zondag 30 augustus 2015

De zee....

De zee
oergrond van 
mijn bestaan.

Ooit werd ik 
door haar woeste hoge golven
ademloos
op het strand 
uitgespuwd....

Mens werd ik
mens van de aarde
mens van de stenen
mens van de bossen en
 ook mens van de mensen. 

Maar altijd is er ergens
diep verborgen
die heimwee
dat verlangen
naar mijn moeder
De zee

Oergrond van mijn bestaan!


 Gisteren 
had ik het onverwachte genoegen
om uren lang
in mijn eentje
terug te zijn
bij de Moeder.....

Oergrond
van
mijn 
mens-zijn.

Oergrond
van
mijn bestaan.

woensdag 26 augustus 2015

Somewhere....

 over the rainbow...


Ik verfde de afgelopen dagen 2100 gram zelfgesponnen wol 
in alle kleuren van de regenboog.
Zeven kleuren,
met meekrap, cochenille, guldenroede, 
boerenwormkruid, uienschillen, berkenbast en indigo.
Met dank aan moeder aarde :-)


vrijdag 21 augustus 2015

En het vuur brandt weer...




Op een geweldig buitenkacheltje, waar de pijp vanaf kan, verfden we vandaag de zelfgesponnen wol van Joke. Joke kwam ooit met mijn eerste spinnenwiel aanzetten. Ik ben toen uren aan het prutsen geweest met die eerste draden, want wat zag het er makkelijk uit, maar wat was het moeilijk! Vandaag wijdde ik haar in, in de magie van het verven met plantaardige kleurstoffen. Groen en blauw wilde ze voor een te breien vest. De pan ging eerst op het vuur met vers geplukte boerenwormkruid om daarna de wol in een indigobad te verven voor de groenen en de blauwen.
Bij het uploaden van mijn foto's keek ik onderwijl op mijn pinterest bord en zag dit schilderij langs komen...
Isaak Levitan
Isaak Levitan is een russische landschapsschilder die leefde van 1860 tot 1900. Hij heeft al langer mijn aandacht, want ik vind veel van zijn werk prachtig! Vandaag vond ik de kleuren in dit werk zo overeenkomen met de door ons geverfde wolletjes, dat ik mij afvroeg of hij misschien ook zelf met boerenwormkruid en indigo in een pannetje magie heeft bedreven....,-)

maandag 17 augustus 2015

Die draad....

Geen enkele inspiratie had ik....
Ken je dat? Mijn hoofd zat vol, mijn lijf deed pijn, de zon was (te) heet en ik kwam eigenlijk nergens toe.
Opruimen, eindeloos opruimen. Dát was wat ik wilde en wat ik dus maar deed.
De zolder kreeg een beurt. In zes jaar had ik niet echt achter het luik gekeken en nu trof ik muizennesten, spinnenwebben en dingen waarvan ik mij afvroeg waarom ik het in Godsnaam bewaarde.
Zakken vol verdwenen naar de tweedehands winkel. Of in de vuilnisbak. De waslijn hing weer vol met een babywas. Want de muizen hadden het gebruikt voor hun kraamkamer. En erg fris rook het niet meer.

Mijn zolder is weer schoon. Ik weet precies wat waar staat. Alles is 'muizenproof'. De lapjes, wolletjes, de mooie babykleertjes van ooit, de poppen en de knuffels die nog niet weg mogen zitten allemaal in van die plastic bakken. Dat geeft rust.
Alsof ik mijn eigen bovenkamer ook eens flink heb leeg geruimd, opgeschud en alles wat ik niet meer nodig heb, heb losgelaten. God wat kwam ik veel angsten tegen. Angsten van ooit. Die in het nu helemaal nergens toe dienen. Maar die wel beklemmend werken en onbewust hun eigen leven gingen leiden, of moet ik zeggen lijden.

En tussen de bedrijven door was ik aan het spinnen. Kilometers. Hectometers.
Het liefst buiten onder de parasol. Autistisch gewoon. Ik geloof dat ik bijna vijf kilo heb gesponnen.....
Gisteren begon het schoolse leven weer hier in het Noorden van het land.
En het is alsof ik ontwaak uit een lange, lange slaap.
Ik bekijk al die wolletjes. Leg ze op mooie stapels.
De laatste vierhonderd gram hangt nog te drogen.
Hannah's draad.

Ik ga de draad maar weer es oppakken.
Niet te snel, langzaam aan.
Eind deze week ga ik verven.
Natuurlijk verven;-)
Ik ben aan het voorbereiden.
Vuurplaatsen moeten gemaakt.
Verfstoffen verzamelt.
In het bos zie ik ineens weer heel veel paddenstoelen.
Verfpaddenstoelen?
De inspiratie komt weer terug.
Jullie gaan vast weer van me horen....!