donderdag 30 januari 2014

Het is een Goudvink!!

Dochter heeft een vriendje te spelen (beiden negen jaar) en samen met Ceesje (zo noem ik hem maar even...) kijken we naar de vogels die op de mezenbollen af komen in de tuin.
Cees wil later vogelaar worden, roept Noah
Nee  hoor, niet later; dat ben ik nu al roept Ceesje!
Daar is een Koolmeesje zeg ik...
Dat is geen Koolmees, maar een Pimpelmees, zegt Cees en hij noemt een aantal kenmerken waaraan je het verschil kunt zien....
koolmees



Pimpelmees

Er komt een boomklever aangevlogen.... en nog één.
Ooh, die hebben wij nog niet in de tuin zegt Cees, een beetje teleurgesteld, maar ja, jullie wonen ook in het bos hé!
Wij hebben hier in het voorjaar de vliegenvanger in de nestkastjes gehad, doet Noah er nog een schepje bovenop......
Welke vraagt Cees, de Bonte of de Grauwe......?
Boomklever
Ik begin in de gaten te krijgen dat Cees werkelijk een vogelaar is.....
En gisteren zag ik een vogeltje, dat ik opzocht op google, maar niet tevreden was met de uitkomsten.
"Het had een rood buikje, maar was geen roodborstje. Ik dacht een appelvink, maar bij beschouwing op internet klopte dat niet.  Een keep dan? Nee ook niet..."
Ik leg het Cees voor en Cees denkt maar heel even na.
Had hij een zwarte kop en een lange staart, vraagt hij
Want dan is het een GOUDVINK!
Opnieuw gaan we googelen en het klopt!
roodborstje

appelvink
Keep
Goudvink

Ceesje moet maar vaker komen spelen, want nu Lief er niet is (ook een vogelaar) kan ik bij niemand navraag doen over de vogels die ik tegenkom.....;-))

Alle foto's komen van het www.

zondag 26 januari 2014

Lief én Leed.....

Ik deelde mijn Leed, de afgelopen bijna dertien weken op deze blog......
Vandaag wil ik mijn Lief delen.
'Resurrection' afbeelding van pinterest

Toen mijn Lief onder die boom lag, en drie nekwervels brak, trok langzaam de verlamming op in zijn lichaam tot aan borsthoogte. Zijn armen kon hij bewegen, maar de rest van zijn lichaam voelde 'dood'.
Hij en ik dachten op dat moment dat hij dood zou gaan....
In de weken die volgden vertelden de artsen niets. Het 'leven' zou terug kunnen komen in zijn lichaam, maar niemand wist wat de beschadiging van zijn zenuwstelsel werkelijk zou zijn, dus niemand durfde een uitspraak te doen over de 'toekomst'.
Dat waren 'bange' weken.
Maar,
Mijn Lief loopt weer, zij het heel voorzichtig....
Gisteren had hij voor het eerst weer een motorzaag in handen.
Het lichaam herstelt heel langzaam, spieren worden weer aangestuurd, zenuwen zijn nog in de war, nog niet overal even wakker, zorgen soms voor veel pijn, geven soms nog vreemde informatie door aan het lichaam.
Maar,
Mijn Lief loopt weer.....
Doordeweeks is hij in het revalidatiecenrum, in het weekend is hij thuis.
Er is nog een lange weg te gaan. Na een jaar weten we pas wat de blijvende schade is.

Maar NU, na dertien weken,
besef ik mij dagelijks wat een Godswonder het lichaam is, dat het kan herstellen, dat het gewoon kan opstaan, weer opnieuw leert lopen, dat al die zenuwbanen opnieuw de weg weten naar een juiste aansturing van het lichaam...
Dat het een Godswonder is, dat de boom deed wat hij deed.....  want vernietiging was dichtbij...
En ben ik diep onder de indruk van de WIL van de mens, want zonder die WIL om weer op te staan, lag mijn Lief w.s. nog ergens horizontaal....

Het leven neemt door het lot soms onverwachte wendingen.
Het gekke is dat het lot je dichter bij het leven brengt!
Dichter bij waarheid, dichter bij liefde en licht..
en dichter bij je Zelf.









zaterdag 25 januari 2014

Koeienmest........?

Foto van pinterest

Ik vind het wel tijd worden voor Pasen.....
Ik wil geen vrieskou meer, ik wil lente!
Ik wil zon en tulpen en de geur van koeienmest......
Ik wil lammetjes zien in de wei
en de eerste koeien voorzichtig het gras zien verkennen,
Ik wil verse aarde tussen mijn vingers voelen
en het laatste blad opruimen.
Ik wil spitten en voeding geven aan de aarde......
Ik wil van s'morgens vroeg, als de zon opkomt
tot s'avonds als hij ondergaat,
buiten zijn....
Ik wil vogels horen fluiten
en languit liggen in het gras.

Ik wil geen sneeuw meer,
Ik wil mijn winterjas naar boven brengen
en mijn 'boots' begraven.
Ik wil teenslippers aan
en mijn benen scheren.
Oh ja en niet te vergeten..... ZON
De hele dag ZON.....
niet om er in te gaan liggen
maar om mezelf
helemaal
te vullen
met
ZON.

Tsssss
en nou weet ik werkelijk niet
of het volgende
'muziekje'
De bovenstaande tekst ondersteunt.....
Maar ik vind het zoooooo mooi
http://www.youtube.com/watch?v=2y8ZnrNd7uE

zondag 19 januari 2014

Waar mannen bang voor zijn....

Onverwachts krijgen we bezoek.
De man die aan onze deur klopt is een klant van de houthakker.
'Verkopen jullie nog haardhout deze winter'?
Als hij Lief in zijn rolstoel ziet zitten schrikt hij zich rot!
We bieden hem een stoel aan, er wordt thee gezet en zijn schoonzoon met kleinkind komen ook binnen.
Het verhaal van 'de boom' wordt verteld, houtafspraken worden gemaakt .
De schoonzoon die alles zwijgend aanhoorde kijkt mij aan en zegt;
"En, hoe red jij je nu, zo zonder man in huis...."?
Ik vertel over de paniek en de angsten die ik had. Dat ik dacht het noooit alleen te kunnen, maar dat dat helemaal niet waar blijkt te zijn. Ik kan alles! Huh... op mijn manier en in mijn tempo, maar uiteindelijk lukt alles mij!
"Daar zijn wij mannen nou altijd bang voor, dat jullie vrouwen er achter komen dat je ons helemaal niet nodig bent".....


Ik vind het een prachtige zin! Het bovenstaande speelde zich af rond de kerstdagen.
En die zin herhaalt zich regelmatig in mijn hoofd de afgelopen maand! Als ik ineens voor een taak sta die ik nog niet eerder hoefde uit te voeren...... en waar ik van dacht dat ik dat niet kon.....!
Een mens kan veel meer dan hij denkt!

Binnenkort rijd ik met de tractor, kar erachter, oordoppen én motorzaag door het bos om een nieuwe voorraad haardhout aan te leggen.....

Maar,
Ik verlang naar mijn spinnenwiel
In de afgelopen drie maanden keek ik er alleen maar naar......
Ik had er geen tijd voor, want ik moest ook al die 'mannendingen' doen.
Maar ik wil weer spinnen, ik wil rose en paars verven, want die kleuren zijn op....
Ik wil twijnen, ik wil kaarden, ik wil weer mooie bolletjes wol creëren....




Morgen, morgen MAAK ik tijd!







dinsdag 14 januari 2014

Blij.....!

Hebben jullie hem ook gehoord?
Die merel?
Vanmorgen, toen het licht werd?
Ik stapte naar buiten en toen......
Hoorde ik dit;

Zo,
Nou hebben jullie hem zeker gehoord!
En.....?
Worden jullie er net zo blij van als ik?

Ik huppelde door het bos....
Gelukkig zag niemand mij:-))
Nou ja, de honden keken even vreemd achterom...
Maar die haalden hun schouders op!
En liepen gewoon weer verder...

14 januari vandaag....
Het duurt nog heel lang voor het lente wordt!
Maar toch......
Ik heb vandaag de merel gehoord!

zondag 12 januari 2014

Wandelen





Iedere dag, binnen een uur nadat ik wakker ben, wandel ik met de honden het bos in, soms het bos weer uit, langs de nu kale akkers.  In een weiland lopen schapen, soms zie ik reeën, ganzen, zwanen, de buizerd, hazen, konijnen....
In het begin is mijn tempo hoog, lijkt het of ik haast heb, maar na een minuut of tien wordt mijn tempo lager, laat ik de honden los van de lijn en word ik me bewuster van mijn voeten die de aarde raken.
De lucht, het licht, de zonsopkomst of zonsondergang raken me het meest......
Het geluid van de ganzen, de vlucht van een ree, de schreeuw van de buizerd.
Die dagelijkse wandeling is te vergelijken met een douche.
Ik word wakker.
Meer nog, ik raak geaard.
Ik word onderdeel van de natuur.
Ik word stil.
Ook die 'denkstem' begint haar mond te houden, die stem die soms zo oeverloos, eindeloos, irriterend op alles commentaar geeft.....
Stilte.
Stiller.
Stilst....

dinsdag 7 januari 2014

Haken

Mijn moeder haakte haar hele leven. Eindeloos haakten haar handen kleedjes, 'valletjes', een sprei en nog eens een kleed voor over de tafel, de rugleuning.....
Wil je ook een kleedje Hannah?, vroeg ze me regelmatig....
Maar, ik vond het een beetje saai, alles was wit, beige, ecru.....
Ik heb een tas vol van die beige kleedjes van haar geërfd. Ik weet nog niet wat ik er mee ga doen.

Ik ben altijd meer van de 'brei' geweest. Rond mijn twintigste abonneerde ik mij op de Ariadne en iedere maand breide ik wel een trui. Dat heeft zo'n jaar of vijf geduurd en daarna deed ik een hele tijd niets op dat gebied.
Haken?
Nou ja, ik kan het wel, maar ik heb nooit werkelijk iets geproduceert. Op de lagere school haakten we een kussen en dat was het dan.
Tot zij laatst aanbood om een aantal 'bloggers' de noordzeesteek te leren en dus een omslagdoek te leren maken.
Ik kreeg de smaak te pakken! Ik haakte eerst een zwarte met een paars randje. Nee, die kan ik niet laten zien, ik gaf haar weg aan mijn zusje!
En toen haakte ik een groene met een blauw randje, ja die kan ik wel laten zien en ja, die gaf ik ook weg..... aan Dochter;-)
 Ach en dat haken is werkelijk verslavend! Het patroon zit in mijn handen, ik hoef er niet meer bij na te denken......... dus haak ik nu een paarse! Nee, ze is nog niet klaar en het is niet de bedoeling dat ik deze weg ga geven.... maar ja, dat weet je maar nooit....

En dan ligt er ook nog deze op me te wachten. De beloofde groene trui voor dochter.......
En dit.... bijna klaar!
Waarom dan toch met een nieuw project beginnen Hannah?
Nou, ik zal het uitleggen. Bij haar las ik iets over een gehaakte deken. En dan kun je doorklikken naar haar en dan kom je in de 'wondere' wereld van blogland waarin blijkbaar al meer dan 2000 vrouwen middels een wekelijkse 'update' een deken haken......
Tsssssssss.
Een gehaakte deken!
Ja, die wil ik ook wel! Ik ga ook 'aanhaken'.
Zelfgesponnen én met natuurlijke materialen geverfde wolletjes genoeg!
Manden vol!
En mijn muur hangt ook nog vol!
Stel je voor zeg. Aan het eind van dit jaar heb ik mijn eigen gehaakte deken!
Mijn moeder zou trots op me zijn!
Nu nog een dikke haaknaald zoeken........

maandag 6 januari 2014

Dankbaar.......

Ik wandel met de honden en ik denk terug...
Terug aan die dag, de dag dat die boom viel...
Op die dag stapte ik in een tunnel.
En in die tunnel was het donker, zag ik geen hand voor ogen, kon ik maar één stap tegelijk zetten.
In de tunnel waren angst en paniek en verdriet en zorgen.
En ook woede en machteloosheid gaven mij een 'hand'....
Het leven werd beperkt, werd overleven...
In die tunnel leerde ik ook vrienden kennen, soms wildvreemden, soms échte vrienden..
Mensen die hun hand uitstaken, met me mee wandelden, die het pad lichter maakten....
Ook van jullie, bloglezers heb ik 'uitgestrekte' handen ervaren....
Ik ben hen en jullie dankbaar....!.
Sinds het nieuwe jaar begon, de kalender van 2013 naar 2014 versprong, sinds die dag merk ik dat de tunnel mij verlaten heeft.... of ik de tunnel..
De herfst is overgegaan naar de winter en verbaasd kijk ik om mij heen.
De wind waait fris vandaag, de temperatuur is zacht, de zon doet haar best om tussen de wolken te voorschijn te piepen. Ik hoorde over temperaturen van -40 graden ergens op deze aarde. Ook de aarde is veranderd sinds ik uit die tunnel stap. Want waar is toch de winter?
Maar ook de aarde ben ik dankbaar; 'Gelukkig geen -40 op dit kleine stukje aarde'.
Ik stap nog een stuk stevig door. De wind waait hard! Wat is het heerlijk om geen paniek te voelen bij de eerste de beste windvlaag.
De zon begint het te winnen van de wolken. Mijn hart stroomt over van dankbaarheid voor dit licht.
Ik ben op weg...
Geen idee waar deze weg heen leidt...
Maar ik geniet weer van iedere stap die ik zet!

woensdag 1 januari 2014

De 13 Heilige Nachten, dag 8


De zon op de foto zetten is zo'n moeilijke opdracht met mijn camera....
Maar vandaag lukte het me, al zou je ook kunnen denken dat dit de maan is:-)
Vanmorgen, 9.00 uur.
Het is de dag van de 'beste' wensen, van de voornemens,
De eerste dag van 2014...

Mijn wens voor 2014 is dat 
de aarde en al haar wezens
steeds meer
 verlichting
mogen ervaren!