zondag 11 mei 2014

Een jaar later....

Vandaag, een jaar geleden...
Mijn jongste Zus belt;
"Mama's laatste 48 uur op aarde zijn ingetreden..... Kom je?"
 Ik hoef niet lang na te denken. Nee, ik ga niet. Er zijn vier van mijn broers en zussen rond haar bed.
Mij heeft ze niet nodig op die plek. En ik nam al afscheid.....

Ik  roep de honden, trek mijn laarzen aan en ga naar buiten, het bos door, langs de akkers, ik loop meer dan twee uur.....  en ben dichter bij mijn moeder, dan wanneer ik naast haar bed zou staan.....Mijn moeder die haar laatste zware strijd aan het voeren is.
Want sterven , met de geloofsovertuiging van mijn moeder, waarin een straffende God op haar wacht als ze door de poort moet en ze eigenlijk niet beter weet dan dat ze ongelofelijk gestraft wordt, dát is de hel, waar ze zo bang voor is, haar hele leven bang voor was.....

Het worden 48 uren waarin ik misschien wel dichter bij mijn moeder ben, dan ik ooit was.
Op het moment van haar sterven 200 km verderop, voel ik dat er een koord wordt doorgeknipt. Blijkbaar is er een energetische navelstreng. Ik wist niet van het bestaan, maar nu het is 'ontkoppeld' voel ik een tomeloze moeheid door mij heen stromen en  klap ik dubbel van verdriet.
(Dat energetische koord heb ik in de maanden die volgden met Moeder Aarde verbonden...)
Tien minuten later belt mijn Zusje....."Het is geschied"....

Dag Mam, dag lieve Mam.
Je bent niet werkelijk weg, al is er niemand meer die mijn naam uitspreekt zoals alleen jij dat kon  Mis ik het horen van je stem...
Mis ik je warme lijf wat mij nog zo voedend kon omhelzen,
zoals alleen een Moeder kan...

Vandaag een jaar later.....
Ik trek mijn laarzen aan, roep de honden en ga lopen.


.

11 opmerkingen:

  1. ja, da's een prachtige manier om aan haar te denken, haar t e gedenken,
    jammer dat er zoveel angst is geweest in haar leven,

    wat kunnen mensen toch vreemde dingen doen door het geloof,
    wat hebben ze haar toch allemaal wijsgemaakt, och arme,

    dikke knuffel voor jou Hannah,
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sterkte !!! Wat erg dat ze dat niet geweten heeft dat God Liefde is
    Lieve groet Albèrtje

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ik wens je een hele mooie verbindende wandeling toe.... liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Voelbaar en bijzonder zoals jij deze dingen kan beschrijven ....mooi!
    Jammer dat het geloof zo n angst teweeg kan brengen ,........

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi verwoord. En natuurlijk ben je gewoon verbonden met je moeder. Ook op deze momenten.
    En.... geloof: ik geloof er niet in. We zijn passanten die een pietepeuterig stempeltje achterlaten.... (denken we).

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooie woorden!
    Een wandeling door de natuur is een mooie manier om dicht bij je moeder te zijn! xo

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je verwoord het mooi. En je hebt gelijk, door dicht bij Moeder Aarde te zijn, ben je ook dicht bij je eigen moeder. Liefs Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mijn vader had een enorme doodsstrijd idd ook om de hel en verdoemenis waarmee steeds maar werd gedreigd. Dat heeft mijns inziens niets met God te maken maar met mensen die de naam van God misbruiken om hun wil op te leggen. En als je dat al als kind hoort...tsja, dan is dat heel heel moeilijk los te laten. Mooi zoals jij het beschrijft met je moeder en natuurlijk...natuurlijk zijn en blijven jullie verbonden! Lieve groet Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het staat mij allemaal nog te wachten, maar ik hoop dat ik er tegen die tijd net zo mooi over kan schrijven als jij.
    En ja, wat doen mensen zichzelf toch aan met dat verstikkende geloof, wat jammer toch en wat zonde van de tijd hier op aarde om die vol angst door te brengen.

    BeantwoordenVerwijderen