zondag 11 augustus 2013

Mijn vader....


Nee, niet mijn vader...


Ik ben tien jaar. Iedere zaterdag moet ik naar de slager, de wekelijkse boodschappen doen. Mijn moeder schrijft een briefje. Dat is eigenlijk niet nodig, want ik weet al wat er op staat....... Twee pond rundergehakt, tien schnitzels (dat eten we iedere zondag), twee ons rosbief, twee ons achterham.......
Naast mij staat een vader met zijn dochter. Ik moet ze minutenlang geobserveerd hebben, want NU weet ik nog wat ik dacht......  Zo'n vader wil ik ook! De man luisterde naar zijn dochter, praatte met haar, aaide haar over het hoofd........ Het was duidelijk dat hij van zijn kind hield.
Op de terugweg naar huis begin ik alvast aan de rosbief.... Eerst één plakje, nog één.....

Mijn vader en ik, wij zijn nooit vrienden geworden. Mijn vader was het negende kind van mijn moeder,
Nee, ze baarde hem niet, ze koos hem als vader voor haar kinderen.
Maar een vader werd hij nooit voor mij......
In mijn beleving is hij nooit ouder geworden dan een jaar of acht. Met ons, zijn kinderen moest hij altijd strijden, strijden om de aandacht van mijn moeder?

Mijn moeder sneed zijn brood in stukjes, sneed zijn vlees, pelde zijn sinaasappel, streek zijn overhemden en maande hem op tijd zijn medicijnen te slikken....... tot aan zijn dood.
Mijn vader bleef haar kind....

Mijn vader.......
Sinds zijn dood heb ik de strijdbijl begraven.
Is het lekker rustig in mijn hoofd!
Kan ik eindelijk dankbaar zijn dat hij mijn vader was.....
Dat er altijd eten en drinken, een dak boven
mijn hoofd en kleding was....
én....ben ik dankbaar voor wat hij niet deed...
Dat hij met zijn vingers van me afbleef....
Want heel veel jaren later in mijn leven kwam ik erachter
dat hij daarin een uitzondering was.
De vaders van mijn schoolvriendinnen zaten
op zondag als brave burgervaders voor in de kerk,
maar hun dochters hebben heel veel meer te doen,
dan alleen een 'strijdbijl' te begraven.........

Mijn vader overleed eerder dan mijn moeder.
Op Haar sterfbed vraagt een broer aan haar; "Vind je het fijn mam, om papa straks weer tegen te komen"?
"Nee hoor, zegt ze; die heb ik mijn hele leven al gezien, dáár hoef ik niet voor dood te gaan".

3 opmerkingen:

  1. Oei voor het eerst lees ik op je blog en dan meteen een heel intiem stukje. Ik ga hier zeker vaker lezen en leuk dat je mijn blog bezocht.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Slik,,,,
    Mijn vader was zo'n vader die jij bij de slager tegen kwam, gelukkig.
    De uitspraak van je moeder deed me glimlachen en later ook weer niet...
    Mooi geschreven, repect
    X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi verwoord! Eerlijk. Mijn vader was zorgzaam en lief, maar ik heb 'm helaas niet persoonlijk gekend, want hij is jong overleden. Grtjs, Alexandra.

    BeantwoordenVerwijderen