dinsdag 2 december 2014

De jager.....

Ik ben de jager..
Ik rijd door mijn jachtgebied. Het is zondag.
Op zondag mag ik niet jagen. Dus ga ik wandelen met mijn gezin. Mijn vrouw zit naast me in de auto. Mijn kinderen zitten achterin....
In de verte zie ik een mens lopen met twee loslopende honden. Een golf van irritatie trekt door mijn lijf. Honden verjagen mijn wild. Ik besluit om met mijn auto het doodlopende pad af te rijden. De mens met de honden wil ik tegen komen en in de ogen kijken in mijn jachtgebied.
Als ik de mens nader zie ik dat het een vrouw is. Mijn vrouw draait haar raampje open en roept; Wat toevallig, we spraken elkaar gisteren.......
Ook dat nog........ een bekende van de vrouw.....

Ik ben Hannah. Ik laat de honden uit in mijn natuurgebied. Het is heerlijk stil. Geen mens te bekennen. Hoog in de lucht hoor ik de roep van de buizerd. De zon laat zich niet zien. Er staat een straffe koude wind, maar ik heb me warm gekleed. Niets kan mij deren.
In de verte zie ik een auto. Mensen er omheen. Verdwaald zeker. Ze stappen in de auto en komen langzaam mijn kant op gereden. Zeker vakantiegangers, want iedere bekende weet dat deze weg dood loopt voor auto's. Als de auto vaart mindert, herken ik de vrouw. Gisteren sprak ik haar op school. Een moeder.... Naast haar zit een man in jagerstenue, achterin twee kinderen.... Deze weg loopt dood, zeg ik. Ja, dat weet ik zegt de man, ik moet even keren.
De auto keert. De honden heb ik aangelijnd. Daar baal ik van, want ze trekken als honden. En niets vind ik fijner voor ze dan dat ze 'los' kunnen. Ze zijn sterk! Ik heb veel kracht nodig om ze bij me te houden, want in de auto zit ook nog een hond te blaffen. Toe maar, keer je auto en ga!
Maar hij gaat niet. De jager rijdt langzaam naast me op, zijn raampje naar beneden. De vrouw houdt de hond in bedwang op haar schoot. Ik de twee aangelijnde honden.
Ik kijk in twee vriendelijke bruine ogen. Jagersogen. We ontmoeten elkaar. Praten binnen een kwartier over alles waar we van houden. Reeën, hazen, duiven, vossen, de dassen, ganzen, eenden..... De stilte, de zonsopgang en de ondergang. De zwanen in de winter..... Hij weet alles...... over hoeveelheden, waar en wanneer..... Over de vos die zich nog nooit aan mij liet zien, maar wel aan hem. Over de dassenburcht en de camera die daar hing en van hem bleek te zijn. Hij heeft hem nooit terug gevonden. Na N oah is er een ander met de camera van door gegaan. De spijt in zijn ogen, als ik vertel over de beelden van de spelende dassen. Wat had hij ze graag gezien.


Ik kijk in twee vriendelijke bruine ogen, jagersogen. We delen de liefde voor de natuur. We delen niet de manier waarop we die liefde uiten. Jager zijn in 2014 vind ik banaal, uit de tijd, egoïstisch. Het doden van ook mijn wild is nergens meer voor nodig. De supermarkten liggen vol met vlees. We komen niet meer om van de honger, als we niet een stuk wild doden. En ik hou van de natuur als het leeft. Niet als het dood op het bord van de enkeling ligt.....


(Ps. thuis heb ik op dit moment geen internetverbinding, dus ben ik heeeel erg onregelmatig in blogland te vinden)

12 opmerkingen:

  1. Prachtig blog...mooi geschreven Hannah...het verschil tussen jullie zonder oordeel. En ja..ik beleef het net als jij maar dat zal je ws niet verwonderen ;) Lieve groet Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik had je al gemist ,mooi verhaaal mooi geschreven je hebt talent

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik kan me wel iets voorstellen bij de context van het jagen: de natuur, de stilte, de mooie dieren, dat soort dingen. Ik kan me ook wel voorstellen dat jagen iets kan bijdragen aan het op peil houden van populaties watdanooken.... maar dat je het KAN, jagen, daar snap ik niets van. Dat je er plezier aan beleeft. Dara heb ik moeite mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven, ik kan me goed in jouw denken hierover verplaatsen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel erg mooi geschreven Hannah..........
    Tja, alles heeft twee kanten..........minstens!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Fantastisch Hannah wat heb j e dat mooi beschreven,
    ja zo gaat dat we zien het allemaal vanuit ons standpunt, en als we dan de dingen naast elkaar leggen dan delen we veel meer dan we wel weten,

    wat een crime om geen internet te hebben,
    zullen we huisje ruil doen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het grote verschil... en zoals Petra al zei ... zonder oordeel...Mooi van je.
    Jagen is ook niet aan ons besteed... plezier beleven daar aan? Het gaat mijn petje te boven!
    En hier de honden ook steeds los... behalve wanneer ik de jagers hoor... dan ben ik bang... de kleinste lijkt zo hard op een vos... Het moest maar eens misgaan. Ik mag er niet aan denken.
    Hoe gaat het met Koezie? Ik mis je verhalen over hem...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Inderdaad die twee kanten van het verhaal. Elke dinsdag is het jachtdag in het gebied waar ik woon. Heb er gemengde gevoelens bij.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi hoe je twee uitersten beschrijft en je gevoel daarbij, ik kan me ook niet voorstellen hoe je plezier beleeft aan jagen.
    Hoop dat je internet het weer snel doet!

    Fijn weekend alvast Hannah!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. dit maakt mij vooral heel nieuwsgierig.....mooi geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Eerste Heilig regel van de jacht: neem nooit meer dan wat je nodig hebt.

    Dus....met al die overdaad hier in het westen nog jagen?!
    (jaa, hier en daar het natuurlijk evenwicht helpen is wel nodig, maar wie bepaalt dat evenwicht? mensen? Wie heeft dat evenwicht in eerste plaats verstoord? Mensen!)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mooi verhaal! Ik ken ook een jager en hoor hem met liefde en passie spreken, ze doen het blijkbaar met beleid. Natuurlijk heb ik er ook wel moeite mee maar ik ben ook een echte vleeseter en vind van mezelf dat ik niet hypocriet moet zijn want ook ik eet dieren die er zelfs voor gefokt worden. Dan is hij weer veel puurder op zijn manier. Chapeau voor je verhaal. Warme groetjes en knuffels van Susan

    BeantwoordenVerwijderen