maandag 30 juni 2014

De Zevensprong.....



Afgelopen vrijdag tijdens het Sint Jans feest...
Op een enorm prachtig groen veld, omringd door bomen, bloemen en een  blauwe lucht staan heel veel ouders met hun kinderen van de vrije school in een grote kring. In het midden van de kring brandt het vuur.
Er wordt gezongen en gedanst.
De zevensprong klinkt.
Naast mij staat een moeder die zich af vraagt, waarom nu juist de zevensprong gedanst wordt.
Ik heb niet meteen een antwoord, wél een vermoeden.

In de ouderbibliotheek vind ik een boekje; Verborgen wijsheid van oude rijmen, geschreven door Mellie Uyldert met een 'verklaring'.....;
'Deze dans beeldt uit, in het zich beurtelings inrollen en ontrollen, de eeuwige afwisseling van involutie en evolutie, incarnatie en excarnatie, concretie en abstractie, verstoffelijking en vergeestelijking, het middelpuntvliedende en het middelpuntzoekende stadium, of hoe men het maar in analogieën wil aanduiden. Het is de grote pulserende beweging van het AL, van schepping en verlossing, leven en sterven, waarin wij allen opgenomen zijn en medewerken.
Als zinnebeeld één van de mooiste heilige dansen, die ons uit de oudheid zijn overgeleverd!'

zondag 29 juni 2014

Springen...

Je vreugde is onthulde smart.
En de bron waaruit je lach ontspringt, 
werd vaak gevuld met je tranen.
Hoe kan het anders zijn?
Hoe dieper de smart in je wezen kerft,
hoe meer vreugde je kunt bevatten.
Is niet de beker die je wijn bevat 
dezelfde beker 
die in de oven van de pottenbakker werd gebakken?
En is niet de luit die je geest kalmeert 
hetzelfde hout dat door mensen werd uitgehold?

Wanneer je blij bent, schouw dan diep in je hart, 
en je zult zien dat enkel wat je smart gegeven heeft, 
ook vreugde brengt.
Wanneer je verdrietig bent, 
blik dan opnieuw in je hart 
en je zult zien dat je weent 
om wat je vreugde schonk.

Sommigen zeggen; 'Vreugde is groter dan smart,' 
en anderen; 'Neen, de smart is groter.'
Maar ik zeg je; ze zijn onafscheidelijk.
Zij komen tezamen, en wanneer de een 
met je aanzit aan je tafel, moet je bedenken 
dat de ander slaapt in je bed.

Voorwaar, als een weegschaal 
hang je tussen je smart en je vreugde.
Alleen wanneer je ledig bent 
sta je stil en bent in evenwicht.
Wanneer de schatbewaarder 
je opneemt om zijn goud en zilver te wegen,
moet je vreugde of smart 
rijzen of dalen.
Uit; De Profeet van Kahlil Gibran





Afgelopen week kwam er een eind aan de revalidatieperiode van Lief.
Komende week sluiten we het schooljaar af van Dochter.
Wat is er mooier dan dit te doen met een sprong 
over het vuur tijdens de Sint Jansviering!

'Afsluiten wat geweest is,
om gezuiverd weer
op weg te gaan....'


woensdag 25 juni 2014

Onder WIE zijn vleugels....?

'Onder Koezie's vleugels'... de rollen zijn omgedraaid.





Wat zit er in jouw bakje?




Zo, nu eerst een dutje na de maaltijd.
Moeder en kind eten samen....

zondag 22 juni 2014

Die film.....

Afgelopen vrijdag.
Ik zit achter het stuur en breng Dochter naar school.
Voor mij ontstaat een wachtende rij auto's op een plek, waar dat anders nooit gebeurt.
Ik probeer de oorzaak te achterhalen en zie op de rotonde zo'n 200 meter verderop blauwe zwaailichten.
Enkele auto's in de rij voor me draaien om en kiezen een andere route.
Ook ik besluit om te keren.....
Op de terugweg van school kom ik dichter bij de plek van het ongeluk.
Er is een personenauto onder een vrachtwagen gereden. De weg is geblokkeerd.
Naast mij in een weiland ligt een man, toegedekt door een deken.
Naast hem zijn 'helpers'. Ze kijken ernstig.
Ik 'vang' de blik van de mens die op de grond ligt. En ik lees angst en paniek en pijn.....

En dan gebeurt er iets vreemds met mij.
De tranen stromen over mijn gezicht.
Ik zit weer op de grond, naast Lief, voel de angst en de paniek, hoor motorzagen, zie blauwe zwaailichten en ben terug in de tijd. Terug op de dag dat die storm zo raasde en Lief door twee bomen geraakt werd.....
Even ben ik de weg kwijt, weet ik niet waar ik ben, wat ik moet doen, tot ik mij realiseer dat ik achter het stuur zit en onderweg naar huis ben.
Ik 'herstel', zet de richtingaanwijzer naar rechts, geef gas en vervolg mijn pad.

Vreemd hoe het brein werkt!
Dat soms op onverwachte momenten 'de film' weer gaat draaien.
Die film die ik wel duizend keer heb gezien.
Het schijnt te slijten.
Gelukkig maar!


zaterdag 21 juni 2014

Koezie heeft fan's......

"Hoe gaat het met de KipGans", roept de directeur van de Vrije School, als ik eventjes haar kantoor binnen wip......
"Ik zal een blogje schrijven" beloof ik haar ;-)

Koezie, ach die Koezie, ik hou van dat dier!
Het is echt een groot plezier om haar om mij heen te hebben.
Buiten het feit om dat ze mijn hele terras onder poept en soms echt veel kabaal maakt,
komt er altijd een glimlach op mijn gezicht als ik haar zie.....
Ze wordt groot ( en nee, ik weet nog niet of het een jongetje of een meisje is, maar het idee dat het een meisje is vind ik prettig;-)), haar gele donsvacht is aan het verdwijnen en er groeien ineens van die visgraatachtige dingen uit haar lijf.
Ze krijgt veren!
Tussen de voeten van N oah......
Als ze ons ziet begint ze in haar 'taal' ons duidelijk te maken wat ze wil.
Eten! Ze eet de hele dag! Er is gelukkig opfokvoer voor watervogels te koop. En dat slepen we dan aan, zo'n tien keer per dag eet ze haar buik rond, slobbert wat water naar binnen, wast zichzelf in de badkuip en eet gras. Eet van de Oost-indische kers, vangt vliegjes......

En we kregen ook nog een kip van haar juf! Toen N oah hoorde dat er een 'nieuwe' kip kwam noemde ze haar bij voorbaat Juffie.....
Maar toen Juffie hier eenmaal rondscharrelde werd de naam bezwaarlijk!
'Kip lijkt helemaal niet op Juf en ik heb al een Juf.... zullen we haar een andere naam geven?'
Dus
Dit is Tante Jans!
En Koezie en Tante Jans zijn nu al even groot en scharrelen samen met Liefje en Duif door de tuin.
Ze is de hele dag bezig om haar donzen vacht te verwijderen. Blijkbaar jeukt het.
Langzaam maar zeker verdwijnt het dons.
Bijna vijf weken is ze nu.
En nog geen dag spijt van haar komst!



vrijdag 20 juni 2014

Hoezo VRIJE wil....

van pinterest


Ik dacht mijzelf redelijk te kennen maar tegenwoordig heerst er een 'nieuw' wezen in mij.....
Mijn huis blinkt, de vloer is gedweild, de koelkast kreeg een lapje en ik betrap mezelf erop dat ik al weer met een kritisch oog naar de ramen kijk.

Hormonen!

Deed ik die dingen voorheen eens per maand, zo rond de tijd van mijn menstruatie, nu ben ik dagelijks bezig om het huis blinkend te houden.
'Zou dat het verschil geweest zijn tussen mijn Zus en ik"..... ?

Hormonen?

Bij Zus is het huis altijd spik en span, iedere dag wordt er geboend en geveegd.
Ik keek daar altijd met grote verbazing naar en kon alleen maar denken; 'Waar je zin in hebt, zeg....'!
Zus had blijkbaar een andere hormoon- huishouding dan ik.
Dacht ik voorheen dat het blijkbaar 'op de genen' ligt, dat schoonmaakvirus, NU weet ik het zeker;

Het zijn de Hormonen!

Zucht....
Ik moet er maar even flink gebruik van maken want ik heb er geen idee van hoe lang dit weer gaat duren.


woensdag 18 juni 2014

De reis....

Van schapenvacht tot deken.







De reis begon zo'n dertien maanden geleden.
Ik kocht dit spinnenwiel.....
en begon een draad te spinnen.



De verfstoffen; Meekrap, indigo, boerenwormkruid, uienschillen..

rietpluimen, uienschillen, walnootbolsters...

 De draad verfde ik in vele kleuren....

 en ik hield in mijn 'schrift' bij hoe ik dat deed...

Het haakpatroon van het vierkantje...
En van die gesponnen en geverfde draad....

haakte ik achtennegentig vierkantjes....
die ik middels een randje aan elkaar haakte.

hechte vijfendertigduizend draadjes af...  (eh ietsje minder;-))




Een droom inspireerde mij tot het maken van deze deken.
De deken weegt ruim 2100 gram.
'Hij' is 1.50 m bij 2.00 m
En hoeveel tijd het mij koste?
Dat hield ik niet bij, maar veel tijd.... heel veel tijd;-)

Het 'randje'



Gisteren kwam aan deze reis een eind!
De deken is af.
En daar ben ik blij om!
Want ik sta te popelen om aan een nieuwe reis te beginnen.
Ik had een nieuwe droom,
waarin ik weer zulke mooie kleuren zag......;-))

maandag 16 juni 2014

'Eeuwige spinazie'....

Gisteren noemde ik mijn spinazie; eeuwige spinazie....
Ik kreeg dit zaad van een  'oud mannetje'. Dat mannetje moet altijd een beetje grinniken om mijn 'moestuin gedoe met de maan'....
Het is biologisch geteeld groentezaad en heet Doorlevende Spinazie.
' Erbette of Perpetual spinazie is een oud fijnbladig snijbietras dat eigenlijk geen spinazie mag heten. De smaak nijgt echter wel naar spinazie. Doordat dit ras voortdurend opnieuw uitgroeit, zelfs in het daarop volgende seizoen, wordt het doorgroeiende spinazie genoemd. De planten ontwikkelen zich gedurende groeitijd, zodat ze in elkaar overgroeien'.

Nu is ieder gewas eeuwig, zolang de mens eraf blijft en er niet op de één of andere manier mee gaat knoeien.
Dit gewas verondersteld dat het ieder seizoen opnieuw uitgroeit, dus lijkt het mij vooral makkelijk omdat ik er niets meer aan hoef te doen.....
Ik ga het afwachten!
Voor NU kan ik er al eindeloos van plukken!
Ach en Kip Duifje gaf een goeie tip........
Ik joeg haar wel vier keer uit die bak, maar aan het eind van de dag lag er toch een vers eitje;-)
Hoefde ik alleen nog maar te koken!
En ze at zelf ook nog wat van de spinazie, dus dát vind ik vandaag niet goed!

zondag 15 juni 2014

Moestuinzondag

Ik beken......
Dit jaar ben ik een hele luie moestuinierster......
NEE, wij zijn niet voor Noorwegen..... dat vlaggetje hangt daar al van vóór de voetbalwaanzin. Lief houdt van Noorwegen,-)
Ik heb namelijk hele andere dingen aan mijn hoofd.
Ik MOET haken.......
En van wie moet dat dan 'hoor' ik jullie fronsend vragen.
Nou, gewoon, van mijzelf.......!
Het konijn groef een onderaardse gang en ik 'trapte' er zo door heen! Het loopt onder de halve tuin door!
Af en toe dwalen mijn ogen van mijn haakwerk af en kijk ik eens om mij heen...........
Jongens, jongens, de aarde is veranderd in een witte oase!
Nee, ik deed er helemaal niets aan.
Blijkbaar heb ik hulp!
Onzichtbare hulp weliswaar maar,
Moet je kijken.














De bloemen, de groenten, de kruiden, de besjes, appels, peren en pruimen.......
Alles groeit gewoon!
Ik hoef alleen maar te plukken en te genieten!

En dit....
Dit is mijn grootste wonder.
Eeuwige spinazie.
Iedere dag maak ik er sla van.
Echt heerlijk!
Voortaan wil ik alleen nog maar eeuwige groentes;-)
Zo,
En nou weer snel aan de haak!
Ik ben bijna klaar....
Nog 36.000 draadjes af  hechten.

(soms overdrijf ik een beetje;-))

zaterdag 14 juni 2014

Tsssss....

'Ik ga even fietsen mam, let jij op Koezie'........?
Dat zal zo'n vaart niet lopen, denk ik nog.... Koezie redt zich toch wel... buiten....?
Maar binnen drie minuten staat er een luid kabaal makende Koezie voor mijn deur.
Moeder Kip is vertrokken. Die komt weer in een andere fase van haar bestaan.
Er moet een ei worden gelegd en ze is onvindbaar, ergens in het struikgewas.
'Hoe moet dat mam, als Koezie straks groter is als Kip en moeder Kip niet meer voor haar wil zorgen? Ze loopt nu al steeds achter mij aan'....
Tsja....
Koezie ligt het liefst op het terras, ergens aan onze voeten.
Als de schoenen van N oah er nog staan, nestelt ze zich tegen die schoenen aan en doet een dutje....
Vanmiddag gaan we op verjaarsvisite en het plan van Lief en N oah is om Koezie niet alleen thuis te laten, maar in een kooitje mee te nemen....
Nog even en de gans gaat met N oah mee naar bed......;-)
'Dan moet je nog wel even een luier haken mam, want ze poept wel heel veel'!
Het moet niet gekker worden;-)

dinsdag 10 juni 2014

De regenboog.....

Jaren terug had ik een droom....
Het was in een tijd dat ik mij blijkbaar zorgen maakte over N oah.
En die zorgen ben ik NU vergeten, maar als ik me de droom herinner, dan komt hij helder op mijn 'netvlies' te staan.
Ik was met iemand  aan het wandelen op een dijk. Om mij heen waren de uiterwaarden, waar koeien graasden en schapen liepen.
Aan het eind van die weg stond de regenboog, groots, in alle kleuren 'omspande'  het de hemel..
De kleuren waren fantastisch mooi, onaards, waarmee ik bedoel dat ik ze op aarde niet 'herken'...
Het blauw was blauwer, het groen was groener, het geel was geler dan geel...
Die regenboog beloofde het kleurrijke leven van N oah, wás N oah.....

Die droom herinner ik mij altijd als ik mij opnieuw 'zorgen' maak over mijn kind.
Ik ben haar moeder, ik heb een taak in haar opvoeding, maar mijn invloed neemt af met de jaren dat ze groter groeit. Ik doe wat ik doe en kan me soms zorgen maken dat ik het niet goed doe.....
Maar dan herinner ik mij de kleuren en hoe mooi die waren, hoe mooi die zijn!
En zet ik een stap terug en kijk ik alleen maar naar haar....

Ik haak een deken, in alle kleuren van de regenboog.
Bijna.....  alle kleuren van de regenboog, want paars ontbreekt.
Waarom? Geen idee....
Ik draag zelf graag paars...
Die deken, die is voor N oah.
En tijdens het hele proces van spinnen, twijnen, wassen, plantaardig verven en haken zit ergens in mijn systeem die droom.
Vooral bij het verven wil ik de kleuren doen 'gelijken' aan de regenboog uit mijn droom.
Maar ze lijken niet....
In de verste verte niet....
En ik laat het los.
Dat het MOET zijn, zoals ik wil dat het moet zijn...
Het leven weeft zijn eigen kleuren.
Kleurt iedere dag opnieuw.
Ik spin mijn draad en
haak een kleedje....
en kleur daarmee
het leven
Toch ook een beetje;-)


maandag 9 juni 2014

De bosuil

Al weken hoor ik s'avonds een hoog piepend geluid in het bos.
Het is meer een hoog piepende schreeuw, die ver draagt.
Zo ook gisteravond. We horen het 'rondvliegen', het geluid komt steeds van een andere locatie.
Als we naar bed gaan en Lief de achterdeur wil afsluiten, komt hij me halen....;
"Ik zag een UIL"
Boven in de top van een kale den, zien we de contouren van een uilenjong.
Hij roept zijn ouders om voedsel met die schreeuw en vliegt van boomtop naar boomtop.
ALTIJD als ik een 'wild' dier zie, doorstroomt mij een groot gevoel van blijdschap!
Alsof ik in de bron donder en één wordt met al het natuurlijk leven om mij heen.
We zitten nog een poosje buiten, te luisteren en te kijken naar dit uilenjong.
We zien zijn ouders niet en na vijf minuten vertrekt hij dieper het bos in.
'Het is geen wonder dat Uil in vele culturen wordt beschouwd als symbool van wijsheid. Uil kan immers zien wat anderen niet kunnen zien, hetgeen de essentie is van ware wijsheid. Waar anderen om de tuin geleid worden, ziet Uil en weet hij wat er aan de hand is
Athena, de Griekse godin der wijsheid, droeg altijd een Uil op haar schouder. Deze openbaarde ongeziene waarheden aan haar.
Als uil op je pad komt, wordt van je gevraagd je scherpe, stille observatievermogen te benutten om een bepaalde levenssituatie bij intuïtie te kennen. Uil biedt zijn vriendschap aan en helpt je de gehele waarheid te zien. De waarheid brengt altijd verlichting'.
Uit; Medicijnkaarten van Jamie Sams en David Carson

foto's van het www.

zaterdag 7 juni 2014

Voedertijd.

Ik zit buiten, te haken aan tafel.....
Af en toe vliegt er zo'n grote hoornaar boven mijn hoofd.
Ik hou in de gaten waar hij is, want ik heb begrepen dat een steek van zo'n dier dodelijk kan zijn....
( en waar bloggen al niet goed voor is...... het is een fabeltje dat het een dodelijke steek zou zijn)
Koezie en zijn pleegmoeder scharrelen wat rond over het gras.
De kippen in de ren hebben honger. Ze zijn gewend om rond dit tijdstip nog wat voer te krijgen.
De honden liggen aan mijn voeten onder tafel, uitgeteld..
Het is drukkend warm, rond de dertig graden, maar nu al zwaar bewolkt.
In het bos hoor ik Lief hout hakken. Waar ie zin in heeft...?
Ook ik begin 'trek' te krijgen....
De deken die ik maak voor Noah 'haak' ik in elkaar.
Ik kan er bijna niet mee stoppen, maar er moet 'gevoederd' gaan worden....
Nog even een paar foto's.
En dan verdwijn ik de keuken in!











Koezie groeit enorm, ze past al niet meer onder moeders vleugels.



De honden beginnen vast aan een voorgerecht.... kippenpoepjes;-))



dinsdag 3 juni 2014

De Over-gang.



Ik wil niet meer in een betonnen huis wonen met rechte muren in het bos....
ik wil in een yurt met uitzicht op zee...
Ik wil geen dochter van negen die stampend de trap op  rent en roept dat ik een stomme moeder ben....
ik wil een studentendochter, ergens op kamers, met een vriendje én een rijbewijs.
Ik wil geen man die thuis komt en vraagt wat we vandaag eten......
ik wil ALLEEN zijn en helemaal niet meer koken.....;-)

Herkenbaar?

Ik vond een documentaire; Uitgebloe(i)d
Er schijnen 1,3 miljoen vrouwen last van te hebben in Nederland
In meerdere of mindere mate.
Nou ja, daar was ik dan weer blij om.
Er zijn er meer die stampend en tierend door het huis lopen, drijfnat (van het overgangszweet) wakker worden en zich afvragen wat hen nu weer mankeert.
De Over-gang.......
 ZUCHT