zondag 22 juni 2014

Die film.....

Afgelopen vrijdag.
Ik zit achter het stuur en breng Dochter naar school.
Voor mij ontstaat een wachtende rij auto's op een plek, waar dat anders nooit gebeurt.
Ik probeer de oorzaak te achterhalen en zie op de rotonde zo'n 200 meter verderop blauwe zwaailichten.
Enkele auto's in de rij voor me draaien om en kiezen een andere route.
Ook ik besluit om te keren.....
Op de terugweg van school kom ik dichter bij de plek van het ongeluk.
Er is een personenauto onder een vrachtwagen gereden. De weg is geblokkeerd.
Naast mij in een weiland ligt een man, toegedekt door een deken.
Naast hem zijn 'helpers'. Ze kijken ernstig.
Ik 'vang' de blik van de mens die op de grond ligt. En ik lees angst en paniek en pijn.....

En dan gebeurt er iets vreemds met mij.
De tranen stromen over mijn gezicht.
Ik zit weer op de grond, naast Lief, voel de angst en de paniek, hoor motorzagen, zie blauwe zwaailichten en ben terug in de tijd. Terug op de dag dat die storm zo raasde en Lief door twee bomen geraakt werd.....
Even ben ik de weg kwijt, weet ik niet waar ik ben, wat ik moet doen, tot ik mij realiseer dat ik achter het stuur zit en onderweg naar huis ben.
Ik 'herstel', zet de richtingaanwijzer naar rechts, geef gas en vervolg mijn pad.

Vreemd hoe het brein werkt!
Dat soms op onverwachte momenten 'de film' weer gaat draaien.
Die film die ik wel duizend keer heb gezien.
Het schijnt te slijten.
Gelukkig maar!


15 opmerkingen:

  1. Oh hemel wat naar ,zal wel met de onbewuste verwerking te maken hebben ,het leven is een gouden draadje.......

    BeantwoordenVerwijderen
  2. .... en kennelijk kun je dat brein toch ook vertrouwen. Voor je 'domme' dingen deed, greep het brein in en was je terug in je auto.....
    Soms denk ik wel eens.....het is nog niet eens 8 maand geleden.......jeetje, wat is er sindsdien veel gebeurd.
    Madelief.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Schrikken als het je zo overvalt terwijl je auto rijdt...
    Gelukkig realiseerde je je dat ook op tijd!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ja..het is ook heel heftig wat jullie hebben doorgemaakt...dat komt dan op zo'n moment weer naar boven. Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Poeh...heftig moment hoor! Schrikken zeg...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. "En dan gebeurt er iets vreemds met mij"..... zo vreemd vind ik dat niet. Wel heel heftig, dat je er zo ineens weer middenin kan zitten. Ik had laatst iets vergelijkbaars met een herinnering aan een auto ongeluk van, nou wat zal het zijn, 13jaar geleden?! Dat is het slechte nieuws, dat het nog wel eens terug komt, het goede nieuws is dat de laatste keer alweer jaren en jaren geleden was. Dus ja, het slijt.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Pfffff heftig zit hier ook weer met tranen omdat ik je blog van toen ook nooit meer van mijn netvlies krijg brrr laat staan wat er nu door jou heen ging, knuffff XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Zo'n nare ervaringen duiken inderdaad onverwacht terug op... Ik volgde jou toen nog niet... las alleen heel toevallig over het ongeluk maar verloor dan je blog uit het oog Jouw verhaal had me echt geraakt en vaak vroeg ik me af hoe het met jullie zou zijn. Maar ik vond je blog niet terug... tot een keertje heel toevallig weer. Ik was echt blij om te horen dat het allemaal "goed" afgelopen was...
    Maar dat jij die film opnieuw voor je ziet... dat kan ik best heel goed begrijpen. Zo'n heftige ervaring... slijten misschien wel maar vergeten ?
    Lieve groetjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja die films hebben tijd nodig om te verdwijnen maar hoeveel?

    BeantwoordenVerwijderen
  10. ja Hannah, dat kan heel lang duren ben ik bang, maar ze worden wel steeds vager,
    alleen ongelukken zullen altijd wel een triggerpunt blijven.
    wat een schrik....

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Eigenlijk is het niet gek, want het is zo'n heftige ervaring geweest...ik weet niet of je dat ook ooit weer helemaal kwijt raakt. Wat een rollercoaster zeg, en nog maar 8 maanden....zo kort geleden eigenlijk nog

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Gos meis...het is ook niet gek als je zo iets ziet dat alles terugkomt wat jij/jullie hebben meegemaakt. Dat was ook niet niks!!! Gelukkig kun je je tranen laten komen...tranen helen!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Verdorie, zit ik hier met tranen in mijn ogen. Ik herken dit gevoel, noem het de golf, zo slaat het opeens over je heen. Het duurde bij mij heel lang voordat het een beetje sleet, maar ik leerde er redelijk mee om te gaan. Zonder dieptes geen hoogtes, zei een lieve collega eens tegen mij. Denk daaraan.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Sterkte Hannah en ja zo verwerkje je grote schrik met stukjes en beetjes meid

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Lieve Hannah, ja.. zo werkt het! Tien jaar nadat ik het bericht kreeg dat mijn Lief een giga ongeval had gehad, kan ik soms nog bij bepaalde momenten terug in die tijd schieten... als er bijvoorbeeld een ambulance de straat in rijdt...
    Niet meer zo heftig gelukkig, dat slijt wel hoor!
    Na twee jaar, toen mijn Lief duidelijk weer aan de beterende hand was en geen operaties meer nodig had, ben ik actief met mezelf aan de slag gegaan en heb ik een Helende Reis gemaakt om dit alles een plekje te geven. Met onze kids hebben we schildertherapie gedaan bij een geweldige vrouw want ook zij hadden heel wat te verwerken... En dat heeft goed geholpen :)
    Ook jij en je dochter moeten genezen, sterkte en heel lieve groet!!

    BeantwoordenVerwijderen