donderdag 21 maart 2013

Annie en Pippi

Jaren geleden ontmoette ik Annie; Annie, een echte Drentse vrouw, pretoogjes, kwebbelend in het Drents (en dat Drents verstond ik toen nog niet zo goed...) over van alles en nog wat én erg nieuwsgierig...
En Annie gaf naailes...
Lief... vond dat een erg goed idee, voor mij....naailes....
Want de naaimachine en ik; wij waren geen vrienden....
Dus ging ik op naailes; 
Ik naaide een winterjas voor Dochter en een broek en nog een broek...

Annie bleek een soort verzamelpunt te zijn van handwerkspullen waar niets meer mee gedaan werd....
Tijdschriften, stoffen, borduurlinnen, wol met patronen, iedereen bracht het bij Annie....
Én Annie gaf dat dan weer door aan ons, aan wie ze naailes gaf...

En zo kreeg ik Pippi; 
''Jij hebt toch een dochter.... ik heb een doos met daarin een pop.... je moet hem alleen nog zelf maken!''
In de doos zat een patroonbeschrijving voor een zandpop: een babypop van 65 cm groot, het moest twee en een halve kilo zwaar worden. Alle stof en wol zaten in de doos... de ledematen waren al genaaid... ik moest haar alleen nog in elkaar zetten.


Dus toog ik aan het werk; ik was een weekend bezig.... en leuk dat ik het vond!!

Pippi bleek veel te zwaar voor Dochter.... Zij was toen vier en moest moeite doen om haar mee te "slepen". Achteraf heb ik begrepen dat een zware babypop vooral therapeutisch bedoeld is..
Dus zat Pippi de afgelopen jaren "mooi" te wezen op een stoel.
Dochter had haar beren, konijnen, zebra's en eekhoorns en keek niet naar Pippi om....

Tot vorig jaar.... Ineens werd ze een poppenmoeder....
''Wanneer maak je nou eens kleren voor Pippi, mama...''

Dus maakte ik eindelijk kleren voor Pippi






Een bikini mét badjas.....


En een jurk met muts en tas....


Pippi slaapt nu naast haar bed... in een eigen (zelfgemaakt door Lief) bed...

Als ik vandaag naar Pippi kijk, vind ik van alles wat ik niet mooi vind en nu zeker anders zou doen...,
haar haren, haar ogen, die mond, die neus, de huid is te donker...

Maar ik mag er niet meer aankomen!
'Pippi is van mij mama!'

En Annie.... ik stopte met naailes na driekwart jaar... ik leerde veel van haar!
Ik kom haar nog wel eens tegen en dan roept ze; 
"Wanneer kom je weer, ik heb op woensdag nog een plekje vrij"........
                                          Misschien ooit nog eens Annie.....!

3 opmerkingen:

  1. Wat een schattig verhaal..! Tja, soms als je terug kijkt is het makkelijk om te zien hoe je gegroeid bent in een aantal dingen.. leuk!! En wat lief dat je dochter nu zo blij is met Pippi!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ooit wil ik ook naar een Annie, lijkt me erg fijn om goed te kunnen naaien! En pippi in dat bed, daar spat de moederliefde vanaf

    BeantwoordenVerwijderen