woensdag 31 december 2014

Oudjaar

Zodra ik wakker word is er die onrust....
Verbaasd neem ik het waar.
Er is geen enkele reden om dit te voelen, wat is er aan de hand?

De dieren krijgen hun eten,
er verdwijnt een kip uit het hok die als een kip zonder kop het bos inrent,
één van de honden loopt weg en ik ga haar achterna....op zoek.
Pfff ik vind haar weer.
Als de honden eten krijgen ligt het binnen drie minuten weer,
uitgekotst op de mat. Ik dweil, ruim het op en zet een muziekje op.
Ik lijk niet de enige te zijn die onrust voelt....

De carbid dreunen zijn oorverdovend.
Het lijkt wel of de hele randstad hier naast ons, zo'n 2 kilometer verderop op het vakantiepark zich eindelijk eens aan het uitleven is.
De deurbel gaat... iemand komt een kar hout halen, terwijl ik het oliebollenbeslag aan het voorbereiden ben.
Ik zet het weg op een warme plaats en ga mee naar buiten.
Die kip is nog steeds weg.....

De lucht is zwaarbewolkt. Ligt het aan mij of herinner ik mij alleen maar zwaarbewolkte oudejaarsdagen? Het vuurwerk zal vanavond nauwelijks te zien zijn.
Alsof  Moeder Aarde haar eigen maatregelen neemt, tegen dit voor haar, voor de dieren, voor mij...  zinloze, oorverdovende geweld.
Tradities?
Ik vind het egoïstische daden van de mensheid, die volledig uit de hand gelopen zijn.
Op dagen als deze wil ik een nooduitgang.
Weg van de aarde.
Wil ik mij niet verbinden met deze mensheid.

De eerste oliebollen liggen te glanzen.
Mijn maag zit al vol.
Waar vind ik rust.....


zondag 28 december 2014

ZON-dag

Als jullie nou zorgen dat het hout gehakt wordt.....
Dán zorg ik dat de kachel brandt,
dat er appeltaart is
en een pan erwtensoep.
Want dan heb ik daarna nog tijd,
om net als Koezie
en de kippetjes.......

  DE zon te gaan aanbidden....
Hé hé,
eindelijk is het winter!
Met  -1 op de thermometer en
die stralend blauwe lucht wil ik buiten zijn.
Nee, geen sneeuw in Drenthe!
Terwijl de mannen hakken,
gaat deze vrouw.....
de honden uitlaten.....
he-le-maal niet erg!
Ieder zijn taak in het leven ,-)
Ach en die ZON....
Kon het maar iedere dag
ZONdag zijn!
en nog ééntje van Koezie....
omdat ze zo mooi is...
oh en die vleugels?
Ze groeide te hard toen ze klein was.
Haar spieren konden die grote vleugels niet dragen,
dus hingen ze altijd op de 'vlieg' stand.
We knippen ze nu regelmatig.
Het ziet er niet heel charmant uit.
Maar daar heeft Koezie geen last van
en ik ook niet eigenlijk!

zaterdag 27 december 2014

Droomtijd...

 De tijd tussen de kerstnacht tot 6 januari worden de 13 heilige nachten genoemd. Er zijn vele artikelen en boeken over dit onderwerp te vinden. Sinds ik er 'weet' van heb, en dat is nu zo'n drie jaar, verheug ik mij altijd enorm op deze tijd. Want dromen vangen die betekenis kunnen hebben voor een heel jaar maken mijn leven zinvol. 
Door het jaar heen, blader ik dan terug door de dromen uit deze nachten en het is echt bijzonder te ervaren dat wat ik droomde ook werkelijk een connectie heeft met wat er plaats vindt in mijn leven.
Het lukt niet altijd om mij de droom te herinneren. Dan was hij niet belangrijk genoeg, denk ik dan maar;-)
Hieronder plaats ik een deel van een artikel, geschreven door Renée Zeylmans, voor wie het interesseert.
Er zijn al drie nachten voorbij. En al drie morgens ontwaak ik met dromen.
Heerlijk!
Droomtijd!

Het bewust doorleven van de kersttijd, te beginnen met advent, de vier zondagen voor de Kerst en de dertien heilige nachten vanaf 24/25 december t/m 5/6 drie Koningen op 6 januari, geeft ons de kracht voor het komende jaar.
Tevens is het de voorbereiding voor dat wat de komende 12 maanden van het nieuwe jaar tot ontplooiing kan komen. De vooruitblik, maar zeer zeker ook de terugblik op de voorbije jaren is belangrijk in de kersttijd. Levensvragen door de nacht meenemen!
Rudolf Steiner zegt dat in de heilige kerstnachten voor ieder mens – onbewust – een ontmoeting met Christus plaats vindt, zoals in het midden van de nachtelijke slaap ieder mens een ontmoeting met zijn engel heeft.
(Bausteine einer Erkenntnis desMysterums von Golgotha GA 170)

Wat is het dan belangrijk dat we deze tijd niet overdag verslapen. Ik bedoel daarmee, dat onze gedachten, leefwijze overdag bepalend is voor de nacht. Eeuwenlang wist men nog het belang van deze kersttijd., er werden geen zaken gedaan, men keerde in zichzelf en had nog weet van de geboorte en betekenis van het Jezus kind..
Ook wist men nog instinctief dat je in deze periode nieuwe krachten kon ontvangen.
Tevens was er nog een bewustzijn van de betekenis van 6 januari de doop in de Jordaan, de manifestatie van Christus in het fysieke lichaam.
Is het hede ten dage niet meer een uiterlijk feest geworden, met genoegens op materieel gebied?
Ook de natuurwezens zijn zich bewust van deze dagen en wat er in de aarde gebeurt, waar ze deel aan hebben.
Steiner maakt er ons bewust van dat gedurende de 13 heilige nachten de zaden in de aarde worden bevrucht door de geestelijke krachten van de sterren, waardoor in de lente de planten uit de aarde kunnen ontkiemen. De eigenlijke bevruchting is niet alleen maar de versmelting van de stuifmeelkorrel in het vruchtbeginsel van de stamper, maar de bevruchting van de aarde door de hemel gedurende de 13 heilige nachten.
Die geestelijke krachten heeft de aardeziel, opgenomen tijdens haar uitademing met midzomer. Met midwinter als de ziel van de aarde ingeademd is, bevruchten deze geestelijke krachten van de planeten de zaadkiemen in de aarde.
(‘GA. 127. Die Mission der neuen Geistesoffenbarung. Das Christus-Ereignis als
Mittelpunktsgeschehen der Erdenevolution)

Steiner,
Maar niet alleen de mens ademt, ook de aarde ademt, hoewel op een andere manier.
Zoals de mens een psychisch wezen heeft, zo heeft de aarde dat ook. De aarde ademt in de loop van een jaar haar psychisch wezen in en weer uit. Wanneer de wintertijd in aantocht is,waarin wij kerstmis vieren, dan heeft de aarde het diepst ingeademd; dan is de aarde- ziel geheel in de aarde getrokken. Dan heeft de aarde het meest intensief in zichzelf een psychisch
leven. En daarom wordt het geestelijk-psychische in deze tijd ook in de aarde zichtbaar. De mens beleeft dit inademingsmoment van de aarde mee, wanneer de aarde haar ziel geheel in zichzelf heeft en als alle natuurgeesten uit de aarde kunnen komen en leven met de bomen die nu bedekt zijn met sneeuw, leven met de oppervlakte van de aarde, waar het water bevroren is. Wanneer de aarde zich omhult met koude, dan worden de geestelijke wezens in de aarde actief.
De natuurkenner die slechts het uiterlijke laat gelden, zegt: wij zaaien het zaad in de aarde, dat overwintert en ontluikt in het voorjaar weer. Dat zou allemaal niet gebeuren, als de natuurgeesten niet de geestelijke kracht van het zaad door de winter heen droegen. De geestelijke wezens, de natuurgeesten zijn het allerwakkerst, als de aarde haar ziel geheel heeft ingeademd gedurende de wintertijd, in de kersttijd. De geboorte van Jezus kan het best begrepen worden door het feit dat deze in de kersttijd, als de aarde haar ziel geheel in zich draagt, heeft plaats gevonden.
(GA. 226 . Mens, lot en Wereldontwikkeling) 
Renée Zeylmans 

Nog meer lezen? Dat kan hier

vrijdag 26 december 2014

Mist



Is het nou dag of is het nacht?
In ieder geval schijnt de zon door de mist heen en is het sprookjesachtig mooi buiten......

donderdag 25 december 2014

Verbinding


Vorig jaar op deze dag duwde ik Lief over dit pad in zijn rolstoel.....
Gisteren bedacht ik mij nog met spijt dat we geen kilometers meer samen kunnen wandelen in de natuur. Hij kan al weer heel veel, maar zo maar uren struinen?

Vandaag schijnt de zon! Dáár verlang ik al heel lang naar. 
Ga je nog lopen vraagt Lief.... Want dan ga ik mee!
Met zijn drieën en de honden lopen we diezelfde weg.....
Er gaat een fiets mee en een paar wandelstokken.
Genieten zeg! Een strakke blauwe lucht, zachte temperatuur en die stilte....
Wauw!
Dát is voor mij kerst! 
In mijn meest ouwe kloffie doen waar ik zin in heb.

Thuis steek ik de houtkachel aan.
Brandt een kaars.
Voel me verbonden met mijzelf en mijn omgeving.

En dát is wat ik een ieder toewens.
Niet alleen voor vandaag, maar voor alle dagen van het jaar!



woensdag 24 december 2014

Koezie....



Koezie....
Wie had kunnen denken dat een gans zooooo leuk zou zijn?
Ik niet!
Het is een geweldig dier. Altijd tovert hij een glimlach op mijn gezicht.
Hij weet door het hekje te komen en staat dan luid gakkend voor onze achterdeur. Hij wil dan even aandacht. We kletsen wat en dan verdwijnt hij weer in de tuin, in zijn zwembad of in mijn groentetuintje vaak met twee kippen en een haan in zijn kielzog.
Storm, regen, kou.... het is allemaal goed. Koezie lijkt er niet chagarijnig van te worden.
Dagelijks neemt ie een bad. Hij wast zijn lichaam, net als een poes maar gebruikt er wel het liefst schoon water bij. Rent vrolijk achter de honden aan, luid klapperend met zijn vleugels en roept ons als er een buizerd bij de kippenren zit.
Als er voor hem vreemden in de tuin zijn, maakt hij zoveel kabaal, dat we wel naar buiten moeten komen!
Iedere avond als de kippen op stok gaan, gaat hij bij het hekje staan en wacht op ons.... We lopen dan mee naar zijn slaapplaats, waar hij eerst drie keer om heen loopt en dan zelf naar binnen stapt.
Welterusten Koezie!
Echt een geweldig dier!

En de groeten terug aan papa Lars, mama Rose en broertje Boss!


dinsdag 23 december 2014

't Hijgend hert

Bij mijn dagelijkse wandeling door de natuur, kom ik vandaag zes (!) jagers tegen, met jachthond.
In mijn hoofd begint die psalm te zingen, die ik als zeven jarig meisje moest leren. Iedere maandagochtend moesten wij naast onze tafel gaan staan en een psalm opdreunen, die we daarna met de hele klas zongen.
't Hijgend hert der jacht ontkomen,
schreeuwt niet sterker dan 't genot'.....
Geen idee of die zinnen kloppen. Zo zitten ze in mijn geheugen. Psalm 42, dát weet ik dan ook nog.... Nutteloze zinnen. Als kind begreep ik niets van die psalmen en als volwassene weiger ik instinctief mee te zingen als dat van mij verwacht wordt......
Ik hoop dat die twee reeën, die ik van de week tegen kwam de jagers overleven.
Ik geef ze weinig kans tegen deze overdaad aan 'machtsvertoon'!

zondag 21 december 2014

Namaste


Eindelijk vind ik de tijd en de gelegenheid om zonder te veel regen en storm de natuur in te trekken.
Ik verlang naar de geur van de aarde, de stilte, het onverwachte, het natuurlijke van het leven én naar de zon.
En.....
ik word op al mijn wenken bediend!













Ik zak diep weg in de zompige aarde met mijn laarzen, twee meter voor me uit springen twee reeën uit het struikgewas (nee, de foto mislukte), de regen valt in grote druppels op me neer, maar ook de zon breekt  toch eventjes door. Terug in het bos kom ik de boeddha tegen die blij naar me glimlacht.
Missie geslaagd!

Namaste
Ik aanvaard jouw menselijkheid en ik aanvaard de mijne.
En ik buig eveneens voor het Goddelijke in ieder van ons.
Ik aanvaard onze absolute spirituele gelijkwaardigheid.
En ik aanvaard ook dat we beiden vergeten zijn, wie we zijn.
........
Maar ondanks de verdeling in lichamen, ondanks het gefragmenteerde denken, opent zich maar één hart. En dat hart omvat het jouwe en het mijne en dat van iedereen die ooit in tijd en ruimte geleefd heeft. Dat hart behoort aan God. Het is Zijn geduldige hart. Het is Haar oneindige zegen over ons allen. Ik heb een eenvoudige wens voor jou. Ik wens je toe dat je in dat Hart jouw hart mag vinden. Dat je in die stilte jouw stem mag vinden. Dat je je bewust mag worden van wie je werkelijk bent.
Namaste

(Uit; Stilte van het hart. Paul Ferrini)

dinsdag 2 december 2014

De jager.....

Ik ben de jager..
Ik rijd door mijn jachtgebied. Het is zondag.
Op zondag mag ik niet jagen. Dus ga ik wandelen met mijn gezin. Mijn vrouw zit naast me in de auto. Mijn kinderen zitten achterin....
In de verte zie ik een mens lopen met twee loslopende honden. Een golf van irritatie trekt door mijn lijf. Honden verjagen mijn wild. Ik besluit om met mijn auto het doodlopende pad af te rijden. De mens met de honden wil ik tegen komen en in de ogen kijken in mijn jachtgebied.
Als ik de mens nader zie ik dat het een vrouw is. Mijn vrouw draait haar raampje open en roept; Wat toevallig, we spraken elkaar gisteren.......
Ook dat nog........ een bekende van de vrouw.....

Ik ben Hannah. Ik laat de honden uit in mijn natuurgebied. Het is heerlijk stil. Geen mens te bekennen. Hoog in de lucht hoor ik de roep van de buizerd. De zon laat zich niet zien. Er staat een straffe koude wind, maar ik heb me warm gekleed. Niets kan mij deren.
In de verte zie ik een auto. Mensen er omheen. Verdwaald zeker. Ze stappen in de auto en komen langzaam mijn kant op gereden. Zeker vakantiegangers, want iedere bekende weet dat deze weg dood loopt voor auto's. Als de auto vaart mindert, herken ik de vrouw. Gisteren sprak ik haar op school. Een moeder.... Naast haar zit een man in jagerstenue, achterin twee kinderen.... Deze weg loopt dood, zeg ik. Ja, dat weet ik zegt de man, ik moet even keren.
De auto keert. De honden heb ik aangelijnd. Daar baal ik van, want ze trekken als honden. En niets vind ik fijner voor ze dan dat ze 'los' kunnen. Ze zijn sterk! Ik heb veel kracht nodig om ze bij me te houden, want in de auto zit ook nog een hond te blaffen. Toe maar, keer je auto en ga!
Maar hij gaat niet. De jager rijdt langzaam naast me op, zijn raampje naar beneden. De vrouw houdt de hond in bedwang op haar schoot. Ik de twee aangelijnde honden.
Ik kijk in twee vriendelijke bruine ogen. Jagersogen. We ontmoeten elkaar. Praten binnen een kwartier over alles waar we van houden. Reeën, hazen, duiven, vossen, de dassen, ganzen, eenden..... De stilte, de zonsopgang en de ondergang. De zwanen in de winter..... Hij weet alles...... over hoeveelheden, waar en wanneer..... Over de vos die zich nog nooit aan mij liet zien, maar wel aan hem. Over de dassenburcht en de camera die daar hing en van hem bleek te zijn. Hij heeft hem nooit terug gevonden. Na N oah is er een ander met de camera van door gegaan. De spijt in zijn ogen, als ik vertel over de beelden van de spelende dassen. Wat had hij ze graag gezien.


Ik kijk in twee vriendelijke bruine ogen, jagersogen. We delen de liefde voor de natuur. We delen niet de manier waarop we die liefde uiten. Jager zijn in 2014 vind ik banaal, uit de tijd, egoïstisch. Het doden van ook mijn wild is nergens meer voor nodig. De supermarkten liggen vol met vlees. We komen niet meer om van de honger, als we niet een stuk wild doden. En ik hou van de natuur als het leeft. Niet als het dood op het bord van de enkeling ligt.....


(Ps. thuis heb ik op dit moment geen internetverbinding, dus ben ik heeeel erg onregelmatig in blogland te vinden)

dinsdag 18 november 2014

Muizenissen....

Jaren geleden las ik het boek van Irene van Lippe- Biesterveld; In dialoog met de natuur.
Wat ik mij er nog uit herinner is een verhaal over muizen. De hoofdpersoon had enorme last van muizen in haar huis en besloot ermee te gaan communiceren. Ze vertelde de muizen dat ze van haar voedsel moesten afblijven omdat ze anders andere maatregelen moest treffen.
Het leek te werken tot ze op een dag een dode bebloede muis vond op haar aanrecht. De hoofdmuis met wie ze communiceerde legde haar later uit dat deze muis niet luisterde en ze genoodzaakt waren de muis te doden......
Foto van het www.
Dit verhaal is mij altijd bij gebleven. Ik ging het uit proberen met muizen en met muggen.....
Geen idee of het werkelijk helpt. Op dit moment in ieder geval niet!
We hebben hier echt een muizenplaag. Nou is het ieder jaar wel zo dat, zodra het kouder wordt  de muizen naar binnen komen, maar dit jaar lijken ze met ontelbare tegelijk te komen. Er komt geen eind aan.
En ik wil geen muizen in mijn voorraad. Mijn keuken is er op aangepast; Niets kan zo maar in een zakje in de kast staan. Alles moet in bussen en glazen potten worden opgeborgen. Dus begonnen ze aan de lege eierdozen..... En oeps, vandaag vond ik een aangevreten pak bloem. Nog niet opgeruimd.

Bah, wat word ik er vies van! NIET VAN MIJN VOORRAAD, roep ik de hoofdmuis toe!
Maar ze luisteren niet!
Tsja, dus de muizenvallen staan hier weer bevoorraad klaar.
Ik vind het rot, echt rot! Zinloos geweld. Dagelijks hoor ik de muizenval dichtslaan, krabbelende pootjes en dan wordt het muisstil in de kast. De man in huis ruimt de muis op en zet de val weer startklaar. Morgenochtend weer bingo!
Poes eet geen kant en klaar gedode muis. Daar haalt ze haar neus voor op. Had ik varkens, dan hoefde ik ze niets anders meer te geven; muizen genoeg op voorraad! We zouden ze levend kunnen vangen en ze drie kilometer verderop weer kunnen loslaten.
Dan kunnen ze de buren lastig vallen. Maar dat wordt een dagtaak! En daar heb ik geen zin in...

Ik vind muizen voedsel. Voedsel voor andere dieren. Ze horen in de kringloop van de natuur.
En ik vind het vervelend ze te doden, alleen maar omdat ik er last van heb. Het zou nuttiger moeten kunnen.....
Iemand zin in een MUIS?
(verzendkosten voor de liefhebber;-))


zondag 16 november 2014

Vuur!

Aan het vuur is het leven verwant:
kiemen tot heilzame werking hebben beide in overvloed;
aan de mens stellen beide ongelijke eisen.

Dat ons het leven geluk zou brengen zonder bittere smart,
kan slechts hij verlangen, die dwaas genoeg
vuur wil hebben zonder brandstof te leveren.
Rudolf Steiner

Buiten is het nat.
Binnen brandt het vuur.
Een dagelijks ritueel.
De kachel aanmaken.
Ik nestel mij ervoor
op de grond
met een haakwerk,
een bak koffie
en de geur van appeltaart.
Het is zondag....



zondag 9 november 2014

One day i fly away....

Landganzen zijn stom!
Cees is op bezoek, je weet wel het vriendje van N oah. Alhoewel, vriendje.... De verkering is uit! Want ook meisjes zijn stom. En 'paardenmeisjes' helemaal!
Hoezo zijn landganzen stom? vraag ik Cees
Nou, omdat wilde ganzen veel leuker zijn, die vertrekken naar het zuiden....
Tsja, als het dáár over gaat dan begrijp ik Cees wel weer.
Ik zou ook willen dat ik vleugels had, dan ging ik met ze mee!
Iedere dag zit de lucht vol met vertrekkende en aankomende ganzen.
Koezie en ik kijken jaloers naar de lucht!
Konden we maar mee......
(Landganzen kunnen niet vliegen, ze zijn te zwaarlijvig.....)
Koezie vond ik binnen het hek van de moestuin? Ze deed zich tegoed aan de pepermunt, selderij en al het andere lekkers....
Kon ik maar mijn vleugels op mijn rug binden en een tijdje boven de aarde zweven.
Heerlijk lijkt me dat!
Om dan, als ik een beetje moe word van dat vliegen, neer te strijken in een boom.
En alles op aarde vanaf grote hoogte bekijken....

 




Niets is vierkant in de natuur, alleen dat wat de mens maakt....
Maar, ach, zo lang ik niet kan vliegen,
vermaak ik mij prima met mijn beide benen én een fotocamera op de aarde!
Want, wat was het weer een heerlijke zonnige dag vandaag!
En wie weet.... zijn die ganzen daar hoog in de lucht,
wel jaloers op de mens met zijn benen, daar beneden op de aarde ,-)



maandag 27 oktober 2014

De wereld een klein beetje mooier haken....

Wat zit je nou wéér te haken mam?
N oah kijkt me vorsend aan..... 
toch niet weer een dekentje hé!
Ach jee, mijn handen willen bewegen, 
proberen weer een voor mij, nieuw vierkantje uit...
Kleuren combineren,
weer uithalen, toch niet zo mooi....
Opnieuw beginnen.
Wordt het een tas, een kussen, een deken?
Dat is eigenlijk helemaal niet belangrijk.
Ik zit op de bank
en haak de wereld een klein stukje mooier.
Ik word er blij van
en mediteer me onderwijl suf.
Stilte daalt in
een vacht wordt een draad
een draad krijgt een kleur
de kleuren gaan samen
en mijn ogen raken tevreden.
'Dit wordt een kussen'....

Ik denk dat je binnenkort een hoes voor de tv gaat haken.... zegt N oah...
Zoóóó, dát vind ik een goed idee!
De tv.... het lelijkste product hier in huis, óók geschapen door mensenhanden...
Een nieuw idee geboren!
Welke kleuren zal ik eens gaan gebruiken....,-)

De Bloedrode Gordijnzwam

N.oah, mijn dochter van 10 zit in de vijfde klas van de vrije school.
En toevalligerwijs ( :-)) hebben ze in de klas de periode plantkunde.
Juf vertelt uitgebreid over het leven van de paddenstoel, de mossen en de varens.
Er worden paddenstoelen geplukt, gedetermineerd, onderzocht op sporen en er worden prachtige paddenstoelen geschilderd.
Eén van de ouders had nog paddenstoelensoep in de vriezer (héérlijk) en mij werd gevraagd te helpen de soep 'af' te maken, aardappels te schillen en kastanjes te poffen samen met een groepje kinderen.  Tussendoor was er nog tijd om even buiten paddenstoelen te zoeken!
En tien ogen zien meer dan die twee van mij, want....
..... in een droge sloot zag J. heeel veel paddenstoelen groeien. Hij riep mij erbij en mijn hart maakte een sprongetje!
Roodachtige paddenstoelen. De kleurstof leek er achteraf overheen gesprenkeld. Als een poeder......
(Dat deden de kabouters natuurlijk!)

Ik plukte er een paar. Kookte ze op school in een pannetje en het water kleurde rood!
Ik plukte er nog meer en thuisgekomen ging ik op zoek naar de naam.
Het bleek DE rood vervende paddenstoel die ik op pinterest al was tegengekomen; Cortinarius sanguineus.
 Pffffff.
Ik deed ze samen in een pan met de wol en.....
ach, het valt mij tegen!
In het boek 'The Rainbow Beneath Mij Feet' worden zes tinten rood bereikt. Zij gebruikt andere beitsmiddelen zoals chrome, tin, copper en iron..... En dat wil ik niet.... Ik vind ze te milieubelastend..... Al het afvalwater verdwijnt hier rechtstreeks het bos in.....
(maar soms vind ik mezelf ineens TE bewust..... ik wil ROOD)

Ik blijf zoeken!

zondag 26 oktober 2014

'Wat doet die kip vreemd'...

.....denk ik, als ik het bos in wandel met twee honden aan de lijn en bij Buurman no 3 langs loop....
Buurman heeft een klein rennetje, waar zo'n zes kippetjes scharrelen. Buurman no. 3 heeft ook een huis in de stad, waar hij bijna altijd is. Buurman no 2 zorgt dan voor zijn kippen.

Als ik stil ga staan en mijn ogen 'focus' zie ik dat het geen kip is, maar een buizerd die verwoede pogingen doet om uit zijn ongewenste gevangenschap te ontsnappen.
Er is geen kip meer te zien, of toch....


Ik bind de honden aan een boom en haal Buurman no 2 uit zijn bed. Het is 11.00 uur zondagochtend.
Buurman hijst zich in een babygele ochtendjas en lijkt het nieuws niet erg opwindend te vinden.
De buizerd vindt al die aandacht van ons niet prettig en doet nog beter zijn best om een maas in het net te vinden.
En.... het lukt!
Wauw! Hij spreidt zijn vleugels en vliegt zijn vrijheid weer tegemoet. Prachtig!
Terwijl hij wegvliegt roept hij; 'Ik kom terug'....
Tja, dát begrijp ik. Er zijn er nog vijf te gaan!
'Die Buizerd gaat terug komen' vertel ik Buurman, ( buurman hoort geen vogeltaal....) 'als je kippen wil houden, moet je er voor zorgen'!
Buurman haalt zijn schouders op, loopt er bij weg en vertelt nog doodleuk dat er gisteren drie buizerds bij zaten....

Ik begrijp dieren vaak beter als mensen.
Ik overweeg om het gaas nog wat losser te trekken, maar doe het niet.
Wel leg ik vast vork en mes klaar, voor die buizerd.
Of zal ie dat niet nodig hebben?

En wat ik hier van geleerd heb?
Ga nooit het bos in zonder je camera.
De verhalen liggen voor het oprapen
 ;-))

woensdag 22 oktober 2014

Een jaar later...

Voel ik mij in het bos nog een beetje opgejaagd door de storm die door de takken jaagt, zodra ik langs de akkers loop, met die striemende regen in mijn gezicht voel ik mij uitgelaten en vreugdevol....
Heerlijk tegen de wind in begint dat liedje van Jimie mee te deinen in mijn hoofd op de achtergrond.
Bijna een jaar geleden woedde er ook een storm....
Alles om mij heen brengt me terug naar die tijd, maar tegelijkertijd is er niets in mij waardoor ik de angst en de paniek van toen weer voel.. Die lijk ik achter me gelaten te hebben.
De honden rennen blij voor me uit en ik besluit om mezelf ook eens flink uit te laten. Ik neem de 'grote' ronde..... De regen stopt met striemen, de wind lijkt iets te gaan liggen en zelfs de zon piept achter de wolken vandaan.
Ooit las ik woorden van Osho waarin ie zei dat leven en dood twee kanten zijn van dezelfde munt. Het één kan niet zonder het ander. Onlosmakelijk verbonden. Verdriet en lijden. Vreugde en geluk. Het is er allemaal. En dat te kunnen accepteren maakt je tot een mens van deze aarde.
De zon breekt ineens helemaal door. Het is een prachtig helder licht tegen die donkere lucht. Een buizerd hangt stil, laag bij de grond te bidden boven een prooi en verdwijnt dan uit mijn gezichtsveld, op de grond. Een zwerm vogels komt bij dat watertje vandaan en ze vliegen met veel kabaal over me heen.
De kudde schapen die in dit gebied leeft worden opgeschrikt door ons en vertrekken achter hun leidster aan. Ze heeft groene oorbellen gekregen. Geen gezicht! Ze is al prachtig van zichzelf. Wat een mooie hoorns hebben ze. Het maakt haar een trots en statig wezen zoals ze daar naar me staat te kijken.
Nu, een jaar later kan ik zeggen dat ik ook dankbaarheid kan voelen dat die boom toen viel. Het heeft mij een groot vertrouwen in het leven gegeven. Niets is vanzelfsprekend. Wij ontlenen geen rechten aan het leven. Niets gebeurt voor niets. Alles heeft zijn orde. En ik geniet. Het leven is zó zinvol, zó rijk van zichzelf.

zondag 19 oktober 2014

Weet wat je eet....

Groene knolamaniet, ook wel death angel genoemd. Foto van het www.


foto van het www. Weidechampignon
Nu ik toch bijna dagelijks op mijn knieën door het bos ga om óf foto's te maken óf om ze te plukken om er mee te verven krijg ik meer en meer 'bekendheid' met paddenstoelen. Vraag mij niet om namen, maar het is een mooie, voor mij nieuwe wereld.
En ik plukte nog nooit om ze te gaan eten. Dan heb je toch behoorlijke kennis en  onderscheidingsvermogen nodig.
Lief plukt altijd cantharellen of eekhoorntjesbrood en ik mag ze bereiden in de maaltijd. En dan nog laat ik er wel eens één liggen omdat die afwijkt van de anderen.
Er zijn ontelbare eetbare soorten van paddenstoelen en er zijn telbare giftige paddenstoelen.
Russula, eetbaar, maar niet lekker, dus die pluk ik niet.
Toch hoor je jaarlijks dat er mensen zijn die overlijden aan het eten van paddenstoelen.
Onbegrijpelijk vind ik. Dat je het risico neemt bij paddenstoelen waar je het niet zeker weet....
De groene knolamaniet is de meest giftige paddenstoel ter wereld en in een bepaald stadium van zijn groei lijkt hij erg op de weidechampignon. En omdat men die champignon 'wild' wil plukken en men ze verwart met de knolamaniet, vinden de meeste sterfgevallen plaats
Hier in het bos en aan de rand van het bos groeien beide soorten. Ik blijf er vanaf!
Als ik champignons wil eten ga ik naar de winkel.
Kastanjeboleet, wordt al van gegeten, maar niet door mij. Is wel eetbaar.

Maar wat ik jammer vind, is dat door die sterfgevallen zo'n angst ontstaat voor het eten van de eetbare soorten. Mensen kijken je echt vreemd aan als je verteld dat je eekhoorntjesbrood in de soep had. Echt lekker hoor!
van het www. Eekhoorntjesbrood
Zorg voor een goed determineer-boek, overleg het met een kenner bij twijfel.....
en als je er eigenlijk niets vanaf weet, koop ze dan gewoon in de winkel!
Cantharellen foto van het www.
 Niets vind ik heerlijker ruiken in de herfst als de houtkachel weer aan is en daar bovenop  het eekhoorntjesbrood ligt te drogen. Die geur is bijna lekkerder dan de smaak! En de cantharellen verdwijnen meestal dezelfde dag in de maaltijd!




.