maandag 18 november 2013

Rust??

"Hoor je de ganzen"?
Wij leven al dertien jaar midden in de natuur.
Mijn Lief was altijd in het bos, bomen zagen, houthokken bouwen, hekken herstellen, houtkachels kopen en reviseren.....
Midden in de natuur leven maakt dat je een 'natuurlijker' mens bent....
Met alleen maar natuurlijke geluiden om je heen.....,
Vogels kent en herkent, hermelijnen ziet wegspringen onder een houtbult vandaan, muizennesten vind, een ree met jong 'hoort' honderd meter verderop, de 'roep' van de buizerd herkent en alvast in je handen klapt om ze weg te jagen en te voorkomen dat ze onze kippen zien, dassenburchten kent, vossenholen vind.
Lief lokt de uil naar ons huis, doordat hij zijn geluid perfect kan nabootsen, ziet als eerste de bonte specht, wijst naar de eekhoorns die elkaar achterna zitten in de bomen.....

Een prachtige afgewaaide klimop tak ligt als een cadeautje op mijn terras

En NU...?
Nu ligt Lief op een verpleegafdeling tussen heel veel mensen die ziek zijn en heel veel verplegend personeel, artsen die hem bezoeken, fysiotherapeuten..... bezoek wat rond 15.00 uur massaal de gangen op komt stampen, vrouwen veelal met hoge hakken, die nog lang na klinken in zijn oren....
Gelukkig kan hij nu een beetje 'vluchten' in zijn rolstoel, op zoek naar een plek waar het stil is....
Maar die zijn moeilijk te vinden in een overvol ziekenhuis tijdens bezoekuren.


Ik zie de paniek in zijn ogen  Zijn oren horen alle geluiden tot ver in de gangen, horen alle 'inhouden' van gesprekken die niet voor hem bedoeld zijn, zijn hersenen malen tot diep in de nacht om alles wat er gebeurd te verwerken. En als hij dan eindelijk slaapt, wordt hij gewekt; zijn blaas 'moet' geleegd worden door verpleegkundige handen.....
"Kan hij een éénpersoonskamer krijgen"? vraag ik het verplegend personeel.
Nee, dat is onmogelijk, alleen voor speciale gevallen!
Dus gebruikt hij oordoppen en een mp3-speler.

de terracotta potten moeten nog naar binnen voordat het gaat vriezen
Maar....
Morgen,
Morgen gaat hij naar het revalidatiecentrum.....
Dat ligt midden in de natuur en de hoop is op meer rust, meer stilte, meer natuur....


En ondertussen wandel ik in het bos, langs de akkers, bekijk mijn tuintje, zie dat ik de appelboom nog leeg moet halen, afgewaaide takken moet verwijderen, nog heeeel veel appeltaarten en appelmoes kan maken..
En hoop ik dat Lief een rustige laatste dag heeft in het ziekenhuis!


15 opmerkingen:

  1. Wat een kwelling, als je zo van rust en natuur houdt en dan al die geluiden aan moet horen. En hoe herkenbaar: het opvangen van gesprekken die ongevraagd je oren binnenkomen. Ik hoop voor jouw lief dat hij vanaf morgen wat meer privacy en rust heeft. Misschien kan hij met zijn rolstoel even naar buiten straks, warm ingepakt.
    Succes met de appels, neem ook je rust hè!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, naar buiten, dát wil hij graag! En dan nemen we de hond mee!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat moet dat moeilijk zijn voor je man. Ik hoop,dat er meer stilte is in het revalidatiecentrum en dat hij zijn behoefte daaraan kan aangeven.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik hoop echt dat jullie weer snel naar buiten kunnen, met hond en dochter!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat fijn dat hij nu overgeplaatst wordt naar een revalidatie centrum..Ik hoop dat de impulsen van buiten af nu ook niet zo intens zijn!
    Fijn, lekker de hond mee, en gewoon naar buiten met zijn allen...Zonnestralen vangen, de frisse lucht ruiken, vogels zien en horen...
    En samen zijn! En ook goed voor je zelf zorgen hoor!
    Lieve groet,

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ga heel hard duimen voor meer rust en weer een stukje terug in de natuur....Ik leef ook veel buiten en zou de steenuil ook niet kunnen missen snachts...Ieuw hakken en gekakel niet van kippen pffff heb medelijden..Jij veel suc6 met al je klussen...
    X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik hoop dt je lief vanaf morgen weer een rustiger plekje heeft met uitzicht op buiten, want wat moet het erg zijn om als buitenmens zo opgesloten te moeten zijn.
    En lieve Hannah, neem jij ook hier en daar wat rust, geniet van het leeghalen van je appelboom en van je tuin die langzaam aan winters wordt en vergeet niet om te luisteren naar de ganzen als ze overvliegen, dan kun je dit alles aan je lief vertellen, zodat hij ook een beetje thuis is. Liefs, Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat moeilijk, voor hem en voor jou.
    Oordopjes......dacht ik meteen toen ik begon te lezen. Maar dat hadden jullie ook al bedacht. Mp3-speler met vogelgeluiden.
    Hopelijk komt hij in de revalidatie een beetje meer tot rust, en tot revalideren.
    En jij..............rust wens ik je, en sterkte, en kracht..........en heel veel liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oeh ja herkenbaar het moeite hebben als plattelandsbewoner met de geluiden van de drukte. Fijn dat hij gaat verhuizen naar het revalidatiecentrum en daar hopelijk ook meer rust zal vinden. Ik denk aan jullie ook al ken ik jullie niet. Ik wens jullie heel veel sterkte en licht toe, dat hij maar voorspoedig mag herstellen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat hij maar uiteindelijk gewoon zijn ding kan doen, zich weer prettig zal gaan voelen. Weer gewoon mens zijn al is het een gebroken mens.
    Xx

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik hoop dat hij snel weer de natuur in kan gaan en kan genieten van hetgeen waar hij zo van houd!!! Ik stuur positiviteit en kracht jullie kant op! Heel veel sterkte en hopelijk is het wat rustiger om hem heen in het revalidatiecentrum. Lieve groeten, Stella

    BeantwoordenVerwijderen
  12. heel veel sterkte gewenst, voor jullie beiden!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. ooooo men
    ik ben hier via Martine
    wat een schrik
    heel veel sterkte jullie

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik heb je hele serie blogjes gelezen, Wat een ramp die jullie overkomt. Wat kan ik zeggen, woorden niet meer dan woorden.
    Ik wens je sterkte rust en vrede toe. En heel veel verbeteringen en mogelijkheden voor je man.

    BeantwoordenVerwijderen