donderdag 28 mei 2015

Pratende bomen....

Vanmorgen wandelde ik eens een andere route door het bos en kwam toen deze boom tegen. Er kwam een enorm lawaai uit. Dat moet de specht zijn!

Vanmiddag ging ik terug mét camera. Wat een schuchtere vogel. Zodra ze aankwam vliegen had ze ons gezien en wilde niet dichterbij komen. Het duurde wel twintig minuten voor ze eindelijk het gat in vloog! Ik denk dat het de grote bonte is. Wat een mooi huis heeft ze gekozen. Met een berkenzwam als natuurlijk afdakje.....

maandag 25 mei 2015

Het vliegt en het fluit en het gakt.......

Wie fluit daar zo mooi? Boven in de ceder zit een grote vogel prachtig te zingen. Is het de merel, de tuinfluiter of.... ja, wat dan?
Mijn camera gebruik ik vaak ook even als 'verrekijker'... dus die pak ik er maar bij.
Het is de zanglijster. Ze heeft een prachtig repertoire, uitbundig, veelzijdig, afwisselend. Een genot om naar te luisteren. Nou dan ook maar meteen een foto.
En nu ik die camera toch in mijn handen heb, gelijk maar even het dak optillen van de pimpelmezen.
Even kijken of pa en ma in de buurt zijn? Nee? Vlug.
Stil zitten roep ik nog tegen ze! Maar hé, als er beweging is in de kast dan komt er ETEN!
Dus die snavels moeten zo ver mogelijk open. Pffff. Alle foto's 'bewogen'.  Prachtig die oranje, bijna fluoriscerende bekjes. Zes tel ik er. Ben benieuwd hoe lang het nog gaat duren voor ze uit vliegen.
Ach Jee en dan gebeurt er nog wat leuks, wat de camera ook vast legt. N oah gaat nog even onkruid trekken uit haar tuintje. En die Koezie is er dan als de kippen bij. Zou het liefst over het hek klimmen om er maar bij te kunnen zijn.... Loopt wat onrustig langs het hek heen en weer te gakken....
en bijt haar dan gewoon in haar billen ;-)
IK? Ik deed niets. Ik bijt echt nooit iemand.......

vrijdag 22 mei 2015

De meiboomviering

Altijd als de meiboom viering  er is schijnt de zon! Hoe dat kan? Geen idee, maar in de afgelopen zeven jaar dat ik het nu meemaak op de vrije school is dat ook echt zo! Heel veel ouders, juffen en natuurlijk alle kinderen van de kleuters tot de zesde klassers, zijn (bijna allemaal) in het wit gekleed .  Kinderen dragen bloemen in het haar. Ze dansen en zingen rond de boom. Oude tijden herleven. We eten beschuit met de eerste oogst aardbeien. Het is een prachtig feest! Jammer dat het maar een uurtje duurt....
De zesde klas weet ieder jaar de stam volledig in te vlechten, om het lint vervolgens aan hun ouders over te dragen die de boom weer uit mogen vlechten.
'Volgend jaar mam MOET je wel mee doen, want anders kan je het nooit meer doen...'
Tja, nog één jaar vrije school en dan is de basisschool al weer verleden tijd...

zondag 17 mei 2015

Het echtpaar...




Al dagen volg ik de verrichtingen van het echtpaar Pimpelmees. Als ik achter mijn spinnenwiel zit op het terras (op twee meter afstand), zit ik in hun aanvliegroute en aarzelen ze steeds om het gat in te vliegen. In de afgelopen dagen werd Ma Mees steeds voorzien van voedsel, terwijl ze met haar warme buik acht eieren op temperatuur hield tussen vier (krappe) muren. Pa vloog af en aan. Maar vandaag zijn er jongen uit hun ei gekropen en nu vliegen ze beiden. Soms met de rugleuning van de bank als landingsplaats. Pa geeft even een kirrend geluidje om te checken of de kast leeg is en vliegt dan in één rechte lijn de kast in!
Wat een verbinding zijn die twee met elkaar aangegaan. En wat werken ze hard!

zondag 10 mei 2015

Zo maar een dag :-)

Anderhalve kilo gesponnen, getwijnde, gewassen wol aan de lijn. Tsjonge, wat kan ik daar blij van worden. En wit is niet altijd wit. Er zitten veel verschillende tinten tussen, maar het komt ook van drie verschillende schapen... En zien jullie de beuk op de achtergrond? Tjee, wat is die mooi!De bladeren zijn net allemaal 'ontrold' en als de zon erop schijnt, ben ik jaloers op die bruinrode haardos! 


En de moestuin? Nou, sinds ik besloot dat het geen moestuinieren zou worden dit jaar, kun je mij weer dagelijks in de tuin vinden. Niet meer omdat het moest, maar omdat het fijn is om op mijn knieën door de tuin te kruipen. En wat missen we poes, want ik vind zoveel muizenholletjes. Gek hé, als ik muizen zie in de tuin vind ik dat aandoenlijk, maar als ik ze tegenkom in mijn huis ga ik gillen;-)


En als ik hier zo rond kruip, ben ik steeds op zoek naar mijn tent. Ik bedenk waar ik hem zal plaatsen..... Rond moet ie zijn en van vilt. Ha ha, maar als ik dan weer belaagd wordt door al die rottige bijtbeesten, ren ik snel mijn huis weer in!

Ach, zie je die poten. Die waren knal oranje-rood voordat ze plaats nam op haar nest. Ze zijn nu bleek-roze. Koezie hebben we van haar nest gehaald. Lief legde er een stoeptegel op.... Koezie zat de laatste week vierentwintig uur per dag te broeden. Onzinnig op een stenen ei. We vonden dat het lang genoeg geduurd had. Ach jee. Ze eet weer voor tien! En ze wast zich eindeloos! Prachtig om naar te kijken. Af en toe gaat ze keihard rondjes rennen door de tuin met gespreide vleugels, luid snaterend. Fijn dat er weer leven is in de tuin!

Jaah, ik zie jou ook wel :-))

vrijdag 8 mei 2015

Kippen


'Jij moet kippen nemen Hannah" zei een vriendin zo'n vijftien jaar geleden tegen me. Ik was net verhuist van de stad naar midden in de natuur. 'Kippen, ik'?
Ik wist niets van kippen, behalve dat een buurman toen ik klein was ze altijd zelf slachtte. Ik keek daar naar als kind en vond het gruwelijk.
Maar goed,
Lief bouwde een kippenhok, rasterde een stuk gras af met gaas en onze eerste vijf kippetjes haalden we bij zo'n kippenlegbatterij. Ze zouden de volgende week worden 'geruimd'. Ze waren zo'n anderhalf jaar oud en hadden hun beste tijd gehad. Hun hele leven iedere dag een ei gelegd.
We betaalden er 50 cent voor per kip. De kippenboerin greep in het wilde weg vijf kippen uit die enorme loods en met kloppend hart nam ik ze mee naar huis in een doos.
Pas thuis zag ik dat er één met een blind oog was, één liep mank, er was een kip bij met een extra teen zoals een haan heeft en er was er één die noemde ik de leukerd.
Die leukerd volgde mij bij alles wat ik deed. 'Haantje de voorste'.
Ik was verkocht! Kippen zijn leuk! Vooral als ze samen met een haan op het erf rondscharrelen. Want een haan haalden we er natuurlijk ook bij. Ze hadden zo hun vaste wandel route. Pikten overal een graantje mee, vingen vliegjes, hielpen mee bij het spitten in de moestuin, op jacht naar wormen.
En we zagen ze genieten. Hun kammen werden van bleek rood, felrood. Ze leefden een leven als God in Drenthe. En iedere dag natuurlijk een vers eitje. Want daarvoor waren ze gefokt
Maar een kippenleven is kwetsbaar. Binnen het jaar vielen die eerste kippen om. Niet gefokt om oud te worden. De leukerd ging als eerste dood. In een doos op de verwarming hielden we haar nog een beetje warm. Toen zag ik voor het eerst dat een kip voordat hij zijn laatste adem uitblaast met zijn vleugels gaat slaan. Ik schrok me dood, want daarmee viel de doos van de verwarming. En lag er een dode kip op mijn vloerkleed....

Maar de kippen werden ook 'gepakt'. Als lekker hapje voor een buizerd of een havik. Een vos deed eens een poging om 's nachts in te breken in de ren. Maar Lief hoorde hem en was de vos te slim af.
Maar de meeste kippen werden toch wel gepakt door honden. Als een hond niet gewend is aan kippen, rennen ze er achter aan en meestal bijten ze er dan flink in. Dood! Dat vond ik de lulligste dode kippen. Meestal was ik dan erg kwaad op hun baas. Want die hond deed ook maar gewoon wat zijn instinct hem ingaf.

In de afgelopen vijftien jaar zijn er altijd kippen geweest. Ik weet niet meer hoeveel we er hebben gehad. De meesten kwamen uit die legbatterijen. Of van mensen die ze niet meer wilden, omdat ze niet voldeden aan de verwachtingen.  Ik leerde om mij niet teveel te hechten aan de kippen. En die kippen hadden nog een leuk leven bij ons. Vrij en blij.

Kootje Kraai met Piep
N oah groeide op tussen de kippen. Vanaf dat ze kon kruipen, zat ze tussen de kippetjes in hun hok. En iedere keer als er één dood ging was dat een drama! Want een kind kan zich niet 'niet hechten'.
Voor haar zevende verjaardag stond er boven aan haar verlanglijst een broed-kip.  En die kreeg ze! Kootje Kraai broedde drie kuikentjes uit.
De krielkipjes kwamen bij onze kippenschare. Maar ze gingen niet zo goed samen met de andere kippen in een hok. Altijd waren ze de pineut. Werden 'afgepikt'. En hadden daarmee niet zo'n leuk leven. Dus mochten ze los scharrelen in de tuin. 's Avonds gingen ze dan in een kippenhokje, wat ergens in de tuin stond. Als we niet thuis waren bleven ze overdag in dat hok.

Duif, Liefje en Koezie
Madelief, Kootje Kraai, Liefje, Duif.....
Allemaal krielkipjes. Allemaal N oah's kipjes. En ze gingen allemaal dood.
'Waarom worden kippen niet honderd jaar mam'....?
Duif was de laatste die nog rond scharrelde...
Duif, de pleegmoeder van Koezie.
Ze broedde een gans uit. En voedde haar op! Leerde haar vliegen vangen. Ze leefden samen vrij en blij in onze tuin. Gingen 's nachts samen in hun ton.
Duif legde overal in de tuin haar ei. Van die mooie kleine eitjes. De afgelopen week konden we haar eieren niet meer vinden. Hoe we ook zochten. 'Ze is vast weer van plan om een nest eieren uit te broeden' zeiden we tegen elkaar.....
Dinsdagochtend zag N oah vanuit het keukenraam hoe de Havik bovenop Duif zat en bezig was om haar te 'plukken'. N oah stootte rauwe, boze klanken uit en rende naar buiten.
Duif leefde nog 36 uur en ging dood op haar schoot.... Het verdriet was groot!


Het is stil in de tuin, zonder de scharrelende krielkippetjes.
We doen het niet meer. Geen loslopende kippen meer! De natuur is te dichtbij. Met een marter, een havik, de buizerd en de vos op de loer.
Maar Duif had een geweldig leven. Een kippenleven waar alle kippen jaloers op zouden zijn.
Vrij en blij scharrelend door de tuin!


En dit vonden we, nadat we Duif begraven hadden.
Dank je wel Duif!

donderdag 7 mei 2015

Over hoop én ook over de lariks

Die rood-gele 'bolletjes', die ik gisteren vond op de bosbodem laten mij niet los. Met als belangrijkste drijfveer; zou er ook verfstof in zitten?
Ik zoek in mijn verfboeken én op internet.  De 'bolletjes' zijn de vrouwelijke bloemknoppen van de lariks. Met de bast en de naalden kan je een beige-achtige kleur verkrijgen. Nou word ik niet heel erg opgewonden van beige. Dus laat die naalden en die bast maar zitten. Maar stel je nou toch voor dat de wol dezelfde kleur zou krijgen  als die robijn rode knoppen. Dáár loop ik wel warm voor! Er is natuurlijk nog nooit iemand op het idee gekomen om met die bloemknoppen te verven, denk ik dan...
Die zitten normaal ook hoog aan die takken.

Op internet wordt er lieflijk geschreven over de lariks;
De takken zijn gevormd als handen die de vingers naar voren steken. De lork is vlug met zijn juwelen en al vroeg ontluikt het emerald van zijn groene bladknoppen en het robijnenrood van zijn bloemknoppen. De lork begroet het voorjaar uitbundig met een helder leven zoals geen andere boom. Het blad is zuiver en lieflijk van kleur, een vreugde voor kleurenliefhebbers. Uit de knoppen komen er zacht roze rode voorwerpjes tevoorschijn, de vrouwelijke bloemen, roosvormige kuifjes die de lork bepluimen en een hoogtepunt zijn in de liefelijkheid van de lork. Een  eenhuizige boom. De manlijke zijn ronde, gele bolletjes die vaak hangen, de vrouwtjes staan en zijn rood. De rechtopstaande kegels rijpen in een jaar tijd en bevatten gevleugelde zaden, maar kunnen wel langer aan de boom blijven zitten.
Het hout is in de kern rood en het spinthout is bleekgeel. Het roodlorkenhout uit het gebergte is veel waardevoller dan dat uit het laagland. Het heet bijzonder duurzaam te zijn zelfs op de grens van water en lucht gaat het nog lang mee. Zo werd het hout gebruikt voor bruggen- en waterbouw, dwarsliggers, assen, schepraderen en biervaten De bast werd gebruikt voor verven, looien en als adstringerend middel. De lork levert de Venetiaan terpentijn wat uit de Italiaanse alpen gehaald werd. Dit werd vroeger in Venetië verscheept. De terpentijn bevindt zich meestal in de kern van het hout en om dat te winnen worden er boorgaten van 6-8 cm diep in de boom gemaakt.

Ach, en natuurlijk zijn er ook weer verhalen te vinden waarin de boom als 'heilig' werd bestempeld. Eigenlijk denk ik dat alles wat de natuur voortbrengt heilig is. Heilig betekent 'heel' en zolang de mens het niet kapot maakt is alles heilig!

 In de bergen zijn vele sagen in omloop over jonkvrouwen die hoog in de bergen leven. De "zaligen" heten zij in de volksmond. Zij wonen in ijsgrotten van gletsjers en hebben altijd blonde haren en blauwe ogen en zijn altijd in het wit gekleed. Wonderschoon zijn deze berg feeën en wonderschoon is hun gezang, wie het eens gehoord heeft, vergeet het nooit. Wanneer heel boven om de toppen van de bergen kleine witte wolkjes drijven, dan hangt daar de was te drogen en wordt het mooi weer, 's avonds zitten de zaligen dan onder de lorkenboom en zingen. De kracht van de zaligen gaat op de lorkenboom over en even heilig als zij waren, even heilig is de boom. Onder die bomen bad men tot de Goden, geen lawaai werd er in de omgeving gemaakt en geen hout weggehaald.

Maar goed, ik ging weer op pad met als doel al die bloemknoppen te rapen en in een pan aan de kook te brengen. Ik raapte 370 gram. Hiervan deed ik 100 gram in een pan. 50 gram wol erbij, beetje aluin en wijnsteenzuur. Uurtje tegen de kook gehouden.......
Het beukenbos aan de overkant van de plas. Mijn uitzicht als ik de knoppen raap:-)
Humm, in ieder geval een beetje gelig, dat rood komt vast aan het eind, gewoon een beetje geduld hebben Hannah!
Haha
Nou, gewoon beige dus. 
Pfffff. 
Wéér wat geleerd! 
Maar hoop doet leven! 
Ooit, 
ooit vind ik een karmijnrode verfstof 
op de bosbodem ,-))

woensdag 6 mei 2015

Tussen de buien door.....

Aan het eind van de dag lijkt het een poosje droog te blijven en loop ik met de honden nog even het bos in. Ik neem mijn fototoestel mee en maak wat plaatjes. Eindelijk bloeit ook hier het fluitenkruid. Ik krijg meteen zin om mijn pannen op het vuur te zetten om te gaan verven. Want ook het berkenblad is flink voorradig en berkenbast....

Ik verwachtte een regenboog, maar die kwam niet. Ik werd alsnog nat....
De bosbodem ligt bezaaid met jong blad en deze kegeltjes,  door de harde regen- en hagelbuien van de afgelopen dagen. Geen idee of je hier ook mee zou kunnen verven?
Op het terras zit een pimpelmees in een huisje te broeden, die we al jaren gebruiken als plek voor de sleutel (niet verder vertellen hé). Zeer onhandig want het diertje durft niet aan te vliegen als wij er zitten.... Maar wat een prachtige eitjes!
Thuis wachten er pannenkoeken. Dat ga ik vaker doen! Rond etenstijd de deur uit :-)

dinsdag 5 mei 2015

Donder en bliksem.

Vierentwintig graden gaf de buitenthermometer aan. Het leek wel zomer! En ik was lekker bezig. Zaaien, plantjes verpotten, paadjes maken van alle stenen die ik vond, kippenmest uitspreiden. Zo, nog even de was buiten. Heerlijk!
Het gaat zo onweren roept de Man. Ik haal mijn schouders op. Ik vind het goed. Maar nu nog even niet, want ik ben druk en ik heb het erg naar mijn zin....!
De lucht verkleurd, er steekt een flinke wind op, het wordt donker en nog donkerder. En dan moet ik rennen. Naar binnen! Donder en bliksem. Dikke hagelstenen vallen uit de hemel. Het geluid is oorverdovend op het platte dak van de schuur. Wat een kabaal! Mijn moeder zei vroeger altijd tegen ons, dat we niet voor het raam mochten gaan staan als het onweerde. Daar kon je blind van worden.... Ik luister nog steeds naar haar :-) Ik ga op de drempel van de (open) schuurdeur zitten kijken naar dit natuurgeweld. De was zal voorlopig  niet droog worden.
Geen kip meer te zien. Die zijn allemaal naar binnen gerend. Alleen Koezie trotseert dit alles!
Pffff, wat zal ik nu eens gaan doen....