zaterdag 30 november 2013

1e Adventszondag


 En vandaag is het eerste adventszondag
De ster hangt
De 1e kaars brandt
De herfst heb ik verjaagt uit mijn huis
Ik verlang naar de stilte
en de rust 
van de kersttijd.....!

maandag 25 november 2013

Zonder woorden......

En soms zijn er geen woorden meer.
Dan zoek ik naar 'beelden' en ben ik blij met pinterest,
omdat dat een wereld vol beelden is
en ik altijd plaatjes vind
die de 'lading' dekken.....








Alle plaatjes zijn van pinterest

zondag 24 november 2013

En vandaag?







Was er een klein feestje.....
met appeltaart, vla en slagroom....
Én.......
met beide honden die 
voor het eerst in vier weken
hun 'baasje' weer zagen....

zaterdag 23 november 2013

Eerst IK....



Misschien een vreemde blogtitel, maar het gaat precies over datgene wat ik wil schrijven.....
Van velen om mij heen krijg ik de goede raad om vooral ook goed voor mijzelf te zorgen.
Lieve mensen, als ik dat niet zou doen, dan was ik nu al opgenomen in een 'gekkenhuis'...
En ik ga er een blog over schrijven, niet omdat ik jullie goede raad niet wil, want dat doet mij erg goed!
Maar omdat het eigenlijk voor ieder mens geld.... Eerst IK...
Alleen werd en wordt ons geleerd dat dat egoïstisch is.........


Iedere ochtend gaat mijn wekker om 6.00 uur.
En het eerste uur van de dag is van mij!
Ik zit op de bank en mediteer........
Rudolf Steiner schreef;
Als je gaat slapen, verlaten je ziel en je ik, het lichaam en verblijven dan in de andere wereld.
Het doet in die tijd krachten op, je verblijft bij je 'hogere zelf'.
De dromen die je hebt in de nacht kunnen bijzonder mooie beelden meegeven uit die wereld naar de dag.




En iedere ochtend dalen je ziel en je ik weer in, in je lichaam.
En ik beleef dit iedere ochtend, dat uur op de bank....
Dan kom ik alles tegen van mijzelf....
Dan huil ik soms een uur of probeer de paniek te 'zien' en te begrijpen die er door mijn wezen raast.
En daarna ben ik rustig (meestal) en kan ik mijn dag overzien én beginnen.
Kan ik aandacht geven aan Dochter, aan de dieren, aan Lief.
Als ik mijn ziel en mijn ik bewust en volledig heb laten indalen in mijn lichaam.....


Hm, en dit leerde ik afgelopen zomer.
Toen ik een enorme draak moest verslaan.
Het zorgt er nu voor dat ik recht op sta.
En natuurlijk ook alle kanten op slinger.
Maar ik weet wanneer ik een dag op de bank moet gaan liggen, onder mijn paarse dekentje...
Of dat ik uren buiten moet gaan wandelen in het bos en langs de akkers.
En daar MOET ik naar luisteren!
Anders kan ik er voor NIEMAND zijn.
Want dan ben ik een wrak!


Jarenlang werkte ik in de 'zwakzinnigenzorg'. Vroege diensten, waarbij ik meteen de zorg had voor twaalf of dertien bewoners...
Nooit was ik goed "ingedaald" in mijn lichaam...
Ik bleef de hele dag een beetje 'traag'... Want ik had geen 'voeling' met mijzelf....
Hoe deed ik dat toch vraag ik mij NU af.....

Nou....
Zo dus!



En.... er leiden vele wegen naar Rome.
Dit is mijn weg :-)

vrijdag 22 november 2013

Leven

Ik zocht een mooie steen,
maar vond dit.......
Misschien moet ik 
niets meer verwachten,
Niets meer veronderstellen
over hoe het leven 
lopen moet..

Alleen nog maar
ieder moment
open staan
voor alles
wat het leven
mij te 
geven heeft!

maandag 18 november 2013

Rust??

"Hoor je de ganzen"?
Wij leven al dertien jaar midden in de natuur.
Mijn Lief was altijd in het bos, bomen zagen, houthokken bouwen, hekken herstellen, houtkachels kopen en reviseren.....
Midden in de natuur leven maakt dat je een 'natuurlijker' mens bent....
Met alleen maar natuurlijke geluiden om je heen.....,
Vogels kent en herkent, hermelijnen ziet wegspringen onder een houtbult vandaan, muizennesten vind, een ree met jong 'hoort' honderd meter verderop, de 'roep' van de buizerd herkent en alvast in je handen klapt om ze weg te jagen en te voorkomen dat ze onze kippen zien, dassenburchten kent, vossenholen vind.
Lief lokt de uil naar ons huis, doordat hij zijn geluid perfect kan nabootsen, ziet als eerste de bonte specht, wijst naar de eekhoorns die elkaar achterna zitten in de bomen.....

Een prachtige afgewaaide klimop tak ligt als een cadeautje op mijn terras

En NU...?
Nu ligt Lief op een verpleegafdeling tussen heel veel mensen die ziek zijn en heel veel verplegend personeel, artsen die hem bezoeken, fysiotherapeuten..... bezoek wat rond 15.00 uur massaal de gangen op komt stampen, vrouwen veelal met hoge hakken, die nog lang na klinken in zijn oren....
Gelukkig kan hij nu een beetje 'vluchten' in zijn rolstoel, op zoek naar een plek waar het stil is....
Maar die zijn moeilijk te vinden in een overvol ziekenhuis tijdens bezoekuren.


Ik zie de paniek in zijn ogen  Zijn oren horen alle geluiden tot ver in de gangen, horen alle 'inhouden' van gesprekken die niet voor hem bedoeld zijn, zijn hersenen malen tot diep in de nacht om alles wat er gebeurd te verwerken. En als hij dan eindelijk slaapt, wordt hij gewekt; zijn blaas 'moet' geleegd worden door verpleegkundige handen.....
"Kan hij een éénpersoonskamer krijgen"? vraag ik het verplegend personeel.
Nee, dat is onmogelijk, alleen voor speciale gevallen!
Dus gebruikt hij oordoppen en een mp3-speler.

de terracotta potten moeten nog naar binnen voordat het gaat vriezen
Maar....
Morgen,
Morgen gaat hij naar het revalidatiecentrum.....
Dat ligt midden in de natuur en de hoop is op meer rust, meer stilte, meer natuur....


En ondertussen wandel ik in het bos, langs de akkers, bekijk mijn tuintje, zie dat ik de appelboom nog leeg moet halen, afgewaaide takken moet verwijderen, nog heeeel veel appeltaarten en appelmoes kan maken..
En hoop ik dat Lief een rustige laatste dag heeft in het ziekenhuis!


vrijdag 15 november 2013

Hulptroepen.....

Vandaag, in het bos... het is er prachtig! De stilte, het licht.....
Ik krijg van Lief een A4-tje in mijn handen gedrukt; "Lees het maar eens, er staat informatie in over een dwarslaesie"....
Het zijn kleine lettertjes, ik moet mijn leesbril opzetten.
En opnieuw valt de Boom....
Maar nu op mij...

Een enorme beuk is er bij gaan liggen.... resultaat van 'natuurkrachten'.......
Ik leg het soms even weg!
Kan het niet aan, wat daar staat!

In mijn opleiding tot Z- verpleegkundige leerde ik al alles over verlammingen, spasticiteit, dwarslaesie. Ik werkte o.a. tien jaar met meervoudig gehandicapte kinderen. Ik werkte met tilliften, sta-tafels, looprekken en rolstoelen. Met fysio- ergo- en logopedisten. Met revalidatieartsen, ziekenhuisbezoeken, gehandicapten-vervoer.... Eerst als groepsleidster, later als leidinggevende....
Het kost me moeite, nu ik thuis ben en Lief hier ver vandaan is, om verleden en heden tot één geheel te maken.
Mijn Lief, die grote sterke man, die ALLES kon. Mijn Lief in een rolstoel....?

de kleuren......
Mijn Lief heeft een incomplete dwarslaesie. En zelfs dat is Genade, want als hij een complete dwarslaesie zou hebben, zou hij zeker niets meer kunnen.
Nu is nog niet duidelijk welke functies er nog weer terug zullen komen. Met revalideren, zou hij nog kunnen gaan lopen..... kunnen nog veel lichaamsfuncties terug komen.....

De Border.... Lief mist hem erg......!
In gedachten ben ik mijn huis al rolstoel toegankelijk aan het maken.... die kast moet weg, waar laat ik de tafel, waar plaats ik het bed....?
"Maar dat bed, mama, is veel te zwaar, die krijg jij niet van de trap af"..... helpt dochter mij meedenken....
Nee, dat kan ik ook niet!
Ik zal nog veel 'hulptroepen' moeten inschakelen......!

maandag 11 november 2013

NU

Langzaam ontstaat er vanuit de chaos een nieuwe orde in ons leven.

Het dak is hersteld, dakpannen nog in bestelling.....
Vandaag is het twee weken geleden dat de Boom viel...
Vandaag is het dertien jaar geleden dat mijn Lief mijn Lief werd....
Vandaag is het elf jaar geleden dat we trouwden....
Vandaag is het Sint Maarten en zal Dochter gewoon met haar lantaarntje langs de straat haar liedjes zingen.
Vandaag ligt mijn Lief nog steeds in het ziekenhuis.
En vandaag schijnt de zon!


Er is alleen nog maar NU.
In het NU kan ik mijn dag overzien. Kan ik wat mij te doen staat afhandelen. Kan ik rusten in de wetenschap dat alles in het leven zijn orde heeft. Ervaar ik, dat NIETS zomaar gebeurt. Ben ik dankbaar, als ik de Boom voorbij wandel met de honden, dat hij precies viel zoals hij viel, omdat mijn Lief het NU kan navertellen.
Ben ik ontzettend dankbaar dat er zoveel mensen zijn die hulp verlenen en naast ons staan, op welke manier dan ook!
Voor Lief, voor Dochter, voor mij.....

Realiseer ik mij dat alles wat ik in het leven geleerd en ervaren heb, een voorbereiding lijkt te zijn om het leven van NU te kunnen dragen.... Ben ik onderdeel van een groter geheel. En voel ik mij gedragen door dat grote geheel....

De Boom die viel zal niet meer opstaan.. Zijn wortels torenen hoog boven mij uit....

De Boom die viel, die bijna vernietigde..... De Boom die heelt......
Oude wonden, diep weggestopte wonden, wonden die ervoor zorgden dat er geen daglicht meer naar binnen kon stromen...

Ik weet niet wat de toekomst voor ons in petto heeft....
De toekomst kan ik niet overzien.... Dat kon ik immers nooit....
Maar die toch, soms, met donderend geraas bovenop mij valt...
Die toekomst hou ik vandaag weg van mij....
En kom dan weer terug in het NU.

En NU schijnt de ZON!


vrijdag 8 november 2013

Telefoon...

Mijn Lief aan de telefoon vanuit het UMCG....
"Je moet even de achterbanden van de auto controleren.... dat had ik anders allang gedaan......
Als ie zacht is pak je even die speciale pomp en dan pomp je hem op tot 1,5 - 2 bar........."

Ik wil nog roepen;
"Hey, ik ben een vrouw, ik doe vrouwendingen.... het kind, school, de honden, het huishouden, de houtkachel, ziekenhuisbezoek, de kippen..... Ik wil geen mannendingen doen".......
Maar ik zwijg.

Vanaf NU
ben ik man én vrouw,
papa en mama.....
crisismanager, opvoeder, verpleegkundige, psycholoog,
chauffeur, inkoper, bankdirecteur, planner, houthakker,
dromenduider en dan nu ook automonteur ....

Zucht.

Ik moet nog een beetje wennen  aan mijn nieuwe baan!

dinsdag 5 november 2013

Het Bankje.....

Ik zit op een bankje voor het UMCG en rook een shaggie....
Om mij heen is de stad. Er rijd een ambulance met gillende sirene's de kelder van het ziekenhuis in. Er loopt een rilling over mijn rug. Ik leef mee met de mens die daar horizontaal ligt.
Er loopt een zwerver langs. "Heb je geld voor me"?, vraagt hij.
Nee, dát heb ik niet voor je.... Wél mede-leven....
Een ander in een rolstoel, met een infuus vraagt om een vuurtje....
Ik geef mijn aansteker......

Mijn Lief ligt op de derde verdieping van dit huis.
Om hem heen is een groep verpleegkundigen die hem met grote liefde verzorgen!
Precies wat hij nodig heeft!

En ik zit op dit bankje. De zon begint te schijnen op mijn gezicht.
Ik rust....
Dertien jaar leefde ik in de stad.
Dertien jaar leef ik nu in het bos.
Over 5 dagen leef ik dertien jaar samen met mijn Lief.
En vandaag ontmoeten de stad en het bos elkaar.
2013.....
Een heftig jaar!
Een genadig jaar?

maandag 4 november 2013

Toen de Boom viel....


Vanaf het moment dat de Boom viel, is mijn leven volledig verandert.
De seconden werden minuten, de minuten werden uren en ineens was er een dag voorbij....
Ik leef per uur, ben blij als ik mijn dag kan overzien en soms, ineens, de week kan overzien.....

Bloggen komt op een ander Plan.
Ik weet niet hoe ik dat vorm ga geven en óf ik dat een vorm ga geven...
Maar,
Middels dit bericht wil ik jullie, lezers, allemaal heel erg bedanken voor jullie hartverwarmende en versterkende reacties!
Dat doet mij goed!

Hannah


vrijdag 1 november 2013

Storm...



Storm in mijn hart,
Storm in mijn ziel,
Storm in mijn lijf.....

Afgelopen maandag, windkracht 10.
Rond het middaguur viel de eerste boom, een enorme Robinia, vlak langs ons huis.
Lief en ik liepen er omheen, opgelucht dat hij niet ons huis raakte.....
Nog geen drie minuten later meldde Lief dat er een boom was omgevallen op het kleine huisje in het bos....
De paniek gierde door mijn 'wezen'.
Wegwezen hier.
Nergens was het veilig!
Om ons heen braken de bomen als luciferhoutjes af, een doorlopend gekraak, gevolgd door een klap en trillende aarde.... en het geluid van die razende woeste storm...

We liepen een klein rondje, met buurman en zagen nog vijf bomen omgaan.

Mijn Lief is een boom van een man, altijd in de weer met bomen...
Altijd staat er een motorzaag paraat, wordt de tank gevuld, de ketting gevijld.
Oordoppen in de buurt.
Zagen, kloven, stapelen, houthokken vol!
Wat bezielde hem om in die storm de boom te gaan 'ruimen' die op dat huisje lag?
Doe het niet, wacht nog even....
Maar Lief was al onderweg.

Paniek in mijn hart,
Paniek in mijn ziel,
Paniek in mijn lijf.....

Lief verdween in het bos met motorzaag.
En toen hoorde ik die ene boom vallen.....
in het geraas van de storm,
terwijl er nog veel meer bomen gingen...
Mijn lijf kwam in beweging en rende naar de plek,
waar mijn Lief niet meer stond,
maar lag....
geraakt door twee bomen.

De tijd stond stil.
Wat overbleef waren twee ogen,
een mond die sprak,
lippen die lief hadden,
een lichaam geknakt....

Angst in mijn hart,
Angst in mijn ziel,
Angst in mijn lijf.....

Na vijfentwintig eindeloze minuten waren er ineens enorm veel mannen met motorzagen,
zag ik ambulancepersoneel en begon ik eindelijk weer adem te halen.
Wat een Genade...
Hulp!

En nu ligt mijn Lief in het ziekenhuis met gebroken nekwervels en enorm veel pijn.
Maar er is hoop, er is vechtlust, er is diepe dankbaarheid, er is liefde, er is licht, er is genade,
En vandaag is er voor het eerst....

Rust in mijn hart,
Rust in mijn ziel en
Rust in mijn lijf......!