter van 10 zit in de vijfde klas van de vrije school.
En toevalligerwijs ( :-)) hebben ze in de klas de periode plantkunde.
Juf vertelt uitgebreid over het leven van de paddenstoel, de mossen en de varens.
Er worden paddenstoelen geplukt, gedetermineerd, onderzocht op sporen en er worden prachtige paddenstoelen geschilderd.
Eén van de ouders had nog paddenstoelensoep in de vriezer (héérlijk) en mij werd gevraagd te helpen de soep 'af' te maken, aardappels te schillen en kastanjes te poffen samen met een groepje kinderen.  Tussendoor was er nog tijd om even buiten paddenstoelen te zoeken!
En tien ogen zien meer dan die twee van mij, want....
..... in een droge sloot zag J. heeel veel paddenstoelen groeien. Hij riep mij erbij en mijn hart maakte een sprongetje!
Roodachtige paddenstoelen. De kleurstof leek er achteraf overheen gesprenkeld. Als een poeder......
(Dat deden de kabouters natuurlijk!)

Ik plukte er een paar. Kookte ze op school in een pannetje en het water kleurde rood!
Ik plukte er nog meer en thuisgekomen ging ik op zoek naar de naam.
Het bleek DE rood vervende paddenstoel die ik op pinterest al was tegengekomen; Cortinarius sanguineus.
 Pffffff.
Ik deed ze samen in een pan met de wol en.....
ach, het valt mij tegen!
In het boek 'The Rainbow Beneath Mij Feet' worden zes tinten rood bereikt. Zij gebruikt andere beitsmiddelen zoals chrome, tin, copper en iron..... En dat wil ik niet.... Ik vind ze te milieubelastend..... Al het afvalwater verdwijnt hier rechtstreeks het bos in.....
(maar soms vind ik mezelf ineens TE bewust..... ik wil ROOD)

Ik blijf zoeken!

zondag 26 oktober 2014

'Wat doet die kip vreemd'...

.....denk ik, als ik het bos in wandel met twee honden aan de lijn en bij Buurman no 3 langs loop....
Buurman heeft een klein rennetje, waar zo'n zes kippetjes scharrelen. Buurman no. 3 heeft ook een huis in de stad, waar hij bijna altijd is. Buurman no 2 zorgt dan voor zijn kippen.

Als ik stil ga staan en mijn ogen 'focus' zie ik dat het geen kip is, maar een buizerd die verwoede pogingen doet om uit zijn ongewenste gevangenschap te ontsnappen.
Er is geen kip meer te zien, of toch....


Ik bind de honden aan een boom en haal Buurman no 2 uit zijn bed. Het is 11.00 uur zondagochtend.
Buurman hijst zich in een babygele ochtendjas en lijkt het nieuws niet erg opwindend te vinden.
De buizerd vindt al die aandacht van ons niet prettig en doet nog beter zijn best om een maas in het net te vinden.
En.... het lukt!
Wauw! Hij spreidt zijn vleugels en vliegt zijn vrijheid weer tegemoet. Prachtig!
Terwijl hij wegvliegt roept hij; 'Ik kom terug'....
Tja, dát begrijp ik. Er zijn er nog vijf te gaan!
'Die Buizerd gaat terug komen' vertel ik Buurman, ( buurman hoort geen vogeltaal....) 'als je kippen wil houden, moet je er voor zorgen'!
Buurman haalt zijn schouders op, loopt er bij weg en vertelt nog doodleuk dat er gisteren drie buizerds bij zaten....

Ik begrijp dieren vaak beter als mensen.
Ik overweeg om het gaas nog wat losser te trekken, maar doe het niet.
Wel leg ik vast vork en mes klaar, voor die buizerd.
Of zal ie dat niet nodig hebben?

En wat ik hier van geleerd heb?
Ga nooit het bos in zonder je camera.
De verhalen liggen voor het oprapen
 ;-))

woensdag 22 oktober 2014

Een jaar later...

Voel ik mij in het bos nog een beetje opgejaagd door de storm die door de takken jaagt, zodra ik langs de akkers loop, met die striemende regen in mijn gezicht voel ik mij uitgelaten en vreugdevol....
Heerlijk tegen de wind in begint dat liedje van Jimie mee te deinen in mijn hoofd op de achtergrond.
Bijna een jaar geleden woedde er ook een storm....
Alles om mij heen brengt me terug naar die tijd, maar tegelijkertijd is er niets in mij waardoor ik de angst en de paniek van toen weer voel.. Die lijk ik achter me gelaten te hebben.
De honden rennen blij voor me uit en ik besluit om mezelf ook eens flink uit te laten. Ik neem de 'grote' ronde..... De regen stopt met striemen, de wind lijkt iets te gaan liggen en zelfs de zon piept achter de wolken vandaan.
Ooit las ik woorden van Osho waarin ie zei dat leven en dood twee kanten zijn van dezelfde munt. Het één kan niet zonder het ander. Onlosmakelijk verbonden. Verdriet en lijden. Vreugde en geluk. Het is er allemaal. En dat te kunnen accepteren maakt je tot een mens van deze aarde.
De zon breekt ineens helemaal door. Het is een prachtig helder licht tegen die donkere lucht. Een buizerd hangt stil, laag bij de grond te bidden boven een prooi en verdwijnt dan uit mijn gezichtsveld, op de grond. Een zwerm vogels komt bij dat watertje vandaan en ze vliegen met veel kabaal over me heen.
De kudde schapen die in dit gebied leeft worden opgeschrikt door ons en vertrekken achter hun leidster aan. Ze heeft groene oorbellen gekregen. Geen gezicht! Ze is al prachtig van zichzelf. Wat een mooie hoorns hebben ze. Het maakt haar een trots en statig wezen zoals ze daar naar me staat te kijken.
Nu, een jaar later kan ik zeggen dat ik ook dankbaarheid kan voelen dat die boom toen viel. Het heeft mij een groot vertrouwen in het leven gegeven. Niets is vanzelfsprekend. Wij ontlenen geen rechten aan het leven. Niets gebeurt voor niets. Alles heeft zijn orde. En ik geniet. Het leven is zó zinvol, zó rijk van zichzelf.

zondag 19 oktober 2014

Weet wat je eet....

Groene knolamaniet, ook wel death angel genoemd. Foto van het www.


foto van het www. Weidechampignon
Nu ik toch bijna dagelijks op mijn knieën door het bos ga om óf foto's te maken óf om ze te plukken om er mee te verven krijg ik meer en meer 'bekendheid' met paddenstoelen. Vraag mij niet om namen, maar het is een mooie, voor mij nieuwe wereld.
En ik plukte nog nooit om ze te gaan eten. Dan heb je toch behoorlijke kennis en  onderscheidingsvermogen nodig.
Lief plukt altijd cantharellen of eekhoorntjesbrood en ik mag ze bereiden in de maaltijd. En dan nog laat ik er wel eens één liggen omdat die afwijkt van de anderen.
Er zijn ontelbare eetbare soorten van paddenstoelen en er zijn telbare giftige paddenstoelen.
Russula, eetbaar, maar niet lekker, dus die pluk ik niet.
Toch hoor je jaarlijks dat er mensen zijn die overlijden aan het eten van paddenstoelen.
Onbegrijpelijk vind ik. Dat je het risico neemt bij paddenstoelen waar je het niet zeker weet....
De groene knolamaniet is de meest giftige paddenstoel ter wereld en in een bepaald stadium van zijn groei lijkt hij erg op de weidechampignon. En omdat men die champignon 'wild' wil plukken en men ze verwart met de knolamaniet, vinden de meeste sterfgevallen plaats
Hier in het bos en aan de rand van het bos groeien beide soorten. Ik blijf er vanaf!
Als ik champignons wil eten ga ik naar de winkel.
Kastanjeboleet, wordt al van gegeten, maar niet door mij. Is wel eetbaar.

Maar wat ik jammer vind, is dat door die sterfgevallen zo'n angst ontstaat voor het eten van de eetbare soorten. Mensen kijken je echt vreemd aan als je verteld dat je eekhoorntjesbrood in de soep had. Echt lekker hoor!
van het www. Eekhoorntjesbrood
Zorg voor een goed determineer-boek, overleg het met een kenner bij twijfel.....
en als je er eigenlijk niets vanaf weet, koop ze dan gewoon in de winkel!
Cantharellen foto van het www.
 Niets vind ik heerlijker ruiken in de herfst als de houtkachel weer aan is en daar bovenop  het eekhoorntjesbrood ligt te drogen. Die geur is bijna lekkerder dan de smaak! En de cantharellen verdwijnen meestal dezelfde dag in de maaltijd!




.

vrijdag 17 oktober 2014

Over één KOE gesproken....


Heb ik jullie al eens verteld dat ik echt gek ben op koeien?
Het was ooit de reden waarom ik wilde verhuizen naar het platteland.
En nu word ik omringd door koeien. Iedere dag als ik onderweg ben naar ergens zie ik koeien.
En ze verhogen mijn levensvreugde.
Alsof ze tegen me zeggen; Je bent thuis... Op aarde....en ik zucht van verlichting... Oh ja, ik ben op aarde.....thuis......

Vandaag liep ik ze tegen het lijf op een plek waar anders alleen maar schapen lopen.
We hadden elkaar nog nooit eerder gezien.....




Kijk, daar in de verte staat ineens een weiland vol...
Er is er altijd wel één opmerkzaam... 'Hé daar loopt wat op dat pad, wie zou het zijn?'....
en dan volgt no twee.....
Gideon, de border ziet haar aan voor een schaap en is ineens verdwenen, achter Bertha aan.
Bertha lijkt het een leuk spel te vinden en huppelt wat in het rond.
Maar ik fluit Gideon terug en leg hem aan de riem....


En waar er één  schaap huh, koe over de dam is volgen er meer...
het wordt voller en voller!
 Die linkse lijkt onthutst over wat ze ziet.....


Ik ben ondertussen beland op mijn billen met twee honden naast me aan de lijn.
En vermaak me echt kostelijk. De dames verdringen zich en staan ongegeneerd van zich af te plassen
en dat waardeer ik erg!
Niets is fijner dan wildplassen als er niemand in de buurt is ,-)

Nee, nog steeds niet genoeg foto's...
Ik heb een beetje moeite met kiezen.
Ik vind ze allemaal zo mooi!

Nou ja,
dan moeten we toch maar weer afscheid nemen....

En dan te weten dat ik nog nooit een koe gemolken heb.
Dat zou ik nog wel eens willen doen.
Kunnen jullie koeien melken?

donderdag 16 oktober 2014

De tuin vandaag.....

Na een grijze dag met doorlopende miezer regen, begint tegen vieren de zon te schijnen.
Ik verdwijn  de tuin in en maak foto's van wat nog bloeit en glinstert van de nattigheid.
Koezie loopt als een trouwe hond achter me aan.
Net buiten de tuin, naast ons huis is een weiland waar paarden lopen en de zon nog vol op schijnt. Bij mij is door de bomen, grenzend aan de tuin hier en daar nog een zonnestraaltje te vangen. De zon is al behoorlijk gedaald in haar omloop. Na twee uur schijnt ze niet meer op het terras....
Kip Liefje, die al twee jaar 'los' door de tuin scharrelt omdat ze met geen enkele soortgenoot vrienden wil worden, heeft eindelijk een vrijer! Er is een haantje in haar leven gekomen en hij mag haar zelfs in haar veren pikken....;-) Normaal gesproken zou ze luid gillend zijn weggerend. Ze 'wonen' samen en gaan straks weer samen op stok. En daarmee heeft het nieuwe haantje erg veel geluk, want hij zou eigenlijk dienen als voedsel....


De herfst heeft al echt haar intrede gedaan.
Dat wat nog bloeit is vooral oranje. Paddenstoelen groeien op onverwachte plekken. Een bos bloemen die nog op tafel staat is prachtig aan het verwelken.

woensdag 15 oktober 2014

Bijna.....

Als ik op mijn stoep sta zie ik dit.....
Het is een beetje een grijze foto, maar ja de zon liet zich ook nog niet zien vanochtend.
In die grote Ceder, naast dat hutje, spelen TWEE eekhoorns boven in de takken.
Ze rennen in dolle vaart achter elkaar aan!
Takken zwiepen alle kanten op. Een genot om naar te kijken. Ze maken van die eekhoorngeluidjes....
Appeltje, eitje zou je denken.
Ik ren met mijn fototoestel baar buiten
Stel de zoom in en.....
Ha, het was voor mij ook een verrassing wat er op de foto zou staan.
Ze wil niet met haar gezicht op de foto in blogland.
Bang om herkend te worden.
Goh ze lijkt op iemand,
ik hou er ook niet van ;-)

maandag 13 oktober 2014

Is morgen ook goed?

Op de plek waar ik het bos verlaat en bijna dagelijks de akkers op stap liggen stapels keien.
De boeren halen die van hun land en gooien ze aan de kant....
Vandaag vind ik er een boodschap:
In de verte zie ik de vermoedelijke 'dader' op zijn trekker rijden....
Nee, ik ken hem niet!
Tsssss, 
Vandaag kan ik niet....
Ik heb het druk!
Foto's maken van paddenstoelen, die toch op bloemen lijken....
en van eenden in de mist....

Oh... en van een ineens voorbij vliegende duif in de mist.....


Morgen, misschien heb ik morgen wel tijd!
,-)

vrijdag 10 oktober 2014

Overvloed.

Vier jaar terug kocht ik een appelboom voor de Houthakker. Niet omdat hij die graag wilde, maar omdat ik zo naar mijn eigen appelboom verlangde. En de houthakker kon niets bedenken voor zijn verjaardag..... Nou ik dus wel!
Die boom plante ik binnen het hekje van de moestuin en ik had er grote verwachtingen van, echt GROTE....
Appelmoes, appeltaart, appelflappen, appelazijn, kortom héél véél appeltjes dus....
Hum nee, dit is niet weer een zoekplaatje, dit is echt de hoeveelheid appels die de boom dit jaar voortbracht. VIJF appels.
Oké, jammer dacht ik..... één appeltaart dit jaar....
Te hoge verwachtingen hebben is toch niet zo handig!
We doen het met wat moeder aarde geeft.....
Tot gistermiddag.
De telefoon gaat.
Annigje belt. (al een jaar niet gesproken)
'Willen jullie appels hebben?
Je moet ze wel zelf komen plukken.
Mijn boom hangt nog vol en ik eet er zelf bijna niets van!'
Haha, appeltaart, appelflappen, heel veel appelmoes.......
Er is echt overvloed, alleen niet altijd via de weg die ik verwacht;-))

donderdag 9 oktober 2014

Ga je mee wandelen........ ?

Met moeite neem ik afscheid van de zomer, van de lange dagen vol zonlicht en buiten zijn.
Buiten eten, buiten spinnen, buiten, buiten, buiten....
Maar het helpt om me dan maar warmer te kleden en eindeloos te gaan wandelen.
Ach en dat wandelen lukt natuurlijk ook niet altijd, maar vandaag wel ;-)
Zodra ik ons tuinhek uitstap zie ik een eekhoorn over de grond wegrennen, een boom in.
Ik grijp mijn fototoestel, zoek met mijn lens naar de juiste boom en.....
Mislukt!
Volgens mij hebben de eekhoorns hier in het bos een afspraak met elkaar. Als Hannah er aan komt met haar camera verstoppen we ons! Nog nooit lukte het mij om ze te vangen middels een foto. Laatst hing er één met zijn beide voorpootjes minutenlang aan een tak te bungelen.... Ik rende naar binnen voor mijn toestel, maar toen ik weer buiten kwam, zat ie vast grinnikend vanwege mijn teleurstelling in een andere boom.....
Een lekker hapje voor een muis blijkbaar....













De zon schijnt en er staat een stevige wind  als ik het bos uit stap, de akkers op....
In de afgelopen dagen zijn de boeren druk bezig geweest om al het mais van het land te halen. Mooi vind ik dat om naar te kijken. Ze rijden af en aan met trekkers en grote karren en dan wordt uit een soort van stofzuigerslang al die gemalen mais door de lucht gespuwd, in de kar.....
Gelukkig valt er veel naast en heeft het wild de komende tijd ook nog genoeg te eten!
Het geeft mij en de honden hectares meer bewegingsruimte en uitzicht!

Zo, weer bijna thuis. Naast het huis is eindelijk die omgewaaide Robinia van vorig jaar (tijdens DE storm) in mootjes gehakt, maar de wortel met nog een behoorlijk stuk stam hebben ze laten liggen.
Wat een mooie vorm hé. Daar wil ik nog een paar plakken van! Straks niet vergeten aan de houthakker te vragen!