zaterdag 30 maart 2013

Voor wie ik liefheb wil ik heten....

 

In de Seizoener- een tijdschrift voor de vrijeschoolwereld- vind ik een paar regels van een gedicht!
Prachtig!
Van Neeltje Maria Min.
Ik zoek die vrouw op op internet...


Een Nederlandse dichteres, geboren 21 juli, 1944 in Bergen.
Ze schreef verschillende gedichtenbundels.
Bovenstaande gedicht schreef ze toen ze 18 jaar was!

Gedichten, spreuken, liedjes, mooie woorden..... Ik schrijf ze vaak over...
Bij Haar zag ik  haar initiatief tot Pencil Thursday...
Dat vind ik erg leuk!
Ik hou van handschriften!
Dus doe ik mee...
Alleen niet helemaal op Thursday........

vrijdag 29 maart 2013

BLOGGEN......

Even een terugblik op de afgelopen weken....
Dochter wilde heeeeeel graag een ezel....
Wij hadden daar een Goed gesprek over met de onderstaande  uitkomst!


En dat geld ook voor ''feestboek''.......
Dochter schreef het zelf op ons schoolbord....
Opdat wij niet vergeten...!
Nog bijna dagelijks vraagt ze; Mag het niet op mijn 17e verjaardag....??


De titel én de schrijver van het boek waar ik over blogde; 
die vrouw in Zweden die haar schoenen aan trok en in het woud ging leven...


In een andere blog bood ik borduurlinnen aan.....
Zij reageerde daar op...
Ik stuurde haar een stapeltje linnen...
Gisteren ontving ik dit prachtige verrassingspakketje!
Dankjewel!







Wat is bloggen toch leuk!!

woensdag 27 maart 2013

Hoe wordt je een nog Betere Bomenklimmer.....

 
Vandaag ging ik mee met de klas van Dochter..
We liepen van school twee uur dwars door de natuur richting de lammetjes
De zon scheen, de wind was koud, maar de lucht was o zo helder!
Twee aan twee wandelen de kinderen naast elkaar
Juf gaat voorop; vlak achter haar het Jongetje dat de weg kent....
Ik loop achteraan, omringd door kinderen die diep in gesprek zijn met elkaar...
Ze praten over de natuur; Ze wijzen elkaar de vogels aan en hoe ze heten....
De Kieviet, de Buizerd, heeeel veel Kraaien en zelfs de Ooievaar!
Er zijn kinderen met een fototoestel, die dan, net als Juf, stil gaan staan, goed kijken wat ze doen en een Foto maken.
Ik vind een schelp van een Mossel en krijg meteen te horen dat het een Zoetwatermossel is...
Ik leer heel veel....
Juf staat stil en de Kinderen krijgen de opdracht om tót het volgende bruggetje in stilte na te denken over wat ze nog graag willen leren....
en of ze daarvoor dan Hoofd, Hart en Handen nodig hebben...
De antwoorden zijn divers, maar hebben alles te maken met de ons omringende natuur;
Boswachter, een Nog Betere Bomenklimmer, alle Vogelgeluiden herkennen; weten als je in de natuur bent óf het een Wild dier is en wat je dan moet doen...... En eigenlijk hebben ze bij alles hun Hoofd, hun Hart en hun Handen nodig....!

Aan het eind van de wandeling wachten ons nog een aantal ouders met koffie en thee én cake.....
Lammetjes, heeeeel veel wol en tot slot vijfentwintig geverfde eieren, verstopt door de Paashaas....



Als ik thuis deze dag laat bezinken komt het beeld van een Bijenvolk bovendrijven....
Met Juf als Koningen en met de klas als haar Volk...
Volledig op elkaar afgestemd, ieder met zijn of haar kwaliteiten, liefdevol én zorgend voor elkaar....
Samen kunnen ze bergen verzetten...!!

Juf stelt nog een laatste vraag; Hoe ziet voor jullie de AllerAllerleukste dag eruit.......
Het antwoord is nog niet gegeven.....
Dat gebeurt morgen waarschijnlijk tijdens de paasmaaltijd....
Maar als je mijn antwoord wil weten......
 Deze Dag kwam daar wel Heeel dichtbij!


Ik nam geen foto's.....
Maar als je die wilt zien kun je kijken (waarschijnlijk) op Juf haar Blog;
De foto's op dit logje leende ik van pinterest.

dinsdag 26 maart 2013

De ''Mutsenfabriek''....

Ik sta in de 'brei-stand'
Achter elkaar rollen er 'dingen' uit mijn vingers
En daar moet ik gebruik van maken, want het kan maar zo weer over zijn........
Gisteren zat ik vijf uur in de trein....
en breide ik nóg een muts...


Vanmorgen was hij af...
Dus begon ik aan een "trui
voor Beer......























Het poppenwagentje kreeg een gebreide kap én een geblokte deken....
Voor pop breide ik een jurk.....
Alle wol die ik gebruik zijn van zelfgesponnen- en geverfde wol (met meekrap, eikels, walnoot), behalve die groene Muts.....







Als ik bij mijn Zusje ben, zijn Neef (11 jaar) en Nicht (14 jaar) erg geïnteresseerd in mijn Mutsenbreisel......
''Tante Hannah, wilt U ook wel een muts voor mij breien?''
Pffff, Ik heb al wel duizend keer gezegd dat ze mij geen Tante hoeven te noemen; zeg maar Jij én Gewoon Hannah.....
"Oh, ja,...... Hannah, wil je wel een muts voor mij breien?"
Ja, hoor, dat wil ik wel, welke kleur vind je mooi?
"Ik wil een paarse roept Nicht...
En ik vind blauw het mooist, zegt Neef!"

"U kunt wel een Mutsenfabriek beginnen Tante..."
Dus, ..... weet ik eindelijk mijn doel in het leven.......

zondag 24 maart 2013

Muts

Een muts gebreid voor Lief, 
of misschien voor Dochter,
 of anders voor mijzelf.....




 Het was erg leuk om te doen!
In een middagje gebreid....
dus,
gaat De Muts zeker 
in de herhaling... !!

Zondag........

natuurlijk-madelief.blogspot.com
Het geurt naar appeltaart....
Bijna klaar,
Want er komt bezoek
Verjaarsbezoek...
Gisteren ook al....
En......ze namen kadootjes mee!
Voor Lief
Ik schrok ervan...
Och Jee Jaaaaa, Dat Is Waar Ook......
En ik heb nog niks.......

Kadootjes voor Lief......
Dat is niet te doen....
Hij houdt niet van Nieuw....
Hij houdt van Oud....en Gebruikt....en van Kitsch.....
Schedels van Edelherten, Schaapshoorns, een blik met Roestige Spijkers, Ouwe Beitels, Hamers, Beilen........

En van Appeltaart...... 
Tot nog toe bakte ik iedere verjaardag voor hem een Appeltaart....
én de dagen ervoor 
en erna....
want het bezoek verdeeld zich over Weeeeeeeken.....

De afgelopen dagen leest hij mijn Blogs
Hardop leest hij;
'Lief houd van bouwen', .....' Houd moet met DT.....'
Dank Je Lief, ik zal het verbeteren.........

'Had je geen mooiere foto kunnen plaatsen van die zelfgebouwde blokhut....'
Ooh vind je ze niet mooi?
Dan doe ik toch nog even een andere.....
Dus,...... op Zijn Verzoek...








Maar nu moet ik gaan breien....
Ik denk dat het een Muts word....
Die is zo klaar....
Dat zag ik bij Haar
Want Lief houd ook van.........Zelfgemaakt......

vrijdag 22 maart 2013

Wonen in het bos

Ik las eens een boek..... ik ben de schrijver én de titel vergeten, maar
het ging over een vrouw, die bedrogen werd door haar man.
Ze was daar zo verdrietig over dat ze besloot te vertrekken.....
Ze woonde in Zweden,
Ze vulde een rugzak, met een paar spulletjes, trok goede wandelschoenen aan én
liep het Woud in....
Eerst liep ze nog langs de snelweg
en zag de vele doodgereden dieren
maar als snel verliet ze ook de gebaande paden
en belandde midden in het bos
Ze bouwde een huis
van takken
maakte vuur
en at bessen en planten....
Ze werd vrienden met de dieren
en langzaam groeiden er haren op haar blote voeten
en kreeg ze dikke eelt onder haar voetzolen.....
Maar toen werd het winter
en het voedsel raakte op
ze trok nog dieper het woud in
én vond daar een huis
waar de kachel brandde
en een groentetuin
waar nog kool in groeide......

En in dat huis woonde natuurlijk zo'n woeste wilde man
met wie ze wat kreeg.......
en liep het allemaal
toch weer goed af......!

Als ik door het bos wandel vraag ik mij vaak af;
zou ik het redden in mijn eentje......
in het bos.......?
Woningen genoeg...
en hout ook voor vuur,
water is ook nog wel te vinden
er is ergens een bron geslagen,
met een pijp de aarde in van wel 20 meter diep.... 


Kijk.... de Woningen in ons bos....

De boomhut van Dochter
Misschien een beetje klein.... het konijnenhok





Lief houdt van bouwen.....





Helaas al bewoond door iemand anders....
Moet nog wel wat aan gebeuren.....
wonen in een horst?

Dus met dat wonen komt het wel goed...
Maar met voedsel is het toch een ander verhaal 
nu... in de winter....
Dat ga ik niet overleven!

donderdag 21 maart 2013

Annie en Pippi

Jaren geleden ontmoette ik Annie; Annie, een echte Drentse vrouw, pretoogjes, kwebbelend in het Drents (en dat Drents verstond ik toen nog niet zo goed...) over van alles en nog wat én erg nieuwsgierig...
En Annie gaf naailes...
Lief... vond dat een erg goed idee, voor mij....naailes....
Want de naaimachine en ik; wij waren geen vrienden....
Dus ging ik op naailes; 
Ik naaide een winterjas voor Dochter en een broek en nog een broek...

Annie bleek een soort verzamelpunt te zijn van handwerkspullen waar niets meer mee gedaan werd....
Tijdschriften, stoffen, borduurlinnen, wol met patronen, iedereen bracht het bij Annie....
Én Annie gaf dat dan weer door aan ons, aan wie ze naailes gaf...

En zo kreeg ik Pippi; 
''Jij hebt toch een dochter.... ik heb een doos met daarin een pop.... je moet hem alleen nog zelf maken!''
In de doos zat een patroonbeschrijving voor een zandpop: een babypop van 65 cm groot, het moest twee en een halve kilo zwaar worden. Alle stof en wol zaten in de doos... de ledematen waren al genaaid... ik moest haar alleen nog in elkaar zetten.


Dus toog ik aan het werk; ik was een weekend bezig.... en leuk dat ik het vond!!

Pippi bleek veel te zwaar voor Dochter.... Zij was toen vier en moest moeite doen om haar mee te "slepen". Achteraf heb ik begrepen dat een zware babypop vooral therapeutisch bedoeld is..
Dus zat Pippi de afgelopen jaren "mooi" te wezen op een stoel.
Dochter had haar beren, konijnen, zebra's en eekhoorns en keek niet naar Pippi om....

Tot vorig jaar.... Ineens werd ze een poppenmoeder....
''Wanneer maak je nou eens kleren voor Pippi, mama...''

Dus maakte ik eindelijk kleren voor Pippi






Een bikini mét badjas.....


En een jurk met muts en tas....


Pippi slaapt nu naast haar bed... in een eigen (zelfgemaakt door Lief) bed...

Als ik vandaag naar Pippi kijk, vind ik van alles wat ik niet mooi vind en nu zeker anders zou doen...,
haar haren, haar ogen, die mond, die neus, de huid is te donker...

Maar ik mag er niet meer aankomen!
'Pippi is van mij mama!'

En Annie.... ik stopte met naailes na driekwart jaar... ik leerde veel van haar!
Ik kom haar nog wel eens tegen en dan roept ze; 
"Wanneer kom je weer, ik heb op woensdag nog een plekje vrij"........
                                          Misschien ooit nog eens Annie.....!

woensdag 20 maart 2013

Een ezel......?

Dochter wil een ezel........... vandaag!
Gisteren en eergisteren wilde ze nog een varken en afgelopen weekend wilde ze er nog een cavia bij.....
Zucht...
Vorige week, kwam ze een keer uit bed en haar eerste opmerking was "Ik wil een ander leven"
Ik kijk haar geschrokken aan; "Wat bedoel je"
Nou, ik wil op een boerderij wonen.....
Oooh, dat...

Maar vandaag wil ze een ezel.
"Hoe duur is een ezel"... 
Ze gaat achter de computer, vindt marktplaats en roept al snel; 150 euro!
Zo,dat is veel geld, zeg ik.... en hoeveel zit er dan in je spaarpot?
7 euro...
Dan moet je nog een poosje doorsparen!

Ze gaat buiten de kippen eten geven en als ze weer binnenkomt roept ze; Ik weet het, ik ga mijn spullen verkopen! Ze rent naar boven en komt al snel met armen vol spullen!
Barbies, plastic pony's, boeken, verkleedkleren....
Ze blijft rennen.
En ik word blij, want tot nog toe mocht er bijna nooit iets weg....


Al snel heeft ze een doos vol!
"Ik bied 10 euro..."
(dan breng ik het morgen naar de inbrengwinkel en ben ik er vanaf.....)
Ze kijkt me peinzend aan...
Nee, dat vind ik te weinig! 
En ik vind het gek om het aan jou te verkopen; ik wil er mee op de markt gaan staan!

Dus....
We gaan de markt op....
Ik hoop dat ze tegen die tijd toch liever een broedkip wil

vrijdag 15 maart 2013

Langs het tuinpad van mijn moeder

Ik ruim op....
Nou ja, ik doe een poging!
Vorig weekend ruimden wij (drie broers en vier zussen) het huis van onze ouders op....
Moeder woont nu in een verzorgingshuis, vader woont in de "hemel".
Mijn ouders woonden vijfenvijftig jaar in dat huis, er werden zes kinderen geboren, vader overleed er...
Dat huis heeft een verhaal, ons verhaal...
Iedere centimeter is er bewoond. 
Als ik door het huis dwaal, vraag ik mij af hoe we dat toch deden.... met tien man in dit kleine huisje.
Hoe deed mijn moeder dat; acht kinderen groot brengen, kleren wassen, vaat doen, kleding verzorgen, ruzies oplossen... 
Vader werkte, die zagen wij alleen op zondag, maar hij sneed nooit het vlees; dat deed mijn moeder óók! Vader kreeg uiteraard als eerste én altijd het grootste stuk!


In 1955 werd mijn oudste zus geboren, in 1968 mijn jongste zusje, een streng gereformeerd gezin.... grootgebracht in de jaren 60.
Muziek uit de jaren zestig leerde ik kennen rond mijn twintigste; er klonken alleen psalmen en orgelklanken. Televisie kwam nooit binnen, op zondag twee keer naar de kerk, in rok én met hoed op!


Moeder woont nu in een soort studentenkamertje..... klein keukentje, douche en toilet. Er kan niet veel mee naar haar nieuwe huis.....
Wat overblijft is voor ons, de acht kinderen. 
Waar ik bang voor was, gebeurde niet! Alles ging in goed overleg....
 OOh kijk eens; dat mandje.... We staan met alle zussen om bovenstaand mandje. Nu zit het vol met "sokkenstopwol".... We vinden het allemaal mooi, ik mag het mee naar huis! Ik verplicht mijzelf daarmee om voortaan sokken te stoppen....... Mijn moeder had een mand met kapotte sokken, eindeloos zat ze sokken te stoppen; het mandje kwam nooit leeg!
Ik hoef maar voor drie.........

Naast het opvoeden van acht kinderen had mijn moeder niet heel veel tijd om andere dingen te doen.
Nou ja, alleen de tuin dan hé.
En die tuin; die nam ik mee naar huis.....
Met betraande ogen spit ik samen met grote broer de tuin van mijn moeder leeg...
Een roos, lavendel  en een heleboel struiken waar ik de naam nog niet van ken, omdat het alleen als puntjes uit de aarde stak.....

Ik nam nog veel meer mee uit het huis van mijn ouders.
Het begint zijn plek in mijn huis in te nemen....
Maar ik moet nog veel opruimen!
Dus,..... ik ga nog wat doen......

donderdag 14 maart 2013

De draad van Ariadne én van Hannah

Ik spin en ik spin en ik twijn en ik was.....
Met dit als resultaat;

Er zijn nu 27 strengen van 50 g = 1350 gram, bijna 1,5 kilo
In iedere streng zitten 75 draadjes van 87 cm; 75 x 87 x 27 = 110925 cm. Dat is.... héél lang!
Ik moet denken aan de draad van Ariadne en zoek Haar verhaal op;

"Alle mythen over labyrinten vertellen op één of andere manier over een viervoudige geschiedenis; een reis, een beproeving, een initiatie en een wederopstanding"

Over het labyrint in Knossos op Kreta bestaat zo'n mythe;
In een periode van tegenspoed had koning Minos van Kreta Poseidon, de koning van de zee, verzocht een geschenk aan de goden te offeren. Poseidon gaf hem toen een witte stier van buitengewone kracht en schoonheid. Minos raakte zo gehecht aan het prachtige dier dat hij besloot het voor zichzelf te houden en een andere stier aan de goden te offeren.

Poseidon had het bedrog meteen door en voelde zich diep gekrenkt. Hij wreekte zich door Pasiphaë, de vrouw van koning Minos te betoveren, met als gevolg dat ze verliefd werd op de witte stier en zich met hem verenigde. Pasiphaë raakte zwanger en baarde een kind dat half mens, half stier was. Hij werd Minotaurus - minos (mens) en taurus (stier) genoemd.

In de ordelijke, traditionele samenleving van Kreta was geen plaats voor zo'n monster. Men zou zich voor zijn aanblik moeten schamen. Het moest daarom goed opgesloten en verborgen gehouden worden.
Niet het labyrint van Knossos!
De toen in Knossos wonende meesterarchitekt Daedalus kreeg van koning Minos de opdracht een constructie te maken, waarin Minotaurus veilig kon worden opgesloten. Het resultaat is het beroemde labyrint in Knossos, de hoofdstad van Kreta.
 Het labyrint van Daedalus kenmerkte zich door allerlei doodlopende gangen en dwaalwegen. Wie daar verdwaalde werd algauw door Minotaurus gepakt en verslonden.
Minotaurus accepteerde het niet zomaar in isolement gevangen te worden gehouden, maar eiste dat hem een prooi werd gegeven.
Koning Aegeus van Athene stond in de schuld bij koning Minos van Kreta. Als aflossing moest hij iedere negen jaar zeven jonge mannen en vrouwen naar Kreta sturen. Hun gruwelijke lot was als voedsel voor Minotaurus te dienen.

Theseus, zoon en troonopvolger van koning Aegus van Athene, hoorde over Minotaurus. Hij was geweldig sterk en liet zich door geen gevaar afschrikken. Door zijn heldendaden had hij al roem verworven. Hij zag er nu naar uit om Minotaurus op te zoeken en te verslaan.

Echter, Theseus kreeg het inzicht dat hij dit niet alleen kon doen. Slechts samen met Ariadne zou hij zijn doel kunnen bereiken.
Ariadne de dochter van koning Minos, had als sombere taak de uitverkoren offers voor Minotaurus tot de ingang van het labyrint te begeleiden en hun de nodige aanwijzingen, aanmoediging en troost te geven, voordat ze hun onvermijdelijke, afgrijselijke dood tegemoet gingen.

Toen Theseus bij het labyrint aankwam, vastbesloten een einde te maken aan de terreur van Minotaurus, bood Ariadne hem een gewijd zwaard en een knot garen aan. Het uiteinde van de draad bond hij bij de ingang vast. Samen met de ten dode gewijde mensen drong Theseus verder het labyrint binnen. Onderweg wond hij de draad af zodat hij na het beëindigen van zijn opdracht de weg terug zou kunnen vinden.

Theseus drong door tot het midden van het labyrint en versloeg Minotaurus. Nu kon hij, de draad volgend, samen met zijn bevrijde kameraden moeiteloos de weg naar de uitgang terugvinden.

Onder de bevolking van Kreta heerst grote opluchting bij het bericht van Minotaurus'dood.


En het verhaal gaat nog verder, maar niet in deze blog.....

Op zielsniveau is er geen verschil tussen de werkelijkheid van de mythe en die van ons dagelijks leven. Vinden we geen helende oplossing voor onze innerlijke conflicten en tegenstellingen, dan lopen we psychisch vast. In de mythe wordt deze gespletenheid dramatisch en uitbundig uitgebeeld.
Uit; Het labyrint als inwijdingsweg door Roger Rundqvist.

Vele malen liep ik een Labyrint.
Ook maakte ik er één op een doek, als eindopdracht van een tweejarige dromenopleiding.
Het bracht mij altijd nieuwe inzichten en antwoorden op de vraag die ik stelde als ik hem liep.

Je kunt hem heel eenvoudig zelf maken;


Enne, om nog terug te komen op die zelfgesponnen draad van 110925 cm....
Die draad wacht op de lente....
als de berkenblaadjes weer aan de boom zitten
 en hij geverfd gaat worden.....!
Ik kan niet wachten!

woensdag 13 maart 2013

Blij van Borduren??


Ooit borduurde ik.....
Ik begon ermee in een periode dat ik ziek thuis was.... burnout.
Het hielp mij enorm!
Borduren is net meditatie;  het hoofd moet leeg, 
Steekje voor steekje, concentratie, geen ruimte in het hoofd voor iets anders!

Ik kreeg het toen niet af. 
Jaren later, toen Dochter al geboren was, borduurde ik haar voornamen erop!
En in die eerste jaren van haar leven borduurde ik er nog één, nou ja, bijna dan.... want de uil is nog niet af.


Laatst deed ik nog eens een poging.... Mijn ogen zijn achteruit gegaan; ik zit met leesbril én borduurlamp te staren van teltekening naar borduurlap.... en dat irriteerde me! Ik heb er geen geduld meer voor.... Zoveel andere dingen te doen. Misschien ooit nog eens?

Maar, waarvoor ik deze blog eigenlijk schrijf is de volgende;


Ik heb stapels borduurlinnen liggen. 
Ooit gekregen van iemand die moest stoppen met haar hobby!
En mijn huis begint op een pakhuis te lijken...
Ik denk niet dat ik er nog iets mee ga doen!
Het mag weg.
Dus....... Wie maak ik blij?

Ruilen is leuk,
maar ik vind het ook al fijn als er iemand blij van wordt!
Laat even een berichtje achter, of mail me;
boshannah2013@gmail.com


Update; Met het borduurlinnen heb ik een aantal vrouwen blij gemaakt!

maandag 11 maart 2013

Ik ben geen kind meer!!


Ik  heb vele namen voor mijn Dochter....
En vaak noem ik haar ook gewoon ....Kind....., als een liefkozing!
Maar, de laatste tijd hoor ik steeds vaker: Ik ben geen kind meer!!
"Oke, nee, dat is ook zo, zeg ik dan.... je wordt ook al hartstikke groot"....

Met sinterklaas kreeg ze een vader- en moeder kabouter met kind.
Er werd drie dagen mee gespeeld en toen belandden ze in het kabouterbed, boven op haar kamer.
Af en toe ging de muts af, werden kleren uit en weer aan gedaan, maar steevast gingen ze weer in bed!
Nu al drie maanden!
Een lange winterslaap....




Maar....
Sinds drie dagen zijn ze uit bed
Ze zitten aan tafel en krijgen ontbijt!
Van Appie..
Gebakken ei, worst, wortels én druiven.
Best gezond; van Appie....
Vandaag kwamen daar ook nog zeven schijven uien bij....
"Hoort dat ook bij het ontbijt", vraagt ze, en trekt een vies gezicht..
"Ik zou ze eerst even bakken", zeg ik....


Vanmorgen, tijdens ons ontbijt, hoor ik een hééél oud  en bekend geluid...
Dochter kijkt me verschrikt aan en loopt rood aan!
Ik plas in mijn broek; ik moest ineens heel nodig!!

Gelukkig, toch nog een Kind! verzucht ik...
Een kind wat weer met kabouters speelt
én in haar broek plast...


vrijdag 8 maart 2013

De Vrije School



Moeder aarde in de kleuterklas
Vijf jaar geleden stapte mijn dochter voor de eerste keer de kleuterklas binnen van de Vrije School. Die wereld paste haar.... omringd door kabouters , liedjes, poppen, keukentje, brood bakken en spelen; bijna de hele dag spelen. Op de jaartafel verschenen steeds andere figuren, beelden van de natuur, van moeder aarde en de wortelkindjes in een steeds afwisselend spel, afgestemd op de seizoenen en de ritmen van de natuur die ook thuis (leven in het bos), met haar mee bewogen.
Juffie liep door de klas en leek ook zelf in die magische wereld van de kleuter te wonen. Als ik een gesprek met haar aanknoopte, zag ik dat ze zich eerst los moest maken van die wereld, om met mij, een volwassene te kunnen praten..... Met de kinderen gebruikte ze weinig woorden; zaten er kinderen te 'klieren', s'morgens in de kring, dan stond ze op, gaf het kind een hand en zette het naast zich! Geruisloos, liefdevol werd het probleem opgelost....!

Voor mij ging er een nieuwe wereld open; ik keek mijn ogen uit! Ik trof mijzelf vaak met tranen in mijn ogen aan (en dat kende ik niet van mijzelf...) ergens in de gangen van de school, in de zaal bij een optreden van de klassen, tijdens de adventsweken als er muziek klinkt door de gang....
Ik was verkocht! Op slag verliefd op de manier waarop hier met kinderen wordt omgegaan!
Hoofd, hart en handen is zo'n slogan van de Vrije School; Ook als ouder word je aangeraakt door deze methode!

Foto's gemaakt in de kleuterklas.
 Deze Boom staat in de klas.... eromheen allemaal gebreide en stoffen kabouters...... In een bedje voor het raam liggen Klaasje en Timtamtommetje....
Iedere morgen worden ze wakker gemaakt en welkom geheten in de kring. Als het vakantie is gaan ze logeren bij één van de kleuters... Ook bij Dochter kwamen ze logeren!

Boek heb ik net nieuw binnen, besteld voor de óuderbieb'

Met Juffie raakte ik aan de praat over kabouters...
Zij leende me dit boek uit, uit haar eigen boekenkast!
Op de achterflap staat; Dit boek geeft inzicht in vele geheimen van het kabouterrijk en verhaalt over hun levendige spel, humor nieuwsgierigheid, ondeugendheid, plezier, wijsheid en goddelijke doel. Volgens de leprechauns streven de elementwezens er momenteel naar om, samen met geëngageerde mensen, de Aarde te genezen en een 'nieuwe' wereld te scheppen.

Ik las het in één adem uit....
Maar wat als een donderslag bij heldere hemel (voor mij) plaats vond in het boek, was dat Rudolf Steiner zich ook bevond in die kabouterwereld!
Mijn belangstelling was gewekt! Nu moest ik weten wie Rudolf Steiner was......


Ouderbibliotheek vrije school

Ergens in een donker hoekje in school stond een vergeten boekenkast voor ouders...
Vol met boeken van Rudolf Steiner, boeken over de Antroposofie, boeken over vilten én over opvoeden.....
De kast werd door niemand beheerd.... er waren geen regels over uitlenen en termijnen.....
Heerlijk; ik sleepte alle boeken mee naar huis!
Titels als; De geheimen van de ziel, Mysteriedrama's. Inwijdingswegen.....

Eerst was het toch ook teleurstellend; 
Als ik 20 procent begreep van wat Steiner schreef, dan was het veel.... 
Maar ik zette door! 
Ik heb nu veel van hem gelezen; 
Ik lees mijn ziel voor, als mijn hoofd het niet begrijpt; dan wordt er iets gewekt, en langzaam, heel langzaam beginnen er vlammetjes te schijnen in mijn binnenste...!

De boekenkast wordt nu  (vijf jaar later) beheerd, door nog twee andere moeders en mijzelf...
Keurig alles in nette rijen, systeempje bedacht, iedere week open....

En er gebeurde natuurlijk nog veel meer!
Maar daarover blog ik een andere keer!



















Spinnen en plantaardig verven


woensdag 6 maart 2013

Woensdagmiddag

Woensdagmiddag... Dochter is vrij, op de buitenthermometer is het 22 graden!
Nou, het is duidelijk wat we gaan doen!
Kootje Kraai en Duifje zijn de 'broedkippen' van Dochter.
Normaal zitten ze bij de vier andere kippen én haan in de ren...
Maar vanmiddag lopen ze over tafel, zitten op schoot en ontsnappen tien keer al fladderend de tuin in...

Poes Luna is ook van de partij...


en ook Gideon en Kaelie zijn aanwezig..

Voordat ik iets ga doen kijk ik nog even in mijn bd-agenda....; wat voor dag is het vandaag; wat kan en mag ik doen?
Het is een vruchtdag; maan in boogschutter.... wat betekend dat alle  handelingen die ik verricht in de tuin, te maken moeten hebben met alles wat vrucht draagt.....
Pffff, ik weet niets;
Die ene struik wil ik eruit; straks kan dat niet meer en gaat hij zeker dood!
( Die struik is een Wisteria, ik vind het kaartje met zijn naam; op het plaatje staan roze bloemen... ik heb hem nooit zien bloeien!)
Ik ga het gewoon doen; Lief helpt... Zijn wortels gaan diep de aarde in, we zijn er lang mee bezig!
Maar het is heerlijk om met mijn handen door de aarde te graven!
Ergens op het net las ik een rapport waarin staat dat het wetenschappelijk bewezen is dat er een stofje in de aarde zit met een antidepressivum...(Ik kan het nu natuurlijk niet vinden....), maar dat bewijs had ik niet echt nodig!

De ondergaande zon...
Nu kunnen we hem nog zien, met al die bomen zonder blad..

Ooit wil ik op een plek wonen met vrij uitzicht op opgaande zon én ondergaande zon...
Voor nu ben ik hier erg gelukkig mee!