zaterdag 10 januari 2015

Morgen....!

Het stormt buiten en ik hou niet meer van storm. De honden lopen onrustig om me heen. Iedere keer als ik op sta verwachten ze dat ik met ze ga lopen, maar vandaag niet jongens! Ik durf het bos niet in. Als ik afval in de compostbak ga gooien, en dus de tuin in moet, twijfel ik na twee stappen al of ik wel verder zal gaan. De takken kraken, dat geluid van die felle wind jaagt me angst aan en ik ga snel weer naar binnen.
Ik zet twee pannen op het vuur en verf mijn laatste gesponnen wolletjes. Uienschillen en walnoot bolsters. "Als je twijfelt over je kleuren, moet je er twintig tinten aan toevoegen" lees ik ergens... Makkelijk praten. Ik ben al blij als ik drie kleuren uit mijn pannen 'vis'.
Onverwacht staat er een oude bekende op de stoep en voor ik het weet zit ik weer te vertellen, over die dag, dat de boom viel. Vijfentwintig eindeloze minuten zat ik te wachten op hulp, terwijl de houthakker naast me lag, zwaar gewond. De storm raasde gewoon door. En ik was bang. Doodsbang dat er nog een boom zou vallen, maar dan ook op mij. En ik dacht aan mijn dochter, die gelukkig op school zat, maar wel een vader én moeder nodig had. Pffff.
Storm, bah, ik word er heel onrustig van!
Ik trek mijn haakwerk voor een groot deel uit. Ik vind het niet mooi en begin weer overnieuw. Ik steek de kachel aan en blijf vandaag gewoon binnen!
Morgen.
Morgen gaan we weer wandelen jongens!

12 opmerkingen:

  1. Ach lieve Hannah, dat doe je goed. Angst is niet altijd zinloos. Ik zie losgerukte takken op de grond, hoor wind gieren en denk ook aan het bos en aan jullie. Kijk maar naar het zonnegeel van je wol van eerder deze week. Het komt goed....En opnieuw beginnen met haakwerk? Dat lijkt ingewikkeld, maar daar wordt het meestal mooier van ;-)
    Madelief.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jij was de eerste aan wie ik gisterenavond op de pont dacht....Het was heftig met storm en regen, ik genoot best van die ruige overtocht. en tegelijkertijd brachten mijn geachten me naar jou...Naar de keerzijde van het natuurgeweld..Knuf X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Morgen is er weer een dag inderdaad. Nu lekker binnen bij de kachel. Lekker wolletjes kleuren en haken! Ik kan me voorstellen dat je terug denkt. Oh ik krijg er kippenvel van. Lekker binnen blijven samen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. heel begrijpelijk en ik vandaag vaker aan je gedacht , gek er zijn dingen die je echt niet vergeet.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hannah, elke keer als de storm rond ons huis giert denken we aan jullie. Angst maakt allert en waakzaam. Ook wij trekken ons terug in ons huis met drie stuiterende kinderen. Maar daar is het wel lekker warm en stormveilig. De lente komt eraan <3

    BeantwoordenVerwijderen
  6. ach ja dat kan ik me voorstellen die onrust zal nog wel even blijven, ....

    heb vertrouwen dat het een dom ongeluk was, en het misschien wel nooit meer zal gebeuren,

    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ohhh heel begrijpelijk hoor, na zo'n ongeluk!
    Ik durfde het bos ook niet in- laat staan hoe het dan voor jou moet zijn...en moest ook even aan jullie denken.
    Durft manlief nog wel?
    Fijn dat je het in huis zo gezellig hebt gemaakt- leuk hoor, wol verfen- ik krijg er helemaal weer zin in! :-)
    Ik wens je een rustige & stormloze dag vandaag! :-*

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Goh meid ik snap je maar al te goed, ook al heb ik niet zoiets heftigs als jou meegemaakt maar vroeger in mijn jeugd was storm bij ons altijd de zolder op en het dak/de pannen in de gaten houden (alsof je pannen kunt tegenhouden realiseer ik me later). Ook heb ik in dat stormachtig weer vaak op een wekelijkse antiek en vlooienmarkt gestaan en dan was de angst er om de kraam die de lucht in kon gaan. Ik heb eens met mijn moeder als razende staan in te pakken (met duur aardewerk en serviesgoed) terwijl omstanders de kraam omlaag duwden...pff...ik blijf in vervolg binnen. Gisteren wel nog in mijn eentje het zeil dat aan het afdak gespannen was losgehaald want het wapperde en sloeg zo erg dat ik het niet meer vertrouwde.
    Heel veel sterkte vandaag want het is volgens mij niet veel rustiger. En tsja zo'n diepe angsten die zijn niet zo 123 weg hè dat heeft tijd nodig, veel tijd, maar het gaat hopelijk ooit eens minderen. Dikke knuffels van Susan

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh lieve Hannah, dat snap ik volkomen. Hoe mooi de natuur ook kan zijn het heeft ook altijd wel op een punt een verwoestend of vernietigende kant. De angst zit zo diep dat je er begrijpelijkerwijs nog niet zomaar overheen zult zijn. Maar gelukkig kunnen jullie het nog navertellen en voel je je veilig en geruster in je huis waar je het dan weer gezellig maakt, je veilige haven. Ik wens je een windvrije dag vol moois lief mens!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Het is toch niet vreemd,dat je het bos niet ingaat? In je angst zit ook een stuk waarschuwing. Hier in zeeland zijn er oudere mensen,die als kind de watersnood meemaakten .Die nog steeds onrustig worden bij zo'n wind en hoog water.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dit zijn lastige dagen voor je, en dat onrustige weer houdt maar aan. Je angst vormt ook een terechte voorzichtigheid: het is niet niks wat jullie hebben meegemaakt.
    Ik kijk altijd welke bomen wellicht welke kant op gaan vallen als het stormt - meest vanuit westelijke richtingen. En zulke bomen wantrouw ik , ze moeten wijken als er maar enige twijfel bestaat aan hun gezondheid....
    En dan nog...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Oh ik denk dat ik het snap ,als je zoiets mee hebt gemaakt zit het in je ziel gekerft,ik heb al iets onrustigs als het zo stormt ,je wolletjes zijn prachtig vooral die kleurnuances,ga maar lekker breien of haken dat leidt een beetje af,

    BeantwoordenVerwijderen